Χρώματα και αποχρώσεις

ρομαντική κωμωδία «Ξυπόλητοι στο πάρκο» («Barefoot in the Park») ξεκίνησε ως επιτυχημένο θεατρικό έργο στο Μπρόντγουεϊ το 1963 με την υπογραφή του Νιλ Σάιμον (Neil Simon, 1927-2018). Ο αμερικανός συγγραφέας και σεναριογράφος, με τις πολλές διακρίσεις (Οσκαρ, Τόνυ) και επιτυχίες ήταν ο ίδιος που το διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη τέσσερα χρόνια αργότερα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και η Τζέιν Φόντα – η οποία και αντικατέστησε τη θεατρική Ελίζαμπεθ Ασλεϊ, ενώ ο κινηματογραφικός ρόλος είχε αρχικά προταθεί στη Νάταλι Γουντ. Η διανομή συμπληρώνεται από τον Σαρλ Μπουαγιέ και τη Μίλντρεντ Νάτγουικ – προτάθηκε για Οσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου.

Το ζευγάρι του Πολ και της Κόρι βρίσκεται στο επίκεντρο της αισθηματικής ιστορίας που ουσιαστικά πραγματεύεται έναν μεγάλο έρωτα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που διαφέρουν: Εκείνος είναι ένας μετρημένος και συντηρητικός νέος δικηγόρος κι εκείνη μια ονειροπόλα διακοσμήτρια που αναζητά την περιπέτεια και τις ανατροπές. Εξι μέρες μετά τον γάμο τους και αφού έχουν διανύσει αυτό το πρώτο διάστημα κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, μετακομίζουν στο καινούργιο τους σπίτι: Ενα μικρό διαμέρισμα στον 8ο όροφο μιας πολυκατοικίας στη Νέα Υόρκη, χωρίς ασανσέρ και με έναν παράξενο γείτονα στην ταράτσα…  Εκεί θα τους επισκεφτεί η μητέρα της Κόρι.

Στο «Ξυπόλητοι στο πάρκο» όπως και στα άλλα έργα του Νιλ Σάιμον ξεχωρίζουν το χιούμορ κι ένα κωμικό στοιχείο που βγαίνει αβίαστα μέσα από τους καλά δομημένους διαλόγους. Ζυμωμένο με μια συγκινητική διάσταση και μια αθωότητα, ακόμα κι αν μοιάζει ξεπερασμένο, δεν είναι, γιατί, πολύ απλά, βασίζεται σε διαχρονικές αξίες. Εμπειρος και μέγας μάστορας της γραφής, ο Σάιμον ξέρει πώς να δημιουργεί ένα σύμπαν ρεαλιστικό και ποιητικό μαζί, αναδεικνύοντας πρόσωπα και χαρακτήρες.

Η παράσταση που ανέβηκε στην αρχή της σεζόν 2020-2021 στη σκηνή του Νέου Ακάδημου και διεκόπη – όπως όλες, λόγω πανδημίας -, παρουσιάζεται βιντεοσκοπημένη, μέσω live streaming. Με τη σκηνοθεσία της η Ρέινα Εσκενάζυ προσπάθησε να μεταφέρει την ατμόσφαιρα του έργου σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή, χωρίς ωστόσο να προδώσει τα βασικά συστατικά της ιστορίας. Μέσα σε ένα έξυπνο και χρωματιστό σκηνικό περιβάλλον ζωντάνεψε το βασικό κουαρτέτο των ηρώων. Ρυθμός και μέτρο οδήγησαν σε μια ρευστή παράσταση, από την οποία έλειψαν κάποιες λεπτές πινελιές, κάποιες αποχρώσεις, κάποιες μικρές ευαισθησίες. Το αποτέλεσμα διαθέτει μια παραπάνω ένταση και μια μεγαλύτερη κινητικότητα, μια φασαρία ενίοτε περισσότερο κουραστική από το ζητούμενο του έργου. Η ίδια όμως η υπόθεση με τις δύο παράλληλες ιστορίες έρωτα, αγάπης και μοναξιάς παραμένει συναισθηματικά φορτισμένη και με μπόλικο χιούμορ. Ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο ο Σάιμον επεξεργάζεται τις διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες ανάμεσα στα μέλη των ζευγαριών – του νεότερου και του πιο ώριμου, για να δώσει τις λύσεις του.

Ο Αργύρης Αγγέλου εκπλήσσει ευχάριστα με την ερμηνεία του στον ρόλο του Πολ: Αμεσος και ακριβής, δεν ξέφυγε στιγμή. Με τις εντάσεις που απαιτεί η ηρωίδα της, η Βασιλική Τρουφάκου την ανέδειξε, προσθέτοντας, ωστόσο, λίγη υπερβολή. Ο Αρης Λεμπεσόπουλος έπλασε τον Βίκτορ Βελάσκο με μια γοητευτική θεατρικότητα και η Ελένη Κρίτα τη γήινη μητέρα/πεθερά με ενδιαφέρουσες ρωγμές.

Οι υποψήφιοι κάνουν ουρά…
Την κλασική διαφήμιση με τους «29 κατασκευαστές πλυντηρίων» θυμίζει η λίστα με τις 29 υποψηφιότητες. Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά είκοσι εννέα είναι οι ενδιαφερόμενοι και αντίστοιχοι οι φάκελοι που κατατέθηκαν για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου Πάτρας. Ο αριθμός που ξεπερνά κάθε προηγούμενο είναι ποικιλοτρόπως ενδεικτικός και σίγουρα συνδέεται και με την τρέχουσα θεατρική συγκυρία. Το δυσοίωνο τοπίο, η ανεργία, η ανασφάλεια πρέπει να έπαιξαν τον ρόλο τους, αν και ανέκαθεν το ΔΗΠΕΘΕ της αχαϊκής πρωτεύουσας αποτελούσε πόλο έλξης (συν τοις άλλοις βρίσκεται και σε κοντινή απόσταση από την Αθήνα).
Εως σήμερα, από την καλλιτεχνική του διεύθυνση έχουν περάσει η Μάγια Λυμπεροπούλου, ο Βίκτωρ Αρδίττης, ο Γιώργος Κιμούλης, η Λυδία Κονιόρδου, ο Θέμης Μουμουλίδης, ο Γιάννης Βόγλης, ο Θοδωρής Αμπαζής, ο Κώστας Καζάκος, με πιο πρόσφατο τον Σταύρο Τσακίρη, η θητεία του οποίου ολοκληρώθηκε τον περασμένο Μάιο. Πρώτη φορά όμως οι υποψηφιότητες αγγίζουν την 30άδα. Η επιλογή θα γίνει από το ΔΣ του ΔΗΠΕΘΕ έπειτα από διά ζώσης ή διαδικτυακές συναντήσεις με όλους τους υποψηφίους. Η επιρροή της δημοτικής Αρχής είναι καθοριστική, μια που άλλωστε είναι αυτό που διορίζει τα μέλη του ΔΣ του θεάτρου – και το χρηματοδοτεί.
Από τη μακρά λίστα των υποψηφίων ξεχωρίζουν δύο έμπειροι σκηνοθέτες που έχουν θητεύσει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ο Τάκης Τζαμαργιάς και ο Νίκος Διαμαντής, ενώ ανάμεσα στους υπόλοιπους (ηθοποιούς, σκηνοθέτες, παραγωγούς) συμπεριλαμβάνονται η Νικολέττα Βλαβιανού, ο Γεράσιμος Γεννατάς, ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, η Νεκταρία Γιαννουδάκη, ο Αγγελος Μπούρας, ο Τάσος Παλαντζίδης, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, ο Αστέριος Πελτέκης, ο Λευτέρης Πλασκοβίτης, ο Θανάσης Σαράντος, ο Φίλιππος Σοφιανός, ο Φώτης Σπύρος, ο Νίκος Χατζηπαπάς κ.ά.
Η ανθρωπογεωγραφία των υποψηφίων πάντως δεν δίνει σαφές στίγμα των απαιτήσεων για τη συγκεκριμένη θέση. Εως την 1η Ιουλίου, που θα αναλάβει καθήκοντα ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής, το μόνο που μπορεί να συστήσει κανείς στους «29» είναι υπομονή και ψυχραιμία…