Το τραύμα και το γέλιο

Ισως ο καλύτερος τρόπος για να διαβάσει κανείς τη σύγχρονη ιστορία του τόπου του να είναι τη δει (και) από την κωμική της πλευρά. Μια που τα γεγονότα παραμένουν γεγονότα, και οι ειδικοί, που τα καταγράφουν, τα αντιμετωπίζουν με τη δέουσα σοβαρότητα, υπάρχει χώρος και για ένα άλλου τύπου σχόλιο. Ετσι κι αλλιώς η ιστορία δεν έχει ποτέ μια εκδοχή – έχει πολλές και ενίοτε αντίθετες.

Μία από τις κυρίαρχες και πάντα ανοιχτές σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας δεν είναι άλλη από το  αιώνιο ελληνικό δίπολο, Αριστερά – Δεξιά, αριστεροί – δεξιοί. Τόσο παλιό όσο και σημερινό. Σαν ένα τραύμα διαρκείας.

Με αυτό το διαρκές τραύμα καταπιάστηκε πριν από σχεδόν ογδόντα χρόνια, το 1946, ο Αλέκος Σακελλάριος μαζί με το συγγραφικό του alter ego, τον Χρήστο Γιαννακόπουλο: Συνυπέγραψαν το θεατρικό «Η Αριστερά, η Δεξιά και ο κυρ-Παντελής», ένα από τα λιγότερο γνωστά τους έργα. Μέσα από την ιστορία μιας μεσοαστικής οικογένειας παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα από την Απελευθέρωση ως τα Δεκεμβριανά και τη Συνθήκη της Βάρκιζας. Μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού συμβαίνουν όσα συμβαίνουν κι απέξω. Ενας μικρός οικογενειακός εμφύλιος διαδραματίζεται ανάμεσα στους δύο γιους του κυρ-Παντελή, καθώς ο ένας είναι δεξιός κι ο άλλος αριστερός.

Ακρως συνυφασμένη με την εποχή μας αυτή η «πολιτική» κωμωδία έφτασε στα χέρια του Σταμάτη Φασουλή, ο οποίος από αύριο της δίνει ζωή στη σκηνή του Μικρού Παλλάς. Με τη δική του σκηνοθετική ματιά και τον ίδιο να ερμηνεύει αυτόν τον πατέρα, τον κυρ-Παντελή, η παράσταση μοιάζει να πιάνει τον παλμό της εποχής μας. Πλάι του, η «γυναίκα του», Ελένη Καστάνη, οι «γιοι» του Απόστολος Καμιτσάκης και Γιώργος Βουρδαμής, ο «φίλος» του Γιώργος Δεπάστας καθώς και οι Δέσποινα Πολυκανδρίτου (υπηρέτρια του σπιτιού), Γιώργος Κορομπίλης (πολιτοφύλακας και εθνοφύλακας) και Μαρία Καραβά στον διπλό ρόλο της ελασίτισσας Φωφώς και της εθνικίστριας Πιπίτσας.

Μήπως τελικά το τραύμα μόνο με το γέλιο μπορεί να επουλωθεί;