Διαφήμιση

Για πρώτη φορά ακούστηκε σε μια σκηνή του Μπρόντγουεϊ το 1966. Σε ποιον, όμως, θα τραγουδούσε σήμερα, ενόψει ευρωκάλπης, «Hey Big Spender» η Σίρλεϊ Μπάσι που το έκανε χιτ ένα χρόνο αργότερα; Σύμφωνα με έρευνα του Politico για τα ποσά που έχουν ξοδέψει τα κόμματα της ηπείρου σε διαδικτυακή διαφήμιση, στον Βίκτορ Ορμπαν.

Το ακροδεξιό Fidesz έχει δώσει τα περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο στις πλατφόρμες της Google, στο Facebook και στο Instagram. Για την ακρίβεια, έχει βγάλει από τα ταμεία του τόσα όσα έχουν χρειαστεί όλα τα κόμματα που κατεβάζουν υποψήφιους ευρωβουλευτές σε μεγαλύτερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης σαν την Ισπανία. Μπορεί η Ουγγαρία να έχει πληθυσμό 9,6 εκατ. αλλά έχει καταναλώσει 230 χιλιάδες ευρώ μόνο για να προσεγγίσει ψηφοφόρους μέσω της Google.

Εντάξει, στις ουγγρικές πόλεις οι ευρωεκλογές ίσως έχουν λίγο παραπάνω ενδιαφέρον επειδή στήνονται ταυτόχρονα και αυτοδιοικητικές κάλπες, ωστόσο το ορμπανικό κόμμα δεν είναι το μοναδικό που ποντάρει στην ψηφιακή πραγματικότητα των εκλογέων. Αρκετοί ακροδεξιοί ακολουθούν την ίδια μέθοδο. Στο τοπ 10 των κομμάτων με τις μεγαλύτερες δαπάνες τέτοιου τύπου φιγουράρουν άλλα 6 υπερεθνικιστικά ή εθνικιστικά.

Στόχευση

Το γερμανικό AfD, το αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας, οι Σουηδοί Δημοκράτες, το πολωνικό Νόμος και Δικαιοσύνη, τα Αδέλφια της Ιταλίας και το ισπανικό Vox. Ολα ανεξαιρέτως δεν επιλέγουν να βομβαρδίσουν τις οθόνες των υπολογιστών και των κινητών τηλεφώνων του εκλογικού σώματος με σοφιστικέ διαφημιστικά. Προτιμούν να εκπέμπουν τα μηνύματά τους κατά των μεταναστών ή εναντίον του «κλιματικού φανατισμού» των αντιπάλων τους με τον πιο μπρούτο τρόπο. Και φυσικά κραυγάζουν ζητώντας να σταματήσει «η τρέλα της Ευρωπαϊκής Ενωσης» με την Ουκρανία.

Η απόφασή τους να στραφούν σε αυτή τη μορφή προώθησης των θέσεών τους δεν είναι παράδοξη. Αλλωστε, στα περισσότερα κράτη – μέλη δεν είναι ευπρόσδεκτα στα παραδοσιακά ΜΜΕ – παίρνουν μόνο τον χρόνο που επιβάλλει ο νόμος, ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω. Παράλληλα, έτσι στοχεύουν καλύτερα στο νεανικό κοινό, στο οποίο βασίζουν πολλές από τις ελπίδες τους να δημιουργήσουν μια διαχωριστική γραμμή στο πολιτικό τοπίο – μια ανάμεσα στα ίδια και τις δυνάμεις του «κατεστημένου».

Εφόσον τα καθαρά χέρια είναι μπεστ-σέλερ αφήγημα στο δεξί άκρο του πολιτικού συστήματος, πάντως, οι ψηφοφόροι που ετοιμάζονται να το αγοράσουν μήπως πρέπει να αναρωτηθούν πώς κατάφεραν να γίνουν τόσο ανοιχτοχέρηδες εκείνοι που φιλοδοξούν να τους εκφράσουν;