Πληγές που επουλώνονται

Μια ευαίσθητη ιστορία, με πολλές στιγμές συγκίνησης. Ενα δράμα με επίκεντρο τον άνθρωπο, τη μοναξιά και την αποξένωσή του. Μια οικογενειακή υπόθεση, όπου η σχέση πατέρα-κόρης την καθορίζει. Η προσωπική διαδρομή ενός ανθρώπου που είναι βυθισμένος στην απόγνωση και στην ανημπόρια. Πάνω απ’ όλα όμως ένα έργο για την αγάπη, την (απ)ανθρωπιά και τη θέλησή μας να απλώσουμε το χέρι, να στηρίξουμε και να σώσουμε ο ένας τον άλλον. Γιατί αυτό προσπαθούν να κάνουν οι ήρωες της «Φάλαινας» – ο καθένας με τον τρόπο και τη συμπεριφορά του, ακόμα ή κυρίως με την αποτυχία του. Ούτε καλοί ούτε κακοί, απελπισμένοι, μπερδεμένοι, χαμένοι, αναζητούν μια διέξοδο. Και αυτή τη διέξοδο τη βρίσκουν τελικά και με επίπονο τρόπο ο ένας στον άλλον.

Η «Φάλαινα» («The Whale), την οποία γνώρισε το ευρύ κοινό μέσα από την ομώνυμη ταινία του 2022 σε σκηνοθεσία Ντάρεν Αρονόφσκι, βασίζεται στο θεατρικό έργο του Σάμιουελ Ντ. Χάντερ. Γραμμένο το 2012 από τον αμερικανό θεατρικό συγγραφέα έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Κολοράντο για να συνεχίσει με την off-Broadway παραγωγή του. Το σενάριο για την ταινία που χάρισε στον Μπρένταν Φρέιζερ το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου υπέγραψε ο ίδιος ο Ντάρεν. Στην επιτυχία της ταινίας περιλαμβάνονται πολλά ακόμα βραβεία και διακρίσεις και μια θερμή αποδοχή από το κοινό.

Ενας αυτοκαταστροφικός, παχύσαρκος καθηγητής αγγλικών, ο Τσάρλι, που ζει και αναπνέει με δυσκολία, έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή. Μόνος, αν και σχεδόν ανάπηρος, βιώνει μια νοσηρή καθημερινότητα. Τον απασχολεί η  συμφιλίωση με την έφηβη κόρη του, η αποδοχή του εαυτού του, των λαθών του και του παρελθόντος του. Ψάχνει τη λύτρωση. Ωστόσο μέσα από αυτή την εξαιρετικά επώδυνη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει δεν έχει χάσει την τελευταία έστω ελπίδα του προς το φως. Μια φίλη του, νοσοκόμα, ένας νεαρός πάστορας (Μορμόνος!) και η πρώην γυναίκα του βρίσκονται με κάποιον τρόπο κοντά του, αναζητώντας όλοι από κάπου να πιαστούν –να σώσουν και να σωθούν.

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης επέλεξε να σκηνοθετήσει τη «Φάλαινα» και να ερμηνεύσει τον ρόλο του Τσάρλι και όπως αποδεικνύει η παράσταση στον Νέο Ακάδημο είχε κάθε λόγο να το κάνει. Πλησίασε το έργο με κατανόηση, μοιράστηκε τη βαθιά του πίστη στον άνθρωπο και τη μετέφερε στη σκηνή με καθαρότητα. Στάθηκε δίπλα στους ήρωές του, ανέδειξε το φως και τα σκοτάδια τους, χωρίς υπερβολές. Τους άφησε να υπερασπιστούν μόνοι τους τον εαυτό τους.

Οι ερμηνείες

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης στον ρόλο του Τσάρλι πέτυχε, πέρα από την εξαιρετική σκηνική του μεταμόρφωση, να πιάσει και τον εσωτερικό παλμό του παχύσαρκου και δυσκίνητου ήρωά του. Με την ερμηνεία του μεταφέρει το εσωτερικό βάρος του Τσάρλι μαζί με το εξωτερικό. Συγκινεί χωρίς να προκαλεί οίκτο. Με λίγα λόγια δεν γίνεται μελό. Ισορροπεί ανάμεσα σε όλα αυτά που κάνουν τον άνθρωπο άνθρωπο…

Η Ευσταθία Tσαπαρέλη είναι η Λιζ, η νοσηλεύτρια και φίλη, και βιώνει με την αλήθεια της την ένταση της ηρωίδας της. Εξαιρετικός ο Γιώργος Μπένος (ο πάστορας Τόμας), ειλικρινής και άμεσος. Η Ελι της Ασημένιας Βουλιώτη διαθέτει όλη τη νεανική δύναμη της έφηβης κόρης του Τσάρλι. Τη διανομή ολοκληρώνει η Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου – Μέρι, η πρώην σύζυγός του, με τη σκηνική της εμπειρία. Μια σκληρή παράσταση που όμως επουλώνει πληγές, με τις μουσικές και τους ήχους του Θοδωρή Οικονόμου να συμμετέχουν ενεργά στη θεατρική ατμόσφαιρα.