Λοβέρδου Μυρτώ

γραψα όσα έπαθον, όσα είδον και ήκουσα…», λέει ο κεντρικός ήρωας και αφηγητής στο κείμενο αγνώστου συγγραφέα με τον τίτλο «Η Στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι – Χειρόγραφον Ελληνος υπαξιωματικού»: Και αυτό είναι το κείμενο που επέλεξε ο Σίμος Κακάλας να εντάξει στο εορταστικό πλαίσιο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς. […]

Το σκηνικό και το κοστούμι, ως αναπόσπαστο μέρος μιας θεατρικής παράστασης, οφείλει να υπηρετεί το όραμα του σκηνοθέτη, να μην ξεχωρίζει, να εντάσσεται στον στόχο, στο τελικό αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή το σκηνικό και το κοστούμι έχει τη δική του προσωπικότητα: Χτίζει κόσμους, ντύνει ανθρώπους-ηθοποιούς-ρόλους. Το θεατρικό περιβάλλον αποκτά θερμοκρασία, φωτίζεται, σκοτεινιάζει, δημιουργεί ένα αίσθημα […]

ίναι σχεδόν παράξενος, ή και παράλογος, ο τρόπος που η τραγωδία του ανθρώπου ξεπερνά την εποχή, τα γεγονότα και το προσωπικό του στίγμα για να γίνει οικεία και συλλογική, με αναφορές στο σήμερα και σε κάθε σήμερα. Κι όμως… Ο Μάνος Καρατζογιάννης καταπιάνεται ξανά με την Ιστορία, παίρνοντας τη σκυτάλη από το θεατρικό «Για την […]

α πράγματα αλλάζουν; Μακάρι. Η νέα διαδικασία επιλογής καλλιτεχνικού διευθυντή στο Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Βορείου Ελλάδος δρομολογείται και όλα δείχνουν πως θα μας πάει ένα βήμα μπροστά. Την περασμένη εβδομάδα (Δευτέρα 5 Απριλίου) το υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε, επισήμως, την απόφασή του να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο του διορισμού των επικεφαλής αλλά και των […]

ε τον τίτλο «Αναμνήσεις μέλλοντος» («Se souvenir de l’avenir») ο Ολιβιέ Πι, καλλιτεχνικός διευθυντής του 75ου Φεστιβάλ της Αβινιόν, αναρωτιέται, στο εισαγωγικό σημείωμα του φετινού προγράμματος: «Κι αν ο πολιτισμός δεν ήταν η αναζήτηση του χαμένου χρόνου αλλά η αναζήτηση του μέλλοντος χρόνου;». Και, μεταξύ άλλων, τονίζει: «Το ιδανικό θα ήταν να βγαίνουμε από το […]

ρομαντική κωμωδία «Ξυπόλητοι στο πάρκο» («Barefoot in the Park») ξεκίνησε ως επιτυχημένο θεατρικό έργο στο Μπρόντγουεϊ το 1963 με την υπογραφή του Νιλ Σάιμον (Neil Simon, 1927-2018). Ο αμερικανός συγγραφέας και σεναριογράφος, με τις πολλές διακρίσεις (Οσκαρ, Τόνυ) και επιτυχίες ήταν ο ίδιος που το διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη τέσσερα χρόνια αργότερα. Στην ταινία […]

συνεννοησία: Ελλειψη συνεννόησης και αφορμή για παρεξηγήσεις. Ασυνεννοησία λέξεων που οδηγεί σε αντίστοιχη σκέψεων, νοημάτων και επικοινωνίας. Διαχρονική ως έννοια ανάμεσα στους ανθρώπους, είτε μιλούν την ίδια γλώσσα είτε όχι, αποτελεί έναν άγραφο κανόνα. Σε αυτή την ασυνεννοησία και την παρεξήγηση βασίζεται το πραγματικά έξυπνο θεατρικό έργο του Δημητρίου Κ. Βυζάντιου (1790 – 1853), γραμμένο […]

Το περασμένο Σάββατο, στο κέντρο της Αθήνας, λίγοι ήταν οι ηθοποιοί που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών για τη συμπλήρωση ενός χρόνου από το κλείσιμο των θεάτρων. Μέλη του Διοικητικού και του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΣΕΗ και καλλιτέχνες από άλλους χώρους κράτησαν τα πανό με πολιτικά και άλλα  μηνύματα και περπάτησαν από τα […]

υνηθίζουμε να λέμε ότι ακόμα και ο τηλεφωνικός κατάλογος μπορεί να γίνει θεατρική παράσταση αν υπάρχει ηθοποιός με φωνή και ταλέντο, αν ο σκηνοθέτης διαθέτει μια ευφάνταστη ματιά. Δεν αποκλείεται να ισχύει. Κι έχουμε δει επί σκηνής έργα και παραγωγές που διασκευάστηκαν και πέτυχαν, κι ας μην είχαν τα συστατικά και τη δομή θεατρικού έργου. […]

Οταν βρέχει, μου έλεγε πρόσφατα ένας ηθοποιός, δεν λες στη βροχή να σταματήσει. Περιμένεις… Κάπως έτσι είναι οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν, εδώ και έναν μήνα, στο θέατρο. Ούτε μπόρα είναι, ούτε χαλάζι – η μπόρα κρατάει λίγο το ίδιο και το χαλάζι. Και στο θέατρο σήμερα βρέχει, και βρέχει πολύ, καταρρακτωδώς. Γι΄αυτό κι όποιος προσπαθήσει […]

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Δημήτρης Καμαρωτός και η Αμαλία Μουτούση συνεργάζονται πάνω στο αρχαίο δράμα. Ούτε είναι η πρώτη φορά που αυτή τους η συνάντηση γίνεται σε ένα έξω-θεατρικό χώρο: Πρώτα (2017) ήταν ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη στην αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου «Παρνασσός» της Πλατείας Καρύτση. Τώρα είναι ο «Προμηθέας Δεσμώτης» του […]

«O Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου» του Μ. Καραγάτση

ίναι ίσως μια από τις δυσκολότερες εποχές του εγχώριου θεάτρου, έτσι τουλάχιστον όπως το γνωρίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, συμπεριλαμβανομένης και της οικονομικής κρίσης. Αν και σε αυτή την τελευταία οφείλονται ορισμένες επιπλέον παθογένειες του χώρου. Γιατί παρά το γεγονός ότι το θέατρο πήγε καλά στη δύσκολη δεκαετία του 2009-2019, οι άνθρωποί του δεν πέρασαν εξίσου […]

«Μολιέρος» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

εν είναι το κουτί της Πανδώρας. Είναι ο λάκκος με τα φίδια. Γι’ αυτό και τα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα. Οταν μια κλειστή πόρτα ανοίξει και σου επιτρέψει να μπεις στο σκοτεινό δωμάτιο με τα μυστικά, οι συνέπειες και οι επιπτώσεις θα είναι πολλές και απρόβλεπτες. Το θέμα που ξεκίνησε με τις καταγγελίες στον χώρο […]

Η νέα παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με τον «Μολιέρο» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ επαναφέρει τον κορυφαίο γάλλο δραματουργό, ιδωμένο μέσα από την πένα του ρώσου συγγραφέα. Ο Μολιέρος, ωστόσο, αυτή η μεγάλη ιδιοφυΐα δεν χρειάζεται υπενθύμιση: Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της παγκόσμιας λογοτεχνίας, είναι μια διαχρονία. «Καθήκον της κωμωδίας είναι να διορθώνει τους ανθρώπους […]

Ενα έργο, όπως ο «Γυάλινος Κόσμος» του Τενεσί Ουίλιαμς, δεν χρειάζεται δικαιολογίες για να ανέβει στη σκηνή. Αποτελεί μια ανεξάντλητη πηγή προσωπικών αναφορών και μια δομική αναφορά στην έννοια της οικογένειας. Τρία πρόσωπα, η μάνα, ο γιος και η κόρη, ένα τέταρτο, ο φίλος-επισκέπτης, κι ένας μεγάλος απών, ο πατέρας, συνθέτουν το υλικό της θεατρικής […]

Λέμε και ξαναλέμε, πόσο δύσκολα περνάει το θέατρο εν μέσω πανδημίας, με τα θέατρα κλειστά και το μέλλον αβέβαιο. Αραγε πόσο (πιο) δύσκολο είναι να σπουδάζεις θέατρο μέσα σε αυτές τις συνθήκες; Πόσο πιο απογοητευτικό είναι για ένα νέο παιδί να πρέπει να προσαρμοστεί σε κάτι που είναι κόντα στη φύση της επιλογής που έχει […]

Η συζήτηση επιστρέφει. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς μια που από χθες άνοιξε το λιανεμπόριο και μαζί τα κομμωτήρια, τα κουρεία, τα κέντρα αισθητικής, τα διαιτολογικά κέντρα και τα ΚΤΕΟ (!). Τι θα γίνει με τους θεατρικούς χώρους; Γιατί η καραντίνα επιμένει να τους περιλαμβάνει και μάλιστα χωρίς καμία νύξη για το μέλλον […]

ζωή είναι σαν να κάνεις ένα μακρινό ταξίδι. Αλλιώς αισθάνεσαι όταν ξεκινάς, αλλιώς όταν πλησιάζεις προς το τέλος. Κι εγώ έχω την εντύπωση πως φθάνω λιγάκι προς το τέλος του ταξιδιού. Ετοιμάζομαι να κατέβω», έλεγε κι έγραφε ο Δημήτρης Χορν, όταν καταλάβαινε πια πως η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Αυτός, ένας εραστής της ζωής… Πέθανε […]

Υπάρχουν, πράγματι, δύο τρόποι να παρακολουθήσει κανείς μια παράσταση; Και δεν εννοώ «κανονικά» ή μέσω live streaming, μια συνθήκη που όλοι ελπίζουμε ότι δεν ήρθε για να αντικαταστήσει αυτό που είναι το θέατρο, αλλά για να δράσει συμπληρωματικά, εξ ανάγκης. Στο αρχικό ερώτημα λοιπόν η απάντηση, πιστεύω, ότι είναι μία, προσωπική για τον καθένα, και […]

Σχεδιασμοί που παρέμειναν στα χαρτιά, προγραμματισμοί που έμειναν μετέωροι: Τίποτα (σχεδόν) από ό,τι είχε οργανωθεί για το 2020 δεν υλοποιήθηκε, κι έτσι το θέατρο βρίσκεται σήμερα με ένα «έτοιμο» πρόγραμμα για το 2021 και μαζί μια αίσθηση κενού και απογοήτευσης. Με εξαίρεση τις αρχές του περασμένου χειμώνα, όταν ακόμα η πανδημία έμοιαζε σχετικά μακρινή για […]

Δεν είναι θεατρική παράσταση. Δεν είναι μαγνητοσκοπημένη παραγωγή. Δεν είναι κινηματογραφική ταινία. Τι είναι; Δύσκολα να την ορίσεις. Καλύτερα να την περιγράψεις ή, ακόμα καλύτερα, να την παρακολουθήσεις. Θα καταλάβεις. Εννέα ιστορίες, εννέα μονόλογοι, σαν μικρά μονόπρακτα, δεκάλεπτης περίπου διάρκειας το καθένα, ερμηνευμένα από εννέα ηθοποιούς. Χωρίς φανερά κοινά στοιχεία ανάμεσά τους ή άλλους συνδετικούς […]

ποτελεί εξαίρεση για ένα θεατρικό έργο να μεταφέρεται πρώτα στη μεγάλη οθόνη προτού ανέβει στο σανίδι, για το οποίο και προοριζόταν. Κι όμως, η «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» του Ιάκωβου Καμπανέλλη (1921-2011), ένα από τα πρώτα του έλληνα συγγραφέα, γραμμένο το 1954, έμελλε να καθιερωθεί από την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα», έναν χρόνο […]

«Ποντικοπαγίδα» («The Mousetrap») ανέβηκε τον Νοέμβριο του 1952 στο Λονδίνο, στο West End, και έκτοτε παιζόταν ακατάπαυστα ως τον περασμένο Μάρτιο που διέκοψε τις παραστάσεις της λόγω κορωνοϊού. Αποτελεί το μακροβιότερο θέαμα με εκατομμύρια θεατές και ένα από τα πλέον επιτυχημένα αστυνομικά μυθιστορήματα της κορυφαίας του είδους, της Αγκαθα Κρίστι (Agatha Christie, 1890-1976). Ξεκίνησε το […]

βδομήντα έξι χρόνια πριν, Δεκέμβριος του 1944 ήταν, όταν ο «Γυάλινος Κόσμος» και Τενεσί Ουίλιαμς (1911-1983) έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του, στο Σικάγο, στο Civic Theater. Ο συγγραφέας ήταν 33 ετών και η επιτυχία από αυτή την πρώτη παράσταση ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη και φαντασία. Ακολούθησαν, μέσα στα επόμενα χρόνια, ανεβάσματα εντός και εκτός Αμερικής, από […]

Τη δική της περιπέτεια πέρασε, λόγω κορωνοϊού, «Η κυρία του Μαξίμ»: Η παράσταση επρόκειτο να κάνει πρεμιέρα τον περασμένο Μάρτιο, αλλά την πρόλαβε το πρώτο lockdown. Ανέβηκε για δύο εβδομάδες τον περασμένο Οκτώβριο, μέχρι που ήρθε το δεύτερο lockdown. Το περασμένο Σάββατο παίχτηκε live streaming: Ο πολυμελής θίασος ξετύλιξε το κουβάρι της πλοκής από την […]

πορεί στην Ελλάδα να είναι κάτι καινούργιο και να ήρθε ως αποτέλεσμα της πανδημίας, αλλά το «ζωντανό» θέαμα μέσω οθόνης αποτελεί μια σύγχρονη πρόταση στον χώρο του πολιτισμού. Στο εξωτερικό είχε ξεκινήσει πολύ πριν από τον κορωνοϊό, με τη διαφορά ότι οι θεατρικές παραστάσεις και οι όπερες που προβάλλονταν μέσω live streaming δεν έρχονταν κατευθείαν […]

ια κοινή αγωνία μοιράζονται οι άνθρωποι του θεάτρου όλους αυτούς τους μήνες: την αγωνία τους για δουλειά. Με το ερώτημα που αφορά το πότε και το πώς θα επανέλθουν στον φυσικό τους χώρο, που δεν είναι άλλος από τη σκηνή, ηθοποιοί, σκηνοθέτες και συντελεστές, μαζί με τους παραγωγούς, παρακολουθούν τις εξελίξεις αλλά κουράγιο δεν παίρνουν. […]

πό την περασμένη τηλεοπτική σεζόν, με αφορμή τις «Αγριες Μέλισσες», αρχίσαμε όλοι να μιλάμε για τους θεατρικούς ηθοποιούς που είπαν «ναι» στην τηλεόραση. Η Μαρία Κίτσου στάθηκε μια ηχηρή αφετηρία κι ευτυχώς δεν ήταν η μοναδική. Κι άλλοι ηθοποιοί κι άλλες σειρές ήρθαν να προστεθούν κι έτσι φέτος το τοπίο της μικρής οθόνης άνοιξε. Οσοι […]

να μεγάλο, κεντρικό θέατρο της Αθήνας, το Αλίκη στην οδό Αμερικής, αποφάσισε φέτος να επενδύσει σε μια παράσταση που αν οι συνθήκες δεν ήταν αυτές που είναι, βέβαιο είναι πως δεν θα το είχε τολμήσει. Ενας σκηνοθέτης της νεότερης γενιάς και τέσσερις νεότατοι ηθοποιοί σίγουρα δεν αποτελούν το αυτονόηο σχήμα για τον συγκεκριμένο χώρο. Να […]

ο συγγραφικό δίδυμο των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, έπειτα από ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου επί καλλιτεχνικής διευθύνσεως του Στάθη Λιβαθινού, ανέλαβε να γράψει και να παρουσιάσει ένα σύγχρονο θεατρικό, στο οποίο πρόσθεσε μουσική και τραγούδια. Οχι, δεν πρόκειται για μιούζικαλ, παρά τη ζωντανή πενταμελή ορχήστρα. «Μιούζικαλ δωματίου» το βαφτίζει εις εκ των δημιουργών του. […]

Ενας χείμαρρος είναι το «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή (1962), ένας χείμαρρος λέξεων που στο διάβα του συντρίβει τους ανθρώπους και τις ζωές τους. Μια αφήγηση, ένας ιδιότυπος μονόλογος, που εμπλουτίζεται από αισθήματα και μικρές καθημερινές ιστορίες, απαλλαγμένος από συμβάσεις, πρωτότυπος για την εποχή του και διαχρονικός. Δύσκολο το στοίχημα της θεατρικής μεταφοράς και σκηνοθεσίας […]

έρμα τα ψέματα. Το θέατρο επιστρέφει, οι παραστάσεις αρχίζουν, οι πρεμιέρες περιμένουν. Η ανακοίνωση, την περασμένη Παρασκευή, του Χάρτη Υγειονομικής Ασφάλειας και Προστασίας από τη λοίμωξη Covid-19 έβαλε τέλος (;) στην αγωνία του θεατρικού χώρου, που την προηγούμενη εβδομάδα είχε φτάσει στα ύψη. Τα χρώματα -πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί και κόκκινο – πήραν μία ακόμα θέση στη […]

Ενταγμένες στο ευρύτερο σκηνικό, που υπαγορεύει η τρέχουσα πραγματικότητα της πανδημίας, είναι οι αποφάσεις που αφορούν στα πολιτιστικά δρώμενα. Με τα θέατρα να παραμένουν κλειστά μέχρι νεωτέρας – προς το παρόν ισχύουν τα μέτρα που ανακοινώθηκαν την περασμένη Παρασκευή και αφορούν στο διάστημα ως την προσεχή Κυριακή 12 Οκτωβρίου – οι προγραμματισμένες πρεμιέρες μεταφέρονται χρονικά. […]

Ολα όσα πραγματεύονται οι «Πέρσες», το παλαιότερο, πλήρες δράμα που έχει διασωθεί, έχουν ήδη συμβεί. Και τώρα είναι η στιγμή να ειπωθούν, μέσα σε μια ατμόσφαιρα αναμονής και αγωνίας. Η τραγωδία που επιχειρεί να αποτυπώσει τη συντριβή και την πτώση μιας αυτοκρατορίας μέσα από τη ματιά των ηττημένων, παρουσιάστηκε από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία […]