Λέξεις για έναν δυσλεκτικό

Κατάθεση ψυχής, ίσως και μια μορφή αυτοψυχανάλυσης. Εκρηξη θυμού ή διάθεση καταγραφής μιας προσωπικής κατάστασης, άλλοτε με βαθιά συναισθηματικό χαρακτήρα, άλλοτε με τη μορφή καταγγελίας ή μαρτυρίας – τι είδα, τι ένιωσα, τι συνέβη. Σε κάθε περίπτωση ένας μονόλογος δεν είναι παρά μια υπόθεση απόλυτης σκηνικής έκθεσης για τον ηθοποιό, με όποιες λέξεις κι αν διαλέξει να εκφραστεί.

Μέσα σε ένα σκηνικό γεμάτο βιβλία, εγκυκλοπαίδειες, γράμματα, λέξεις, ποιήματα, χάρτες, εφημερίδες, χάρτινες κατασκευές, ευφάνταστο και λειτουργικό, ο Ντίνος Ψυχογιός έστησε τον μονόλογο «Το χρονικό ενός δυσλεκτικού», με τον Δημήτρη Μαμιό να ερμηνεύει τον παθόντα… Βασισμένη στην ομώνυμη αυτοβιογραφικού χαρακτήρα νουβέλα του Γιάννη Πάσχου (εκδόσεις Περισπωμένη, Ιούλιος 2022) η παράσταση διαχειρίζεται με χιούμορ και θετική διάθεση την πορεία ενός παιδιού που ενηλικιώνεται και μαζί του προσπαθεί να ενηλικιωθεί μια οικογένεια αλλά και μια ολόκληρη κοινωνία μαζί με το εκπαιδευτικό της σύστημα.

Η παράσταση στο Θέατρο 104 παρακολουθεί τις δοκιμασίες και τις περιπέτειες του νεαρού δυσλεκτικού ήρωα που μεγαλώνει στην επαρχία το ’60-’70, μέσα σε ένα «πιεστικό» οικογενειακό περιβάλλον δασκάλων – μάνα, πατέρας, θείος. Εχει γύρω του παντού βιβλία, λέξεις, γράμματα, ενώ συγχρόνως το σχολείο αποτελεί για τον ίδιο μια καθημερινή δοκιμασία – εκτός από τους δασκάλους είναι και οι συμμαθητές, είναι και τα κορίτσια. Κι ενώ επιδιώκει και ελπίζει ύστερα από κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα ότι θα το διακόψει, τελικά όχι μόνο το συνεχίζει και το ολοκληρώνει αλλά μπαίνει και στο Πανεπιστήμιο…

Η συνεργασία του σκηνοθέτη Ντίνου Ψυχογιού με το λογοτεχνικό υλικό του Πάσχου και τον Δημήτρη Μαμιό, μόνο επί σκηνής, ανάμεσα σε λέξεις και λέξεις και λέξεις, οδηγεί τον μονόλογο σε ένα ευτυχές αποτέλεσμα: πρωτότυπο σκηνικό, χορταστική ερμηνεία, έξυπνη σκηνοθεσία, ηχητικές παρεμβάσεις, «διάλογοι» του ενός και μια σειρά από ιδέες και σκέψεις που αναιρούν στερεότυπα και ταμπού. Ενα κείμενο που εξηγεί πολλά ανεξήγητα, μια παράσταση που ψυχαγωγεί και εκπαιδεύει. Γιατί τελικά οι λέξεις δεν είναι παρά ένα παιχνίδι – της ζωής, του θεάτρου, για όλους, δυσλεκτικούς και μη.