Μισοφέγγαρο…

ο συγγραφικό δίδυμο των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, έπειτα από ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου επί καλλιτεχνικής διευθύνσεως του Στάθη Λιβαθινού, ανέλαβε να γράψει και να παρουσιάσει ένα σύγχρονο θεατρικό, στο οποίο πρόσθεσε μουσική και τραγούδια. Οχι, δεν πρόκειται για μιούζικαλ, παρά τη ζωντανή πενταμελή ορχήστρα. «Μιούζικαλ δωματίου» το βαφτίζει εις εκ των δημιουργών του. Με τον τίτλο «Φεγγάρι από χαρτί» το έργο γυρίζει τον χρόνο πίσω στην δεκαετία του ’60 με την πρόθεση να φωτίσει μια εποχή: οι άνθρωποι και οι σχέσεις τους, η κοινωνία και οι προβληματισμοί της, προσωπικοί αλλά και πολιτικοί, αριστεροί και δεξιοί.

Με αφετηρία – τι άλλο; – την «αγία οικογένεια» και υπό αυτό το πρίσμα, το συγγραφικό ντουέτο θίγει με τον δικό του τρόπο τα καλώς και κακώς κείμενα της ζωής μας. Και είναι εμφανώς επηρεασμένοι τόσο από την παλιά ελληνική κωμωδία όσο και από το νεοελληνικό έργο του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Το «Φεγγάρι από χαρτί» θέλει να είναι μια ελληνική κομεντί που στρέφει το βλέμμα στη συγκίνηση του παρελθόντος, χωρίς όμως και να το ωραιοποιεί.

Πλάι στις τρεις οικογένειες, με τα παιδιά τους στην εφηβεία, στέκονται το υπηρετικό προσωπικό, αλλά και μια ανεξάρτητη γυναίκα (θεία και φίλη), καθώς και η νεαρή ανιψιά και εξαδέλφη που έρχεται και αναστατώνει τους άνδρες-συζύγους-πατεράδες, κάτι σαν το «Μελτεμάκι» του Παντελή Χορν.

Η ματιά των συγγραφέων στέκεται σε θέματα κλισέ, όπου πρωταγωνιστούν οι συμβατικοί γάμοι και οι απιστίες, οι δύσκολες σχέσεις γονιών και παιδιών, τα ερωτικά σκιρτήματα των νεαρών αγοριών με ανεκπλήρωτους έρωτες, το σεξ με τις υπηρέτριες, η υποβόσκουσα και απαγορευμένη ομοφυλοφιλία που δεν βρίσκει τρόπο να εκφραστεί.

Στο επίκεντρο ένα νεοκλασικό στο Παγκράτι, στην οδό Αστυδάμαντος, αλλά κι ένας αφηγητής που δεν είναι άλλος παρά ένα από τα παιδιά της παρέας του ’60, ενήλικος πια και συγγραφέας της ζωής του – το «Φεγγάρι από χαρτί» είναι το τελευταίο του μυθιστόρημα. Αυτός ο αφηγητής πηγαινοέρχεται στη σκηνή, διακόπτει και σχολιάζει.

Ενα σχετικά λιτό, περιστρεφόμενο σκηνικό, που δεν αντανακλά την εποχή, φιλοξενεί όλους τους χώρους στους οποίους εξελίσσεται η ιστορία. Γνωστοί μεταξύ τους οι ήρωες, με φιλικές ή και συγγενικές σχέσεις, μπλέκουν τις ζωές τους. Οσο για τη μουσική του Νίκου Κυπουργού και τα τραγούδια, σε στίχους της Αφροδίτης Μάνου, είναι αυτά που λειτουργούν στο συγκινησιακό επίπεδο.

ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ. Κι αν το έργο επιλέγει (;) να μείνει στην επιφάνεια, ούτε η σκηνοθεσία καταφέρνει να αποδώσει τους εσωτερικούς παλμούς των ηρώων του. Η άμεση γλώσσα, χαρακτηριστικό του συγγραφικού διδύμου, εξαντλείται σε εύκολες καταστάσεις. Πρωτοτυπεί ωστόσο στον τρόπο με τον οποίο φέρνει σε πρώτο πλάνο τις υπηρέτριες, αλλά ούτε και σε αυτό προσθέτει βάθος.

Οι ηθοποιοί, στο σύνολό τους, αποδίδουν τους ρόλους τους σχηματικά και η όποια εσωτερική ειρωνεία που ξεπροβάλλει μένει ανεκμετάλλευτη. Ξεχωρίζει η Τζίνη Παπαδοπούλου με την ακρίβεια στην ερμηνεία της ως απατημένη σύζυγος.