«Ορνιθες» για δύο

Ενα δικό του πέταγμα πουλιών επιχειρεί ο Αρης Μπινιάρης με τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, ένα πέταγμα που θα προσγειωθεί την προσεχή Παρασκευή (και Σάββατο) στην Επίδαυρο, έχοντας την υπογραφή ενός εκ των πλέον ευφάνταστων σκηνοθετών μας.

Εξήντα πέντε χρόνια μετά την ιστορική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης στο Ηρώδειο (29 Αυγούστου 1959) που προκάλεσε, τότε, πολιτική αναταραχή, οι «Ορνιθες» μοιάζει να είναι η κωμωδία των ανατροπών. Οχι μόνο γιατί επιτρέπει, κάθε φορά, μια διαφορετική σκηνοθετική ανάγνωση αλλά γιατί, κυρίως, παραμένει εξίσου ισχυρό το αίτημα των πουλιών. Οταν ο κόσμος και ο άνθρωπος φτάνουν σε οριακές στιγμές, το δικό τους πέταγμα συμβολίζει την επανασύνδεση με το φυσικό, το πρώτο, το ουσιώδες. Κι αυτό ο Μπινιάρης, στην πρώτη του επαφή με την αριστοφανική κωμωδία, θέλει να το προτείνει με τη δική του «Νεφελοκοκκυγία» και μέσα από ένα «μαζί».

Απογοητευμένοι από αυτή τη ζωή, ο Πεισθέτερος με τον δούλο του Ευελπίδη ξεκινούν μαζί αυτό το ταξίδι. Ηδη ο σκηνοθέτης έχει κάνει την πρώτη «παρέμβαση» κάνοντας τον δούλο, φίλο του Πεισθέτερου. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού κάπου στον δρόμο ο Ευελπίδης χάνεται –κατά τον Αριστοφάνη – και ο Πεισθέτερος συνεχίζει μόνος. Στη δεύτερη «παρέμβαση» του Αρη Μπινιάρη είναι και οι δύο μαζί που προχωρούν για να φτάσουν ως το τέλος –από την αρχή ως το τέλος. Ισως γιατί σήμερα αυτό το «μαζί» είναι πιο σημαντικό. Διασκευή; Ναι. Με ξεκάθαρη, σαφή και δεδηλωμένη «ανάληψη ευθύνης». Γιατί; Ισως γιατί όπως έχει πει ο ίδιος ο Αρης Μπινιάρης, «εμένα η σπουδή μου ήταν το θέατρο δρόμου κι αυτή η σπουδή με έμαθε ότι ο δρόμος δεν υπάρχει, εσύ τον χαράζεις». Για να δούμε…