Σκηνές και παρασκήνια

Κριτική «Η Φάλαινα» του Σάμιουελ Ντ. Χάντερ

Κατάθεση ψυχής, ίσως και μια μορφή αυτοψυχανάλυσης. Εκρηξη θυμού ή διάθεση καταγραφής μιας προσωπικής κατάστασης, άλλοτε με βαθιά συναισθηματικό χαρακτήρα, άλλοτε με τη μορφή καταγγελίας ή μαρτυρίας – τι είδα, τι ένιωσα, τι συνέβη. Σε κάθε περίπτωση ένας μονόλογος δεν είναι παρά μια υπόθεση απόλυτης σκηνικής έκθεσης για τον ηθοποιό, με όποιες λέξεις κι αν […]

Κριτική «Κανόνια και τρομπέτες» του Γιάννη Τσίρου

Ισως ο καλύτερος τρόπος για να διαβάσει κανείς τη σύγχρονη ιστορία του τόπου του να είναι τη δει (και) από την κωμική της πλευρά. Μια που τα γεγονότα παραμένουν γεγονότα, και οι ειδικοί, που τα καταγράφουν, τα αντιμετωπίζουν με τη δέουσα σοβαρότητα, υπάρχει χώρος και για ένα άλλου τύπου σχόλιο. Ετσι κι αλλιώς η ιστορία […]

Κριτική «True West» του Σαμ Σέπαρντ

Κριτική «Ορνιθες» του Αριστοφάνη

Βία, ενδοοικογενειακή βία, βία ανηλίκων, γυναικοκτονίες, ετερότητα, διαφορετικότητα, αποδοχή του άλλου, ισότητα των δύο φύλων… Δεν είναι μόνο η σύγχρονη δραματουργία που πραγματεύεται αυτά τα θέματα, θέματα που κατακλύζουν την επικαιρότητα και μας θυμίζουν πόσα πολλά πρέπει να γίνουν ακόμα για να ζήσουμε σε μια πιο ισότιμη, δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία. Είναι και η σκηνοθετική […]

Κριτική «Ικέτιδες» του Αισχύλου

Στα τριάντα χρόνια που το Εθνικό Θέατρο λειτουργεί ως ΝΠΙΔ, στην καρέκλα του καλλιτεχνικού διευθυντή έχουν καθίσει επτά συνολικά επικεφαλής, ξεκινώντας από τον Νίκο Κούρκουλο, που παρέμεινε ως τον θάνατό του (1993-2007) και καθόρισε το τοπίο της νέας εποχής. Ακολούθησε ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο μόνος με δύο θητείες στο ενεργητικό του (2007-2010 & 2010-2013). Μετά […]

Κριτική «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη

Μια συνάντηση γιγάντων, μια συνάντηση κορυφής θα πραγματοποιηθεί, όχι στην Αθήνα, αλλά στο Λονδίνο, στις αρχές του 2025. Μια ξεχωριστή θεατρική συνάντηση. Κι αυτό γιατί όχι μόνον η Κέιτ Μπλάνσετ (φωτογραφία) θα συνεργαστεί με τον Τόμας Οστερμάγιερ αλλά γιατί αυτή η συνεργασία θα γίνει με αφορμή τον «Γλάρο» του Αντον Τσέχοφ – στη σκηνή του […]

Κριτική «Ηρακλής Μαινόμενος» του Ευριπίδη

Αν και εκδόθηκε στη Νορβηγία (1890), το πρώτο ανέβασμα της «Eντα Γκάμπλερ» του Ερρίκου Ιψεν πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία έναν χρόνο μετά. Ωστόσο η επιτυχία ήρθε το 1902 με την παράσταση στο Μπρόντγουεϊ. Εκεί, μισόν αιώνα μετά, έκανε πρεμιέρα το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, τον Δεκέμβριο του 1947. Αυτές οι δύο κορυφαίες ηρωίδες του […]

Κριτική: «Μια άλλη Θήβα» του Σέρχιο Μπλάνκο

Κριτική «Αμλετ» του Σαίξπηρ

Ενα δικό του πέταγμα πουλιών επιχειρεί ο Αρης Μπινιάρης με τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, ένα πέταγμα που θα προσγειωθεί την προσεχή Παρασκευή (και Σάββατο) στην Επίδαυρο, έχοντας την υπογραφή ενός εκ των πλέον ευφάνταστων σκηνοθετών μας. Εξήντα πέντε χρόνια μετά την ιστορική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης στο Ηρώδειο (29 Αυγούστου 1959) που προκάλεσε, τότε, πολιτική […]

Κριτική «Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά

Κριτική: «Τότε, τώρα, πάντα» του Σταμάτη Φασουλή

Κριτική «Μήδεια» του Σάιμον Στόουν

Δείγμα των καιρών; Μάλλον. Πώς αλλιώς εξηγείται το κλείσιμο γνωστών, παλιών χειμερινών κινηματογράφων και η μετατροπή τους σε θέατρα… Αν και το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο – στο παρελθόν το θέατρο Ιλίσια ήταν σινεμά, όπως και το Πόρτα στη Μεσογείων ή το Αλκυονίς και κάμποσα ακόμα, ωστόσο δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο: Πέρυσι μετατράπηκε σε […]

Κριτική - «50 χρόνια - Μια νύχτα» του Μάνου Καρατζογιάννη, Φεστιβάλ Αθηνών, Πειραιώς 260

Σε συνέχεια της έναρξης των φετινών Επιδαυρίων και του άτυπου εορτασμού που ξεκίνησε για τα 70χρονα του θεσμού και ουσιαστικά θα εορτασθεί το 2025, εγκαινιάσθηκε η έκθεση-αφιέρωμα στο δίπολο «Ιππόλυτος – Φαίδρα». Στον εκθεσιακό χώρο της Επιδαύρου ζωντανεύει μια αναδρομή με δύο παραστάσεις-ορόσημο, τον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Ροντήρη το ΄54 και τη «Φαίδρα» […]

Ενα παραμύθι για μεγάλους, μια ιστορία για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, μια νουβέλα που από τις σελίδες του βιβλίου περνά στη σκηνή και γίνεται λόγος προφορικός, ζωντανός: αυτό και άλλα πολλά είναι «Η αγαπημένη του κυρίου Λιν» του Φιλίπ Κλοντέλ που είδαμε πρόσφατα στην Πειραιώς 260, στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Γκι Κασίερς, με τον […]

Κριτική «Ενενήντα» της Βαλέριας Δημητριάδου

Εχοντας διασχίσει όλα τα είδη θεάτρου, άλλοτε γράφοντας, άλλοτε σκηνοθετώντας, άλλοτε παίζοντας κι άλλοτε κάνοντάς τα όλα μαζί, έχει ωστόσο αναπτύξει πιο στενές σχέσεις, ένα είδος οικογενειακού δεσμού με την επιθεώρηση, πρωτίστως, αλλά και με την κωμωδία. Ο Σταμάτης Φασουλής αποτελεί μια δυνατή και στέρεη μονάδα στον θεατρικό μας χάρτη, με μια ολιστική, βιωμένη γνώση […]

«Αίας» του Σοφοκλή και «Παίχτες» του Γκόγκολ

Κριτική «Αίμα στη σκηνή» του Τσαρλς Λάντλαμ

Κριτική: «Αλλες εποχές» του Χάρολντ Πίντερ

Κριτική: «Και λέγε λέγε» της Λένας Κιτσοπούλου

Λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία του Φεστιβάλ και το θέατρο ξεκινήσει τις θερινές του περιοδείες. Λίγο μετά τις τελευταίες, ουσιαστικά, πρεμιέρες της σεζόν που εκτείνεται από το περασμένο φθινόπωρο ως το τέλος της άνοιξης… Λίγες σκέψεις και κάποια συμπεράσματα για το θέατρο, με πυξίδα και οδηγό όλα όσα είδαμε, ακούσαμε ή αποφύγαμε στις σκηνές της […]

Στην περίπτωση της ελληνοτουρκικής παραγωγής με το κλασικό αριστούργημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» είναι πολλά αυτά που αξίζει να ειπωθούν, πέρα και πάνω απ’ αυτό καθαυτό το καλλιτεχνικό προϊόν: η παράσταση, που ξεκίνησε από την Αγκυρα, συνέχισε στην Κωνσταντινούπολη (όπου και την παρακολούθησα) και τώρα έρχεται στην Αθήνα, φέρνει στη σκηνή μια ιδιαίτερη […]

… Αντίστροφα. Κι ας φαίνεται ότι ακόμα μας χωρίζει μεγάλο χρονικό διάστημα. Ούτε έξι μήνες… Ο λόγος για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, η τριετής θητεία του οποίου ολοκληρώνεται το προσεχές φθινόπωρο. Ο Γιάννης Μόσχος (φωτογραφία), συγκεκριμένα, ανέλαβε επικεφαλής της πρώτης σκηνής της χώρας την 1η Οκτωβρίου του 2021. Ηταν εκείνος που επικράτησε της […]

Κριτική για το «Βίρα τις άγκυρες»

Γνωρίζοντας τις επαγγελματικές ιδιότητες του Ζουζέπ Μαρία Μιρό, εύκολα μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τη διασταύρωση του δημοσιογράφου με τον θεατρικό συγγραφέα στο «Πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σ’ αυτό το μέρος». Από τη μια, πραγματεύεται το θέμα του, σύγχρονο, σημερινό, σχεδόν επίκαιρο, «σαν να κάνει ρεπορτάζ». Και με όλους τους μάρτυρες της υπόθεσης […]

Μια μορφή ευγενική, με μια πραότητα στην όψη και στη συμπεριφορά, συνδυασμένη με μια ισχυρή θεατρική παρουσία και μια γοητευτική, τόσο κινηματογραφική όσο και τηλεοπτική, παρουσία, ο Γιάννης Φέρτης αφήνει κάτι δυσαναπλήρωτο. Ισχυρό αλλά και ηχηρό, όχι μόνον λόγω αυτής της ξεχωριστής φωνής που διέθετε, αλλά κυρίως για τον τρόπο που έζησε και διαχειρίστηκε το […]