Δράμα «φυλακής» με όλα όσα αυτού του είδους οι ταινίες προϋποθέτουν ο «Τελειωμένος» (Wasteman, 2025) που προβάλλεται στις αίθουσες από την περασμένη Πέμπτη σε διανομή NEON Films, είναι η πρώτη μεγάλου μήκους δημιουργία του βρετανού σκηνοθέτη Καλ Μακμάου και εστιάζει στις καταστάσεις που θα ζήσει ένας μαύρος φυλακισμένος, ο Τέιλορ (Ντέιβιντ Τζόνσον), από τη στιγμή που μοιράζεται το κελί του με τον Ντι (Τομ Μπλάιθ), έναν λευκό «καπάτσο» κατάδικο, άσο του εμπορίου πίσω από τα σίδερα. Το κελί θα μετατραπεί σε… μίνι μάρκετ και το οικονομικό συμφέρον, φυσικά, βρίσκεται υπεράνω όλων. Ωστόσο, η ανάγκη του Τέιλορ να έρθει σε επαφή με τον γιο του, παρότι δεν του επιτρέπεται, δίνει σε αυτή τη σκληρή ταινία έναν τόνο ευαισθησίας, χωρίς ποτέ οι καταστάσεις να ωραιοποιούνται ή να φτάνουν σε υπερβολές. Για την πρώτη του ταινία, αλλά και για το πώς αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτό το δύσκολο θέμα, ο Καλ Μακμάου, ο οποίος ζει στην Κρήτη, μίλησε αποκλειστικά στα «ΝΕΑ».
Με τον «Τελειωμένο» κάνατε το ντεμπούτο σας στη μεγάλου μήκους σκηνοθεσία μυθοπλασίας. Θα λέγατε ότι μια τέτοια επιλογή αποτελούσε μεγάλο ρίσκο για εσάς και αν ναι, πώς θα περιγράφατε αυτό ρίσκο;
Μια πρώτη ταινία θα καθορίσει το είδος της κινηματογραφικής δουλειάς που θα αποκτήσεις ως αποτέλεσμα αυτής… ή ακόμα και αν ποτέ καταφέρεις να κάνεις άλλη μια ταινία – η πλειονότητα των δημιουργών πρωτοεμφανιζόμενων ταινιών δεν το κάνουν. Οπότε σίγουρα υπάρχει μια αίσθηση ρίσκου… Παρ’ όλα αυτά, το ντεμπούτο αυτό ήρθε κάπως αργά στη καριέρα μου, οπότε είχα λιγότερα να χάσω!
Σε γενικές γραμμές πώς θα περιγράφατε τον στόχο σας στην αφήγηση αυτής της ιστορίας, πού θα λέγατε ότι βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος στον «Τελειωμένο»;
Ηθελα να δημιουργήσω κάτι που να είναι απόλυτα σπλαχνικό και να τραβάει την προσοχή, αλλά ταυτόχρονα να έχει καρδιά. Από συναισθηματική άποψη, όσο περισσότερα μάθαινα για τους κρατούμενους, τόσο περισσότερο ήθελα μια ταινία όπου το κοινό έβλεπε τον κόσμο από τη δική του οπτική γωνία και έδειχνε συμπόνια. Μου αρέσει η ιδέα ότι κάθε άγιος έχει παρελθόν και κάθε αμαρτωλός έχει μέλλον.
Και από πού προήλθε η κεντρική ιδέα της ταινίας;
Επεσα τυχαία πάνω σε έναν λογαριασμό στο Instagram που είχαν δημιουργήσει βρετανοί κρατούμενοι από τα κελιά τους. Αυτό που είδα ήταν πιο διασκεδαστικό, σπλαχνικό και τρομακτικό από οποιαδήποτε προηγούμενη απεικόνιση φυλακής που είχα δει σε ταινία. Μου έγινε εμμονή και ήξερα ότι έπρεπε να φτιάξω κάτι που να εξερευνά αυτό το σύγχρονο όραμα της ζωής πίσω από τα κάγκελα.
Σε μια κλίμακα από το 1 έως το 10, πώς θα αξιολογούσατε τις γνώσεις σας σχετικά με το βρετανικό ποινικό σύστημα και, ανάλογα με τη βαθμολογία, παρακαλώ δώστε μου μια εξήγηση;
Δεν έχω περάσει χρόνο στη φυλακή, οπότε δεν μπορώ να πω 10, αλλά νομίζω ότι οι γνώσεις μου είναι αρκετά καλές. Η ταινία χρειάστηκε συνολικά 10 χρόνια για να ολοκληρωθεί και για αυτά τα 10 χρόνια ήμουν βυθισμένος στην έρευνα.
Πιστεύετε ότι η «ταινία φυλακής» αποτελεί κάτι σαν ένα ξεχωριστό είδος από μόνο του και τι κάνει αυτές τις ταινίες τόσο ελκυστικές, αφού όλοι γνωρίζουμε τις εξαιρετικά δυσάρεστες συνθήκες διαβίωσης μέσα στη φυλακή;
Πιστεύω απόλυτα ότι είναι ένα ξεχωριστό είδος. Αρχικά ήμουν πολύ επιφυλακτικός στο να συμμετάσχω λόγω των υπέροχων προηγούμενων ταινιών όπως το «Starred Up», «Ενας προφήτης» ή το κλασικό «Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ». Ωστόσο, όταν ανακάλυψα τα πλάνα που έβγαζαν οι κρατούμενοι από το τηλέφωνο, αποφάσισα ότι υπήρχε μια αρκετά νέα ιστορία για να ειπωθεί.
Σε πολλές ταινίες φυλακών αναγνωρίζουμε μια ευχάριστη διάθεση – κλασικό παράδειγμα, η ταινία που αναφέρατε, η «Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ». Θα έλεγα ότι ο «Τελειωμένος» κινείται στα όρια. Εσάς, όταν γυρίζατε την ταινία, σας απασχολούσε να νιώθει καλά ο θεατής να «νιώθει καλά» βλέποντάς την;
Οπωσδήποτε υπήρξαν αρκετές συζητήσεις για το πώς θα εξελισσόταν η ταινία στο τέλος. Η αίσθησή μου ήταν ότι αν ο κεντρικός ήρωας, ο Τέιλορ, περάσει αρκετό πόνο, τότε σου επιτρέπεται ένα ευτυχισμένο ή τουλάχιστον ημι-ευτυχισμένο τέλος. Μόνο αφού κάναμε μερικά προσχέδια του σεναρίου και έγινε σαφές ότι είχε περάσει μια κόλαση, ένιωσα ότι άξιζε αυτό το πιο θετικό τέλος.
Εχετε κάποια αγαπημένη «ταινία φυλακής»;
Είτε ο «Προφήτης» του Ζακ Οντιάρ είτε το «Εξπρές του μεσονυχτίου» του Αλαν Πάρκερ.
Ο χώρος των γυρισμάτων σε μια ταινία φυλακής είναι επίσης ένα ενδιαφέρον στοιχείο γιατί παίζει ρόλο στη ρεαλιστική απεικόνισή της. Που πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα του «Τελειωμένου»;
Γυρίσαμε τις πρώτες 2 εβδομάδες σε ένα στούντιο του Λονδίνου για όλες τις σκηνές στα κελιά της φυλακής. Την τελευταία εβδομάδα την περάσαμε σε μια παροπλισμένη φυλακή, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε τις μεγαλύτερες σκηνές. Η εξαιρετική καλλιτεχνική διευθύντρια μας, Φίμπι Πλάτμαν, και ο διευθυντής φωτογραφίας Λορέντζο Λεβρίνι, έκαναν καταπληκτική δουλειά συνδυάζοντας τα κελιά τόσο στον φωτισμό όσο και στον σχεδιασμό, έτσι ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι άψογο. Κάτι που έχει πλάκα είναι ότι μεγάλο μέρος του μοντάζ έγινε στην Ελλάδα, καθώς εκεί ζω. Ηταν μια σουρεαλιστική εμπειρία να περάσω την ημέρα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ακούγοντας βρετανική αργκό και μετά να βγω στο χωριό για να αγοράσω μια σπανακόπιτα.
Τι θα πρέπει να περιμένουμε από την επομενη ταινία σας, «The Brotherhood»;
Το «The Brotherhood» βρίσκεται στα πρώτα του βήματα, καθώς ακόμα γράφουμε, αλλά νομίζω ότι θα επιδιώξω, κυρίως, τη δημιουργία πιο άγριων ταινιών με πολλή ένταση και δράση, αλλά που να αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις. Βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1980 για διεφθαρμένους ντετέκτιβ.
