Λίγο πριν, λίγο μετά…

Λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία του Φεστιβάλ και το θέατρο ξεκινήσει τις θερινές του περιοδείες. Λίγο μετά τις τελευταίες, ουσιαστικά, πρεμιέρες της σεζόν που εκτείνεται από το περασμένο φθινόπωρο ως το τέλος της άνοιξης… Λίγες σκέψεις και κάποια συμπεράσματα για το θέατρο, με πυξίδα και οδηγό όλα όσα είδαμε, ακούσαμε ή αποφύγαμε στις σκηνές της πόλης…

Το πρώτο συμπέρασμα έχει να κάνει με την υποδοχή και την αποδοχή της θεατρικής τέχνης. Τέσσερα χρόνια μετά τον κορωνοϊό και την καραντίνα, το θέατρο καλά κρατεί. Από τους καλλιτεχνικούς χώρους που μετά τον εγκλεισμό επέστρεψαν δυναμικά στην ενεργό δράση, ο θεατρικός δείχνει να ικανοποιεί το κοινό. Ωστόσο ένα πρώτο καμπανάκι ίσως και να χτύπησε: χρειάζεται λίγο παραπάνω προσοχή στις επιλογές, λίγη παραπάνω επιμέλεια. Φάνηκε από το αποτέλεσμα – ποιες παραστάσεις «έσκισαν», και δικαιολογημένα, και ποιες όχι και τόσο…

Ενα δεύτερο συμπέρασμα αφορά το μεγάλο και πλούσιο θέαμα: αν και οι αντίστοιχοι χώροι που λειτουργούν πλέον είναι λίγοι, το κοινό απέδειξε ότι έχει απαιτήσεις. Μπορεί να είναι διατεθειμένο να δώσει τα λεφτά του, αλλά όχι χωρίς αντίκρισμα.

Μια τρίτη παρατήρηση-συμπέρασμα έρχεται να δικαιώσει τους ανθρώπους του θεάτρου που τιμούν τη δουλειά τους μέσα στον χρόνο, με συνέπεια στις επιλογές τους. Δεν έχει να κάνει με την ηλικία – προφανώς οι παλαιότεροι μετρούν πολύ παραπάνω χιλιόμετρα, όσο με την ιδιοσυγκρασία και τη νοοτροπία. Η ηλικιακή γενιά των 35-45 προχωρά δυναμικά.

Ενα πέμπτο συμπέρασμα αφορά τη σχέση θεάτρου και τηλεόρασης: όσο η μυθοπλασία κερδίζει έδαφος και δίνει χρήμα, τόσο κάποιοι μέχρι πρόσφατα αμιγώς ηθοποιοί της σκηνής κινδυνεύουν να ζαλιστούν από την επιτυχία, την αναγνωρισιμότητα – και το χρήμα φυσικά. Γι΄ αυτό και απέχουν από το σανίδι, κάτι που στη διαδρομή θα μας κοστίσει και θα τους κοστίσει.

Εκτο στη σειρά, όχι απαραίτητα με αξιολογικά κριτήρια, είναι το συμπέρασμα ότι η φετινή χρονιά χαρακτηρίστηκε θεματικά από μια επικαιρότητα κοινωνικού περιεχομένου – κάτι που έχει ξανασυμβεί. Απλώς το είδαμε πιο άμεσα, με παραστάσεις ντοκουμέντα για τις γυναικοκτονίες ή τα Τέμπη, αλλά και με πολλές συζητήσεις για τα τρέχοντα ζητήματα – αναπηρία, ισότητα, ταυτότητα,  φύλο… Η σύνδεση με το τώρα έχει πάντα την αξία της, αλλά εγκυμονεί και κινδύνους. Η άμεση αντίδραση μπορεί καμιά φορά να μη μας αφήνει να βλέπουμε τα πράγματα καθαρά…