Διά χειρός Φασουλή…

Εχοντας διασχίσει όλα τα είδη θεάτρου, άλλοτε γράφοντας, άλλοτε σκηνοθετώντας, άλλοτε παίζοντας κι άλλοτε κάνοντάς τα όλα μαζί, έχει ωστόσο αναπτύξει πιο στενές σχέσεις, ένα είδος οικογενειακού δεσμού με την επιθεώρηση, πρωτίστως, αλλά και με την κωμωδία. Ο Σταμάτης Φασουλής αποτελεί μια δυνατή και στέρεη μονάδα στον θεατρικό μας χάρτη, με μια ολιστική, βιωμένη γνώση και εμπειρία, για έναν χώρο που όπως ο ίδιος παραδέχεται επέλεξε συνειδητά από 2,5 ετών και συνεχίζει, ακάθεκτος, να υπηρετεί…

Με την πρεμιέρα της επιθεώρησης «Τότε, τώρα, πάντα» στο Αλσος την προσεχή Παρασκευή, επιστρέφει ουσιαστικά στο είδος που τον καθόρισε και το καθόρισε, στο είδος που ανανέωσε σε μια εποχή που έμοιαζε να πεθαίνει. Και τώρα, ύστερα από σχεδόν τριάντα χρόνια – μια ενδιάμεση στάση ήταν «Το Τρέντι θα σφυρίξει τρεις φορές», στο χειμερινό θέατρο Χορν – γράφει νούμερα, σκηνοθετεί, ενορχηστρώνει έναν πολυάριθμο θίασο και παίζει, μαζί με ηθοποιούς πολλών και διαφορετικών γενεών.

Και στην ουσία, όπως άλλωστε και ο τίτλος το δηλώνει και το εμπεριέχει, η παράσταση στοχεύει σε μια συνολική αποτύπωση της εποχής, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.

Τι είναι τελικά η επιθεώρηση, αυτό το καθαρά ελληνικό θεατρικό είδος; Ξεκινά λίγο πριν απ’ το τέλος του 19ου αιώνα με το «Λίγο απ’ όλα» (1894) και ανάλογα την εποχή, το πολιτικό σκηνικό και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ακολουθεί τα σκαμπανεβάσματα του καιρού της. Γυρίζοντας πίσω και βλέποντας πόσοι και πόσοι ηθοποιοί γοητεύτηκαν απ’ το είδος και το υπηρέτησαν – μην ξεχνάμε τη μεγάλη Κοτοπούλη – εύκολα γίνεται αντιληπτό πόσο απαιτητικό είναι – αν είναι να γίνει καλά. Και η ανανέωση (τη δεκαετία του ’70) που οφείλεται στο Ελεύθερο Θέατρο και μετέπειτα στην Ελεύθερη Σκηνή με την παρέα του Φασουλή, της Αννας Παναγιωτοπούλου, της Μίρκας Παπακωνσταντίνου, του Μίμη Χρυσομάλλη, της Μίνας Αδαμάκη, του Κώστα Αρζόγλου, και πόσων ακόμα, το μπόλιασε με ακόμα περισσότερα στοιχεία, διαχρονικά. Κι έδωσε προτεραιότητα στο κείμενο, στον λόγο, χωρίς ν’ αφήσει παραπονεμένο ούτε το θέαμα, ούτε τη μουσική και τα τραγούδια. Και όλα δείχνουν ότι πάνω σ’ αυτό το μοτίβο κινείται το «Τότε, τώρα, πάντα», διά χειρός Φασουλή…