Λοβέρδου Μυρτώ

Σ’ ένα υπόγειο, σκοτεινό, μέσα σε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα, εξελίσσεται η παράσταση του Κιρίλ Σερεμπρένικοφ «Der Wij / Βίι» που άνοιξε την περασμένη εβδομάδα το Φεστιβάλ Αθηνών, στην Πειραιώς 260 – τα κείμενα συνυπογράφει με τον ουκρανό συγγραφέα Μπόνταν Πανκρουχίν. Μια νουβέλα του Νικολάι Γκόγκολ («Βίι»), εμπνευσμένη από έναν λαϊκό σλαβικό μύθο ο οποίος πραγματεύεται ένα […]

Με σκηνικό, κοινό, και για τα τρία μονόπρακτα αυτής της σπονδυλωτής παράστασης, οι «Υπερβολές» επιχειρούν να μιλήσουν για το φαινόμενο της βίας της σύγχρονης εποχής, περισσότερο ή λιγότερο κρυμμένης, της βίας της εποχής μας. Ενας άχρονος τόπος, πνιγμένος κυριολεκτικά σε αμάραντα φυτά, με έναν καναπέ και κάποιες αναποδογυρισμένες καρέκλες, αποτελεί τον χώρο όπου θα ζωντανέψουν […]

Η Νόνικα Γαληνέα, που έφυγε από τη ζωή την περασμένη εβδομάδα, ήταν ένας ακόμα κρίκος – ένας από τους τελευταίους, σ’ αυτή τη μεγάλη αλυσίδα γυναικών που κρατούσαν τα ηνία στο θέατρο. Θιασαρχίνες και πρωταγωνίστριες, ήξεραν να διαλέγουν και να προτείνουν έργα – κάποιες από αυτές τα μετέφραζαν κιόλας. Ηξεραν να φτιάχνουν θιάσους, να επιλέγουν συνεργάτες. Με […]

Από τον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, όπου ο μοναδικός τρόπος για να επαναφέρει την αγαπημένη του στη γη ήταν να μη γυρίσει πίσω και την κοιτάξει, ο Γιάννης Χουβαρδάς εμπνεύσθηκε την καινούργια του παραγωγή: Το μυστήριο 76 με τον τίτλο «Don’t look back» («Μην κοιτάξεις πίσω») που παρουσιάστηκε στην Ελευσίνα, στο πλαίσιο της […]

Ροκ εν ρολ και τζαζ της δεκαετίας του ’40 σε συνδυασμό με ελληνική δημοτική μουσική: Μέσα σε αυτό το, φαινομενικά αντιφατικό, ηχητικό περιβάλλον εξελίσσεται η παράσταση-πρόταση της Νατάσας Τριανταφύλλη: «Σχέδιο Μάρσαλ» ο τίτλος του. Η δημιουργός που εμπνέεται και αντλεί υλικό από ένα πραγματικό γεγονός, επιχειρεί μέσα από τις αντιφάσεις της να φωτίσει ένα κομμάτι […]

Σαν θεατρική άσκηση για τον ίδιο τον δημιουργό τους, τα μονόπρακτα του Αντον Τσέχοφ (1860-1904) αποτελούν μια μικρή περιουσία στην παγκόσμια λογοτεχνία. Τα περισσότερα είναι γραμμένα κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαπενταετίας της ζωής του και έρχονται να προστεθούν στην ανεκτίμητη κληρονομιά του κορυφαίου ρώσου θεατρικού συγγραφέα. Από την «Αρκούδα», την «Πρόταση γάμου», το «Κύκνειο […]

Οδός Διόσκουρων 7: Στην Πλάκα ετοιμάζεται να στεγαστεί το Μουσείο Καρόλου Κουν για να φιλοξενήσει την πλούσια συλλογή εικαστικού και κυρίως ενδυματολογικού υλικού από τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. Μαζί θα εκτεθούν και προσωπικά αντικείμενα του σκηνοθέτη που άλλαξε τον τρόπο που κάνουμε και βλέπουμε θέατρο στην Ελλάδα.  Μια επιχορήγηση της τάξης των 95.000 ευρώ […]

Αν ο θεατής δεν έχει διαβάσει τίποτα για την παράσταση, αν κατέβει τα σκαλιά της Πειραματικής του Εθνικού ανυποψίαστος για αυτό που πρόκειται να παρακολουθήσει στη σκηνή, πολλώ δε μάλλον αν περιμένει να δει ένα θεατρικό έργο έτσι όπως το έχει συνηθίσει, τότε το «Goodbye, Lindita» διαθέτει ακόμα περισσότερες πιθανότητες να αποτελέσει μια πραγματικά, μεγάλη, […]

«Μακάρι να ήμουν κάποιος τελείως διαφορετικός από αυτόν που είμαι»: αυτή η φράση είναι ο κοινός παρονομαστής των ηρώων στο ιδιαίτερο αυτό θεατρικό έργο με τον τίτλο «Χρυσός Δράκος» του Ρόναλντ Σιμελπφένιχ (Roland Schimmelpfennig, 1967). Πέντε ηθοποιοί, πέντε ασιάτες μάγειρες, μοιράζονται τους 17 ρόλους μέσα από 48 σύντομες, σχεδόν κινηματογραφικές, σκηνές, που ξετυλίγονται μέσα στην […]

«Ολες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια ωστόσο είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο», έγραφε ξεκινώντας την «Αννα Καρένινα» ο Λέων Τολστόι. Πόσο δίκιο είχε – πόσο δίκιο έχει… Για την επιστροφή του στο θέατρο ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης επέλεξε ένα σύγχρονο, καινούργιο έργο, που έρχεται να επαληθεύσει όχι μόνον τον Τολστόι, αλλά […]

Η σκηνή του Κοτοπούλη – Ρεξ μοιράζεται ανάμεσα στις κερκίδες του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου και μιας λαϊκής αγοράς / ταβέρνας, ενώ τα τραπέζια από τον «Λεωνίδα» δημιουργούν ένα αυτόνομο σκηνικό σύμπαν – έμπνευση και υπογραφή της Εύας Μανιδάκη. Μια σειρά από στοιχεία, με τη λεκάνη της τουαλέτας στο επίκεντρο, έρχονται να προστεθούν στον κόσμο που […]

Λόγος ποιητικός και συγχρόνως θεατρικός, κείμενο εξαιρετικά συμπαγές, με μια εσωτερική πληρότητα, «Η Ανατολή» της Ελλης Παπαδημητρίου αποτελεί μια κατάθεση προσωπικής και ιστορικής μαρτυρίας για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Γραμμένο σε διαλογικά μέρη, το έργο φέρνει στη σκηνή την τετραετία 1918-1922 μέσα από τον άνθρωπο, κυρίαρχη μορφή κάθε ιστορικής περιόδου, και τα πάθη του. Ο ξεριζωμός […]

Το ενδιαφέρον στη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής που έχει δημιουργήσει το θέατρο Πορεία και ο ιδρυτής και καλλιτεχνικός του διευθυντής, ο Δημήτρης Τάρλοου, δεν είναι μόνον αυτός καθαυτός ο στόχος του. Η δημιουργία, δηλαδή, νέων ελληνικών θεατρικών κειμένων που προωθούν παράλληλα την ελληνική δραματουργία. Είναι το γεγονός ότι τα έργα που ξεχωρίζουν μέσα απ’ αυτή […]

Ανθρωποι οι οποίοι νιώθουν ανεπαρκείς ενώπιον της Ιστορίας και των γεγονότων που βιώνουν είναι οι βασικοί ήρωες του «Ενα σπίτι φωτεινό σαν μέρα» του αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Τόνι Κούσνερ (Anthony Robert Kushner, 1956). Οι ζωές τους κινούνται παράλληλα με την πορεία της Γερμανίας από τις αρχές Ιανουαρίου του 1932 ως τον Νοέμβριο του 1933. Κι […]

Υπάρχει ένα κοινό στοιχείο που συνδέει ορισμένα από τα έργα που επιλέγει να ανεβάσει ο Μάνος Καρατζογιάννης στο θέατρο Σταθμός. Ενα στοιχείο που συγχρόνως αποτελεί κοινωνικό αίτημα και «παγίδα» της εποχής μας: το διαφορετικό και η ματιά μας πάνω σε αυτό. Ζούμε σε εποχές που η τάση είναι να αγκαλιάσουμε, να ενσωματώσουμε, να μην αφήσουμε […]

Ενα διαρκές και εναλλασσόμενο παιχνίδι ρόλων, μια αδυσώπητη μάχη με το εγώ και τον άλλον, μια αναμέτρηση με τις αντοχές και τα όρια και μαζί μια συστηματική υπενθύμιση της επιβολής, της δύναμης και της εξουσίας: αυτές είναι «Οι Δούλες» («Les Bonnes»), το θεατρικό έργο του Ζαν Ζενέ (Jean Genet, 1910-1986), που εδώ και σχεδόν ογδόντα […]

Μέσα στη μεγάλη, ψηλοτάβανη αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, με τους καθρέφτες, το φως που έμπαινε αχνά απ’ τα παράθυρα φώτισε μια ξεχωριστή συνάντηση: Οι δύο άνδρες, άνω των 80 πια, με τις θεατρικές εμπειρίες, τις διεθνείς αποσκευές και την πλούσια ιστορία που κουβαλά ο καθένας τους, αντάλλαξαν μια θερμή χειραψία, λίγο πριν ξεκινήσει η […]

Η (αληθινή) Γκέεσε Γκότφριντ έζησε στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα στη Βρέμη: Ηταν μια γυναίκα θεοσεβούμενη, αστικής καταγωγής, που στην πορεία της ζωής της σκότωσε δεκαπέντε ανθρώπους. Οταν αποκαλύφθηκαν οι πράξεις της (1831), αποκεφαλίστηκε, στην τελευταία δημόσια εκτέλεση που έγινε στη γερμανική πόλη. Η ιστορία της στάθηκε έμπνευση και αφορμή για να γράψει ο […]

Τραγωδίες και κωμωδίες που δεν παίζονται συχνά, πρωτιές για σκηνοθέτες και ηθοποιούς, και γυναίκες, πολλές γυναίκες: Το φετινό καλοκαίρι η Επίδαυρος φιλοξενεί παραστάσεις που συνθέτουν ένα πρωτότυπο παζλ που διακατέχεται από ένα πνεύμα ανανέωσης με εκπροσώπους νεότερων γενιών. Κατ’ αρχάς είναι η πρώτη φορά που τη σκηνοθεσία μοιράζονται 50-50 τα δύο φύλα. Τέσσερις γυναίκες έχουν […]

Είναι ίσως η πρώτη φορά που ο Θεόδωρος Τερζόπουλος ανεβάζει στη σκηνή του θεάτρου Αττις μια παράσταση τόσο άμεσα συνδεδεμένη θεματικά με το σήμερα, το τώρα. Μια παράσταση που αντλεί τη θεματολογία της από την τρέχουσα επικαιρότητα, μια επικαιρότητα που όσο διαχρονική κι αν είναι, εδώ και δύο, σχεδόν, χρόνια τείνει να γίνει καθημερινότητα. Οι […]

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, καλλιτέχνης που ψάχνει και ψάχνεται, ο Χάρης Φραγκούλης είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στο θέατρο. Κυρίως γιατί δεν ησυχάζει ποτέ. Τον ενδιαφέρουν τα δύσκολα, τα απαιτητικά, κι όχι όλα εκείνα που θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν σε μια θεατρική πορεία ασφάλειας και βεβαιότητας. Από τα μεγάλα ταλέντα της γενιάς του, έχει καταθέσει ερμηνείες που […]

Με τον σκηνικό κι όχι μόνον χώρο του Θεάτρου Τέχνης της Οδού Φρυνίχου να συμμετέχει στη δράση της «Παρεξήγησης» με τρόπο καθοριστικό, ο Γιάννης Χουβαρδάς έστησε το έργο του Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, 1913-1960), δίνοντάς του τις διαστάσεις μιας σύγχρονης, άρα παράλογης, τραγωδίας. Ο χώρος του φουαγιέ που κρύβεται πίσω από τη μεγάλη μαύρη κουρτίνα, […]

Με τις παραστάσεις να έχουν σταματήσει σε όλες τις σκηνές του λόγω της συνεχιζόμενης κατάληψης από σπουδαστές (η κατάληψη ξεκίνησε άλλωστε από τη Δραματική Σχολή) και ηθοποιούς, το Εθνικό Θέατρο βρίσκεται σε μια δύσκολη στιγμή του. Υστερα από την τελευταία διετία που τόσο η πανδημία όσο και ο εσωτερικές του αναταράξεις κλόνισαν τη λειτουργία του, […]

Προσωπικός απολογισμός, ξεκαθάρισμα λογιαριασμών, απόπειρα εσωτερικής τακτοποίησης της ζωής, κρίση ειλικρίνειας ή και πανικού, ο «πειραγμένος» μονόλογος της Ελένης Ράντου ίσως και να φτιάχνει μια δική του κατηγορία. Η παράσταση στη σκηνή του θεάτρου Διάνα θα μπορούσε να θυμίζει ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί που ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει να κοπεί: στη μία άκρη βρίσκεται η […]

Σε αυτόν τον νέο χώρο στην Κυψέλη, το θέατρο ARK, η εκκίνηση έγινε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ξεκινώντας από τη σκηνή-ποταμός που χωρίζει το θέατρο στα δύο και προσφέρει εξ αρχής στο κοινό μια αμφιθεατρική και επιβλητική θέαση. Το σκηνικό, μια σιδερένια κατασκευή με κινούμενα εξαρτήματα, γίνεται ο τόπος για τη «μετ’ εμποδίων (ή […]

Πενήντα χρόνια από τον θάνατο της Κατίνας Παξινού συμπληρώνονται αύριο: Ηταν 22 Φεβρουαρίου του 1973 όταν η κορυφαία ηθοποιός έκλεισε τον κύκλο της ζωής της. Μαζί έκλεισε κι ένας κύκλος του ελληνικού θεάτρου. Γιατί η Παξινού δεν ήταν απλώς ένα κομμάτι του, ήταν ένα ζωτικό κύτταρο του οργανισμού του. Γεννημένη στις 17 Δεκεμβρίου του 1900, […]

Με τον χρόνο να παίζει το δικό του παιχνίδι, γυρίζοντας πίσω ή επιστρέφοντας πάλι στο τώρα, το «Da» προσφέρει, με τρόπο πρωτότυπο, μια σκηνική συνύπαρξη νεκρών και ζωντανών. Με αφορμή την επιστροφή του (υιοθετημένου) γιου στο πατρικό για την κηδεία του πατέρα του, ο συγγραφέας τον φέρνει αντιμέτωπο τόσο με εκείνον, τον «DΑddy», όσο και […]

Ανάμεσα στην απεργία, τις καταλήψεις, τις πορείες, τα πανό και τις στάσεις εργασίας, με το προεδρικό διάταγμα να έχει αποτελέσει την αφορμή, το θέατρο και μαζί ο χορός και η μουσική άρχισαν να «ενοχλούν» και να απασχολούν τους υπευθύνους. Εξού και πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση του υπουργείου Πολιτισμού με τις ομάδες εργασίας για την ίδρυση […]

Είναι ίσως ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του ευρωπαϊκού αλλά και παγκόσμιου ρεπερτορίου, με μια θεματολογία που δεν γερνάει παρά τα χρόνια που έχουν περάσει από τη συγγραφή του: Ενα δίπολο διατρέχει τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» («Filumena Marturano», 1946) από την αρχή ως το τέλος, ένα δίπολο που φέρνει απέναντι τον άνδρα και τη γυναίκα, […]

Τριάντα πέντε, σχεδόν, χρόνια μετρά η κινηματογραφική ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» («Dead Poets Society», 1989), με την υπογραφή του Τομ Σούλμαν στο σενάριο και του Πίτερ Γουίαρ (Peter Weir) στη σκηνοθεσία. Οσο για τον Ρόμπιν Ουίλιαμς (Robin Williams, 1951-2014) έχει αφήσει το αποτύπωμά του στον ρόλο του καθηγητή Τζον Κίτινγκ, που ονειρεύεται να […]

Τόσο η επίδραση του Κουέντιν Ταραντίνο όσο και ο θαυμασμός του Γιώργου Καφετζόπουλου για τον αμερικανό σκηνοθέτη είναι φανερά σε αυτή την πρώτη του συγγραφική δουλειά: Το «Τάο» είναι ένα θεατρικό έργο όχι και τόσο συνηθισμένο για την ελληνική θεατρική σκηνή, κυρίως λόγω της θεματολογίας του. Οι τρεις ήρωες, πατέρας και γιος κι ένας ακόμα […]

Τέσσερις δεκαετίες μάς χωρίζουν από την εποχή που ο Μάριος Ποντίκας έγραψε τον «Γάμο» κι όμως τόσο η θεματολογία του όσο και η διαχείρισή της από τους θεατρικούς ήρωες όχι μόνο αντέχουν στο σήμερα αλλά, εν μέρει, το χαρακτηρίζουν. Και όσο κι αν θεωρήσει κάποιος πως τα πράγματα έχουν αλλάξει – που έχουν αλλάξει -, άλλο […]

Ενας συνδυασμός του γαλλικού μπουλβάρ με το θρίλερ είναι η λεγόμενη αστυνομική κωμωδία, που κατάφερε να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του αγγλοσαξονικού θεάτρου. Κι αυτό είναι το είδος που εφηύρε σχεδόν και υπηρέτησε ο γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και κυρίως θεατρικός συγγραφέας Ρομπέρ Τομά (Robert Thomas, 1927-1989). Τα θεατρικά του έργα χαρακτηρίζονται από έναν διάχυτο χαρούμενο τόνο, […]

Δεν είναι θεατρική παράσταση αλλά τα θεατρικά στοιχεία δεν λείπουν, όπως πάντα, από την τελευταία δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου: το «ΙΝΚ», που παρουσιάζεται στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, αποτελεί την πιο θεατρική και λιγότερο, ίσως, χορογραφική αποτύπωση του δημιουργού της. Με τον ίδιο επί σκηνής, καθ’ όλη την 70λεπτη διάρκεια, στον ρόλο […]

Ενα από τα εμβληματικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, γραμμένο στα μέσα του 20ού αιώνα, είναι η «Παρεξήγηση» του γάλλου νομπελίστα Αλμπέρ Καμύ: ο συγγραφέας εκφράζει πρώιμα το παράλογο που θα αναπτυχθεί στη συνέχεια, καθορίζοντας τη λογοτεχνία και το θέατρο. «Η Παρεξήγηση» («Le Malentendu») γράφτηκε στο Παρίσι, το 1943-44, την εποχή που ο συγγραφέας της ήταν […]

«Να τους πουλάς κάτι, που ούτε καν ενδιαφέρονται»: Φράση-κλειδί, φράση που συμπυκνώνει την ουσία σ’ αυτό το σύγχρονο αμερικανικό κοινωνικό και ανθρώπινο δράμα του Ντέιβιντ Μάμετ (David Mamet, 1947): το «Οικόπεδα με θέα» («Glengarry Glen Ross»), βραβείο Πούλιτζερ 1984, ανέβηκε για πρώτη φορά από το Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, ενώ δέκα χρόνια αργότερα, σε διασκευή […]