Μετέωρο σύμπαν

Ενα ζωντανό, σχεδόν διαδραστικό σόου είναι η αφετηρία της παράστασης «Και λέγε λέγε» που υπογράφει η Λένα Κιτσοπούλου και έκανε πρεμιέρα την περασμένη Πέμπτη στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν της οδού Φρυνίχου. Ο θίασος των έξι ηθοποιών, ανάμεσά τους και η ίδια η δημιουργός, εμφανίζεται στη σκηνή με τουαλέτες και στρας – οι γυναίκες, με κάτι παρόμοιο αλλά όχι τόσο απαστράπτον οι άνδρες. Κάτι ανάμεσα σε τραγουδιστές στα μπουζούκια και κονφερανσιέ, με ένα μικρόφωνο στο χέρι και μπόλικο κέφι, καλούν το κοινό να μπει στο παιχνίδι. Η σκηνή είναι άδεια – μόνο μια χρυσή κουρτίνα την περιβάλλει. Λέξεις, ήχοι, συνδυασμοί δημιουργούν το απαραίτητο ηχητικό τοπίο για να ξεδιπλωθεί μια πρωτότυπη βραδιά που προετοιμάζει το κοινό γι’ αυτό που θα συμβεί. Κάπου ανάμεσα στην τέχνη τού να μην κάνεις τίποτα και σ’ ένα βρίζοντας το κοινό. Ενα ηλεκτρονικό ρολόι, τοποθετημένο ψηλά, μετράει τον χρόνο – της παράστασης, τον δικό μας, της ζωής μας (;)…

Ντέρτια και σεκλέτια, μια δόση απελπισίας κι ένας Στράτος Διονυσίου, με τα τραγούδια του – απ’ όπου άλλωστε και ο τίτλος της παράστασης – να προσθέτει στην ατμόσφαιρα κάτι από προδομένους και χαμένους έρωτες.

Είναι αλήθεια ότι σ’ αυτό το πρώτο – μικρότερης έκτασης – μέρος η Λένα Κιτσοπούλου φτιάχνει κάτι από το σύμπαν της. Κάτι απ’ αυτούς τους κόσμους που δημιουργεί με τις θεατρικές της δουλειές, που όσο απωθούν άλλο τόσο σε ελκύουν. Αλλά δυστυχώς αυτό το απροσδιόριστο αλλά και ελκυστικό πρώτο μέρος διαρκεί λίγο.

Με μια ταχύτητα και κάπως σαν ξαφνικά, η σκηνή γεμίζει έπιπλα, καρέκλες, τραπέζια, ποτά, ενώ ένα χαλί ξεδιπλώνεται διαγωνίως στο πάτωμα. Ενα παράθυρο εδώ, μια κουνιστή πολυθρόνα εκεί, τοποθετούνται και ένα σκηνικό που παραπέμπει σε σκηνικό εποχής, έχει πάρει τη θέση του. Σύντομα γίνεται αντιληπτό ότι εκεί μέσα ζουν οι ήρωες του έργου – μέσα στο έργο, όλοι βγαλμένοι μέσα από τη Ρωσία και τον Τσέχοφ, κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα. Ονόματα γνωστά από το τσεχοφικό σύμπαν δημιουργούν μια οικογενειακή συνθήκη που ξεκινάει ήρεμα και ήσυχα για να ξεφύγει εκτός ορίων όσο εξελίσσεται η «ιστορία» της Κιτσοπούλου.

Σταδιακή αποσύνθεση

Ως δημιουργός της παράστασης, δικά της τα κείμενα, δική της κι η σκηνοθεσία, το «Και λέγε λέγε» ακολουθεί με τη σειρά του μια σταδιακή αποσύνθεση. Θέλοντας να σχολιάσει πολλά και διάφορα θέματα, προσωπικά και όχι μόνον, τον έρωτα αλλά και τη βία που συχνά τον συντροφεύει και σκοτώνει τα αισθήματα, η Κιτσοπούλου χρησιμοποιεί τις «μεθόδους» της. Φωνές, βρισιές – η αλήθεια είναι όχι και τόσο υπερβολικές –, υστερικές καταστάσεις, ξύλο, αίματα, καυτά σίδερα και πολλά ακόμα, ερωτικά, σεξουαλικά, πολιτικά, κοινωνικά… Και κάπου εκεί χάνεται η μπάλα, κι όλα μπερδεύονται – συνηθισμένες καταστάσεις για την Κιτσοπούλου.

Να όμως που οι ηθοποιοί με τις ερμηνείες τους όχι μόνον υποστηρίζουν την παράσταση αλλά και συμβάλλουν καθοριστικά, ξεπερνώντας και το ίδιο το έργο. Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη ξεδιπλώνει την γκάμα των ικανοτήτων της όπως και ο Πάνος Παπαδόπουλος, άμεσος και καταιγιστικός: οι δυο τους ξεχωρίζουν μαζί με τη Λένα Κιτσοπούλου, κυρίως στο ερμηνευτικό της κομμάτι – καλή φωνή, συγκίνηση, αίσθημα. Πλαισιωμένη από νέα παιδιά, σπουδαστές της σχολής του Θεάτρου Τέχνης, η παράσταση μένει μετέωρη και σε σύγχυση, ανάμεσα στη φαντασία, την πρόθεση και το αποτέλεσμα.