Στο παρά πέντε

Πέντε μέρες έμειναν για να ανοίξουν οι κάλπες των ευρωεκλογών σε μια Ευρώπη που σύντομα θα βρεθεί μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις, κάτι που όμως, όπως φαίνεται, δεν απασχολεί το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, το οποίο τις αντιμετωπίζει απλώς ως μια εσωτερική αναμέτρηση, έναν χρόνο μετά τις εθνικές εκλογές. Κάτι σαν μια πιο αξιόπιστη δημοσκόπηση που θα δείξει τις μελλοντικές προοπτικές των κομμάτων.

Για τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα, αφού έχει πετύχει το απόλυτο μεταπολιτευτικό ρεκόρ, ύστερα από πέντε χρόνια διακυβέρνησης να συζητάμε όχι αν θα κερδίσει την 6η σερί εκλογική αναμέτρηση (ευρωεκλογές 2019 – εθνικές εκλογές 2019 – διπλές εθνικές εκλογές 2023 – δημοτικές εκλογές), αλλά αν θα προηγείται με 14 ή 15 μονάδες από τον δεύτερο και καμιά εικοσαριά από τον τρίτο. Οσο κι αν κοπιάζουν οι πολιτικοί αναλυτές να προσδιορίσουν το εύρος των χαμένων δεξιών ψήφων από την «πασοκοποίηση» του κόμματος ή από αμφιλεγόμενες πολιτικές επιλογές όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταφέρει να προηγείται ύστερα από μιάμιση τετραετία με προβάδισμα πρωτοφανές.

Αυτό όμως είναι το μικρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Το βασικό είναι πως έναν χρόνο μετά τις εκλογές δεν έχουν διαμορφώσει αφήγημα για την επόμενη μέρα. Η ΝΔ προτάσσει, όπως έχει συμφέρον να κάνει, την ανάγκη για πολιτική σταθερότητα. Διαβάζοντας, όπως φάνηκε, σωστά τις ανάγκες της κοινωνίας μετέφρασε σε επικοινωνιακή στρατηγική τα προτάγματα της επόμενης μέρας.

Την ίδια στιγμή ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ προτάσσουν ως βασικό επιχείρημα «να φύγει ο Μητσοτάκης». Κάτι που όμως δεν φαίνεται να πολυθέλουν οι πολίτες. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις όλων των εταιρειών ο αρχηγός της ΝΔ κερδίζει σε δημοφιλία τους αντιπάλους του, στο ερώτημα της καταλληλότητας δε με σαρωτική διαφορά. Αμφότεροι οι άλλοι δύο αρχηγοί διαγκωνίζονται για το ποιος μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη, χωρίς όμως να αποσαφηνίζουν τι θα συμβεί μετά. Κάτι βέβαια όχι απαραίτητα κακό, αν σκεφτεί κανείς την πρόσφατη εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα επαναφέρει 13ο, 14ο μισθό και 13η σύνταξη, υποσχέσεις που θύμισαν εποχές λεφτόδεντρων του προκατόχου του, κάτι που δεν πήγε και πολύ καλά.

Σε κάθε περίπτωση επιμένουν να παραμένουν κόμματα διαμαρτυρίας σε μια εποχή που οι σηκωμένες γροθιές έχουν κατέβει, χωρίς ταυτόχρονα να διατυπώνουν πειστική εναλλακτική πρόταση και έτσι μην καταφέρνοντας να απειλήσουν την πολιτική ηγεμονία του πρώτου κόμματος. Ενα πρόβλημα όχι μόνο για τα ίδια τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και για την εύρυθμη λειτουργία της Δημοκρατίας.