Διαχρονικός Μολιέρος

Η νέα παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με τον «Μολιέρο» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ επαναφέρει τον κορυφαίο γάλλο δραματουργό, ιδωμένο μέσα από την πένα του ρώσου συγγραφέα. Ο Μολιέρος, ωστόσο, αυτή η μεγάλη ιδιοφυΐα δεν χρειάζεται υπενθύμιση: Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της παγκόσμιας λογοτεχνίας, είναι μια διαχρονία.

«Καθήκον της κωμωδίας είναι να διορθώνει τους ανθρώπους διασκεδάζοντάς τους», έλεγε, για να προσθέσει ότι «δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο γι΄αυτό που κάνουμε αλλά και γι΄αυτό που δεν κάνουμε». Και ο ίδιος κατάφερε να τα πετύχει και τα δύο, με την περιεπτειώδη ζωή του και το πλούσιο έργο του.

Γεννημένος στο Παρίσι το 1622 με το όνομα Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν αποτελεί ένα από τα πρώτα μοντέλα θεατρανθρώπου: Εγραφε, σκηνοθετούσε, έπαιζε. Είχε δικό του θίασο και περιόδευε, ενώ ο θάνατός του, το 1673, επήλθε, σχεδόν, επί σκηνής. Οι «υψηλές» του κωμωδίες και η φιλοσοφική διάσταση που εμπερέχουν, έγιναν ο καθρέφτης των ηθών της κοινωνίας που έζησε αλλά και των κοινωνιών του μέλλοντος.

Προοδευτικός και ουμανιστής, γνώρισε από κοντά τη δύναμη της εξουσίας – για όσα χρόνια ήταν ο προστατευόμενος του Λουδοβίδου 14ου, και της Εκκλησίας, διώχθηκε και φυλακίστηκε. Μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες έγραψε είκοσι έργα που παραμένουν μέχρι σήμερα επίκαιρα. «Ταρτούφος», «Μισάνθρωπος», «Δον Ζουάν» βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας της εργογραφίας του.

Ο Μπουλγκάκοφ καταπιάνεται με τα τελευταία χρόνια της ζωής του και εστιάζει το ενδιαφέρον του στο τρίτπυχο θέατρο – πολιτική εξουσία – Εκκλησία. Κι όλα αυτά πάνω σε μια σκηνή θεάτρου.