Κωμωδία και αλήθειες

Βασισμένο στα δίπολα θέατρο και ζωή, αλήθεια και ψέμα, το έργο του Τσαρλς Λάντλαμ «Αίμα στη σκηνή» («Stage blood») προϊδεάζει εξαρχής για το θέμα με το οποίο θα ασχοληθεί, ξεκινώντας από τον ίδιο του τον τίτλο: Πώς μπορεί να είναι το αίμα στη σκηνή; Δεν μπορεί να είναι αληθινό, οπότε μήπως είναι αυτό το ψεύτικο αίμα που χρησιμοποιούν οι ηθοποιοί, είτε στο θέατρο είτε στον κινηματογράφο, και παριστάνουν ότι μάτωσαν…

Ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, ο Αμερικανός Τσαρλς Λάντλαμ (Charles Braun Ludlam, 1943-1987) μάλλον βρήκε από νωρίς τον δρόμο που ήθελε να ακολουθήσει κι έτσι όταν σε ηλικία 24 ετών, το 1967, ίδρυσε τη Ridiculous Theatrical Company ήταν σαφές ότι δεν βρέθηκε τυχαία σε αυτόν τον χώρο. Ως τα μέσα της δεκαετίας του ’80 η ομάδα συνδέθηκε με πολλά και διάφορα αντι-κινήματα νεανικών ομάδων και καλλιτεχνών, ενσωματώνοντας στο ρεπερτόριό της θέματα από τα drag queen shows, τις μεταμφιέσεις, τα παιχνίδια με το φύλο αλλά και την ποπ κουλτούρα. Με το «Αίμα στη σκηνή» ο Λάντλαμ δίνει ένα δείγμα του θεάτρου που έχει επιλέξει να υπηρετήσει: της παρωδίας. Κι αυτό το κάνει με ένα έργο γεμάτο αστεία άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο πειραγμένα, με πρωταγωνιστές τους αντι-ήρωες της ζωής και μια θεματολογία που αγκαλιάζει όλο το θέατρο.

Ενας θίασος τριτο-τέταρτης διαλογής επιστρέφει στον τόπο του για μία ακόμα, τελευταία, παράσταση. Τα μέλη του συνδέονται με οικογενειακούς και φιλικούς δεσμούς, και το έργο που θα ανεβάσουν είναι ο «Αμλετ» – μόνο που δεν έχουν Οφηλία… Οταν εμφανίζεται μια νεαρή ηθοποιός που γνωρίζει τα λόγια του ρόλου και αυτοπροτείνεται για Οφηλία, μια σειρά από γεγονότα αρχίζουν να ξετυλίγονται. Επιβεβαιώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι όχι μόνο στο θέατρο αυτό που φαίνεται δεν είναι όπως φαίνεται, αλλά ούτε και στην ίδια τη ζωή.

Παράλογος θεατρικός ρεαλισμός

Ο Τάσος Πυργιέρης, ο οποίος επέλεξε το σχεδόν άγνωστο στο κοινό έργο για να το σκηνοθετήσει, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα παράλογου θεατρικού ρεαλισμού πολύχρωμη, ακατάστατη, ενώνοντας, κατά κάποιον τρόπο, σκηνή και παρασκήνιο. Ο θίασος μπαίνει, βγαίνει, συνομιλεί, τσακώνεται, ερωτεύεται, παρανομεί, χωρίζει ενώ ο «Αμλετ» – ακούγονται αποσπάσματα από το σαιξπηρικό κείμενο – μπερδεύεται με την αλήθεια των συναισθημάτων των ηρώων και των ρόλων. Με εξαιρετική μαεστρία ο σκηνοθέτης οργάνωσε το έμψυχο υλικό του που αλλάζει ρούχα και όψη καθώς μεταμφιέζεται, κρύβεται και αποκαλύπτεται σε ένα διαρκές θέατρο εν θεάτρω. Μαζί εξελίσσεται η ιστορία που έχει φυσικά αίμα – πώς αλλιώς –, έρωτα, απιστία, χαμένους συγγενείς (ή όχι) και πισώπλατα μαχαιρώματα. Κι όλα αυτά ενώ ζωντανεύουν στη σκηνή όλη η αγωνία του ηθοποιού, οι ζήλειες, ο ανταγωνισμός και οι απογοητεύσεις του επαγγέλματος.

Ο επταμελής θίασος συνομιλεί και επικοινωνεί, μεταφέροντας την αίσθηση μιας θεατρικής ομάδας που, αν και υπό διάλυση, δεν το βάζει κάτω. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει (λάμπει, θα μπορούσα να πω), ο Θάνος Λέκκας. Ηθοποιός με πολλά ταλέντα στην υποκριτική, την κίνηση και τη φωνή, ο οποίος ξέρει καλά και την τέχνη της μεταμφίεσης – γέρος, ανάπηρος, άρρωστος – αλλά και εκείνη της κωμωδίας.

Μια κωμωδία με γλυκόπικρους συνειρμούς και ευαισθησίες, καλοπαιγμένη, με χιούμορ και μπόλικες αλήθειες.

Θα γίνει της περιοδείας…

Από τον «Ηρακλή Μαινόμενο» ως τις «Οκτώ γυναίκες», από τον «Αμλετ» ως τους «Τέλειους ξένους» και από τον «Αίαντα» ως το «Διάλεξε τον θάνατό σου αγάπη μου», κι αυτό το καλοκαίρι είναι γεμάτο παραστάσεις, έργα, θιάσους που περιοδεύουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας… Νέες παραγωγές ειδικά για τις θερινές περιοδείες, και άλλες με ανανεωμένες διανομές σε δοκιμασμένες από τον χειμώνα, η σοδειά είναι και πλούσια και ενδιαφέρουσα:

– «Ηρακλής Μαινόμενος» (φωτογραφία) του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά με τους Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, Γιώργο Γάλλο, Στεφανία Γουλιώτη, Ηρώ Μπέζου, Αννα Καλαϊτζίδη, Γιάννη Κλίνη κ.ά., στις 5-6/7.

– «Αμλετ» του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, με τον Αναστάση Ροϊλό και τους Ιωάννα Παππά, Μιχάλη Συριόπουλο, Θοδωρή Σκυφτούλη κ.ά., στις 1-2/7.

– «Δον Κιχώτης» του Θερβάντες σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Θανάση Τσαλταμπάση, Νάντια Κοντογεώργη κ.ά., στις 5-6/7.

– «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια, με τους Αιμίλιο Χειλάκη, Αθηνά Μαξίμου, Μυρτώ Αλικάκη κ.ά., από 1/7.

– «Οκτώ γυναίκες» του Ρομπέρ Τομά, σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη. Με τις Υρώ Μανέ, Γιώτα Φέστα, Τάνια Τρύπη, Φωτεινή Ντεμίρη, Ευγενία Δημητροπούλου, Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, Ευγενία Ξυγκόρου, Μαρίζα Τσάρη, από 5/7.

Επιστρέφουν: «Αίας» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη με τον Μιχάλη Σαράντη και τον Απόστολο Χαντζαρά, από 14/7. «Παίκτες» του Νικολάι Γκόγκολ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή, με τους Γιάννη Νιάρρο, Βασίλη Μαγουλιώτη, Ηλία Μουλά, Αλέξανδρο Χρυσανθόπουλο, Γιώργο Τζαβάρα και Γιώργο Μπουκαούρη – guest star ο Θανάσης Δήμου. «Διάλεξε τον θάνατό σου αγάπη μου» των Ρέππα – Παπαθανασίου που βασίζεται στο «Διπλό Παιχνίδι» του Ρομπέρ Τομά με την Κάτια Δανδουλάκη και τους Αννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Γιώργο Γεροντιδάκη, Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Πάνο Σταθακόπουλο, από 28/6. «Μπαμπάδες με ρούμι» των Ρέππα – Παπαθανασίου, με τους Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Σοφία Βογιατζάκη, Γιώργο Γαβαλά, Νίκη Λάμη, Κωνσταντίνα Μιχαήλ, από 30/6. «Τέλειοι ξένοι» του Π. Τζενοβέζε, σε σκηνοθεσία των Γιώργου Πυρπασόπουλου και Πέτρου Λαγούτη. Με τους Πέτρο Λαγούτη, Γιώργο Χρανιώτη, Χρήστο Σαπουντζή, Κώστα Κάππα, Μάρθα Λαμπίρη-Φεντόρουφ, Μένη Κωνσταντινίδου, Σοφία Μανωλάκου, από 29/6.

Πλάι σε αυτές θα έρθουν να προστεθούν και οι περισσότερες από τις παραγωγές που κατεβαίνουν Επίδαυρο…