Ομόλογα και ομολογίες

Μια αντανάκλαση της οικονομικής κρίσης του 2010. Μια «φευγαλέα» ματιά πάνω σ΄αυτά που έζησε η Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Μια διαφορετική προσέγγιση της δραματικής κατάστασης που άφησε το στίγμα της στην κοινωνία. Κι όλα αυτά ιδωμένα με χιούμορ και με τη διάθεση όχι να κλάψουμε αλλά να γελάσουμε με τα χάλια μας. Τα «Κανόνια και τρομπέτες» του Γιάννη Τσίρου είναι ένα σύγχρονο έργο, μια μαύρη κωμωδία γραμμένη μετά τον απόηχο της οικονομικής κρίσης, αλλά με τα σημάδια και τις μνήμες ακόμα έντονες γύρω μας και μέσα μας. Και επιβεβαιώνει ότι η απόσταση που μας χωρίζει από το γεγονός (διαρκείας) είναι τόση, όση μας επιτρέπει να δούμε τον «εαυτό» μας – είτε ήμασταν στη μία πλευρά είτε στην άλλη…

Συγγραφέας με πλούσιο θεατρικό έργο («Αξύριστα πηγούνια», «Αγριος σπόρος», «Μάτια τέσσερα», «Ημέρα Κυρίου», «Αόρατη Ολγα»), ο Γιάννης Τσίρος διακρίνεται για την ακρίβειά του και τον τρόπο του να «παγιδεύει» το θέμα του. Λιτός και σαφής, βλέπει τα καμώματα του κόσμου και τα αποτυπώνει με ψυχραιμία. Αλλοτε με ειρωνικό σχόλιο κι άλλοτε με τη διάθεση να τα διακωμωδήσει, εντάσσει τα κοινωνικά θέματα της εποχής στο θεατρικό του σύμπαν – με επιτυχία και ανταπόκριση. Γι΄αυτό παίζονται και ξαναπαίζονται.

Το πρόσθετο ενδιαφέρον στο νέο του έργο με αφετηρία για τον τίτλο τη φράση του βρετανού τραπεζίτη βαρόνου Ρότσιλντ (1840-1915), «Οταν ακούς κανόνια αγόραζε, όταν ακούς τρομπέτες πούλα», αφορά στους ήρωές του: Φαινομενικά διαφορετικοί και αντίθετοι, συγκλίνουν, όπως αποδεικνύεται, σε πολλά. Και κυρίως στις ανθρώπινες αδυναμίες που δεν καθορίζονται ούτε από την κοινωνική τάξη ούτε από την καταγωγή ούτε από τη μόρφωση. Ολοι τους μοιράζονται ματαιοδοξία, εθισμούς, πάθη. Ενα διαχρονικό «Λαός και Κολωνάκι»…

Ενα ζευγάρι τραπεζιτών, ένα ζευγάρι Ρομά, ένα ζευγάρι αστυνομικών: Εξι άνθρωποι, τρεις άνδρες και τρεις γυναίκες, συναντώνται στη σκηνή του θεάτρου Εμπορικόν. Ανάμεσά τους «κυκλοφορούν» μια σακούλα με χρήματα, ένα σακουλάκι με ναρκωτικά και μια διάχυτη διάθεση να εξαπατήσει ο ένας τον άλλον. Λίγο πριν σκάσει η κρίση κάποια ομόλογα που κατρακυλούν και βρίσκονται στην κατοχή των τραπεζιτών, πρέπει ν’ αλλάξουν χέρια… Η συνάντηση των έξι θα γίνει σ’ ένα ρετιρέ στο Κολωνάκι…

Ο σκηνοθέτης και ο θίασος

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου που σκηνοθετεί τα «Κανόνια και τρομπέτες» έχει κουρδίσει την παράσταση στη σωστή ώρα: Η ακρίβεια και ο ρυθμός που χαρακτηρίζουν τη σκηνική ροή του έργου, δεν αφήνουν κανένα κενό και κανένα περιθώριο: Ηθοποιοί, φωτισμοί, ήχοι, μουσικές, τραγούδια, γίνονται κρίκοι μιας αλυσίδας. Ολοι και όλα κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, ενώ η τελική ανάφλεξη προετοιμάζεται και τίποτα δεν θα τη σταματήσει. Ο σκηνοθέτης έχοντας βρει τα κλειδιά γι’ αυτή την πορεία, διαχειρίζεται με μια κρυμμένη, θα έλεγα, ευαισθησία και λεπτότητα τις αποχρώσεις των καταστάσεων που βιώνουν οι ήρωες του Τσίρου. Τους εκθέτει μεν – γιατί αυτό τους αξίζει, αλλά και τους νιώθει – κάπου όλοι μας συναντάμε κομμάτια του εαυτού μας. Κι αυτό το δίπολο, από τη μια να τους ξεμπροστιάζει κι από την άλλη να τους «αγκαλιάζει» είναι που απογειώνει την παράσταση. Από τη μια τα ομόλογα κι από την άλλη οι ομολογίες.

Η Ελλη Τρίγγου, στον ρόλο της Ρομά Ρουμπίνης, αναδεικνύει την κωμική της πλευρά και τη σκηνική της εξυπνάδα. Ο Στάθης Σταμουλακάτος ερμηνεύει τον τραπεζίτη με ισόποσες δόσεις σκληρότητας αλλά και αδυναμίας στις ατασθαλίες. Εκρηκτική η τραπεζίτισσα της Νεφέλης Μαϊστράλη, αποκαλύπτει τις δυνατότητές της. Ο Μάνος Καζαμίας ανταπεξέρχεται με άνεση στον ρόλο του καπάτσου Ρομά. Τέλος τα όργανα της τάξης, Γιώργος Τριανταφυλλίδης – Μαριτίνα Κουτσοχιώνη, συμβάλλουν με την απαραίτητη κωμική διάσταση.