«Δραματικές» σπουδές…

Λέμε και ξαναλέμε, πόσο δύσκολα περνάει το θέατρο εν μέσω πανδημίας, με τα θέατρα κλειστά και το μέλλον αβέβαιο. Αραγε πόσο (πιο) δύσκολο είναι να σπουδάζεις θέατρο μέσα σε αυτές τις συνθήκες; Πόσο πιο απογοητευτικό είναι για ένα νέο παιδί να πρέπει να προσαρμοστεί σε κάτι που είναι κόντα στη φύση της επιλογής που έχει κάνει. Εδώ και έναν χρόνο, περίπου, το διαδικτυακό μάθημα που αποτελεί μονόδρομο στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, είναι εξίσου μονόδρομος και για τις Δραματικές Σχολές. Μια κατ’ εξοχήν τέχνη της επικοινωνίας, της επαφής, της έκφρασης, της χειρονομίας, του βλέμματος, μια τέχνη που εμπεριέχει τον αυτοσχεδιασμό και τις ασκήσεις ανάμεσα σε δύο και περισσότερους σπουδαστές, να πρέπει να πραγματοποιείται μέσα από το απρόσωπο και άχρωμο μιας οθόνης…

Κι όμως: Αυτό συμβαίνει στις θεατρικές σχολές που ζουν με τον δικό τους τρόπο και τρόμο την πανδημία: Δεκαεννέα στην Αθήνα, τρεις στην Θεσσαλονίκη και από μία στην Πάτρα και την Κρήτη που έρχοντα να προστεθούν στις δύο κρατικές, του Εθνικού Θεάτρου και του Βορείου Ελλάδος, βιώνουν εδώ και μήνες αυτή τη νέα και δυσάσρεστη πραγματικότητα.

Το ζήτημα με τις σχολές θεάτρου είναι έτσι κι αλλιώς μεγάλο και άλυτο, καθώς ο μεγάλος αριθμός ηθοποιών που βγαίνει κάθε χρόνο με πτυχίο δεν τους εξασφαλίζει και δουλειά. Η κατάσταση απαιτεί ουσιαστική μέριμνα, με περισσότερους ελέγχους και τήρηση αυστηρών προδιαγραφών για τη λειτουργία τους. Αλλά τώρα δεν είναι αυτό το θέμα.

Τώρα το ερώτημα αφορά στον τρόπο με τον οποίο διδάσκονται την υποκριτική, το είδος των εξετάσεων που θα κληθούν να περάσουν, το πτυχίο που θα πάρουν, τις αποσκευές που θα έχουν αποκτήσει.

Οσο κι αν η ουσία της δουλειάς του ηθοποιού δεν πιστοποιείται με πτυχία – έτσι κι αλλιώς η άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος έχει καταργηθεί (και ευτυχώς), η θεατρική εκπαίδευση είναι απαραίτητη. Και πέραν της θεωρίας, χρειάζεται και πράξη, που σημαίνει εξάσκηση, πρόβα, δοκιμασία, επαφή…