Στόχευση

Το γερμανικό AfD, το αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας, οι Σουηδοί Δημοκράτες, το πολωνικό Νόμος και Δικαιοσύνη, τα Αδέλφια της Ιταλίας και το ισπανικό Vox. Ολα ανεξαιρέτως δεν επιλέγουν να βομβαρδίσουν τις οθόνες των υπολογιστών και των κινητών τηλεφώνων του εκλογικού σώματος με σοφιστικέ διαφημιστικά. Προτιμούν να εκπέμπουν τα μηνύματά τους κατά των μεταναστών ή εναντίον του «κλιματικού φανατισμού» των αντιπάλων τους με τον πιο μπρούτο τρόπο. Και φυσικά κραυγάζουν ζητώντας να σταματήσει «η τρέλα της Ευρωπαϊκής Ενωσης» με την Ουκρανία.

Η απόφασή τους να στραφούν σε αυτή τη μορφή προώθησης των θέσεών τους δεν είναι παράδοξη. Αλλωστε, στα περισσότερα κράτη – μέλη δεν είναι ευπρόσδεκτα στα παραδοσιακά ΜΜΕ – παίρνουν μόνο τον χρόνο που επιβάλλει ο νόμος, ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω. Παράλληλα, έτσι στοχεύουν καλύτερα στο νεανικό κοινό, στο οποίο βασίζουν πολλές από τις ελπίδες τους να δημιουργήσουν μια διαχωριστική γραμμή στο πολιτικό τοπίο – μια ανάμεσα στα ίδια και τις δυνάμεις του «κατεστημένου».

Εφόσον τα καθαρά χέρια είναι μπεστ-σέλερ αφήγημα στο δεξί άκρο του πολιτικού συστήματος, πάντως, οι ψηφοφόροι που ετοιμάζονται να το αγοράσουν μήπως πρέπει να αναρωτηθούν πώς κατάφεραν να γίνουν τόσο ανοιχτοχέρηδες εκείνοι που φιλοδοξούν να τους εκφράσουν;