Θέατρο α λα Ταραντίνο;

Τόσο η επίδραση του Κουέντιν Ταραντίνο όσο και ο θαυμασμός του Γιώργου Καφετζόπουλου για τον αμερικανό σκηνοθέτη είναι φανερά σε αυτή την πρώτη του συγγραφική δουλειά: Το «Τάο» είναι ένα θεατρικό έργο όχι και τόσο συνηθισμένο για την ελληνική θεατρική σκηνή, κυρίως λόγω της θεματολογίας του. Οι τρεις ήρωες, πατέρας και γιος κι ένας ακόμα συνεργάτης τους, είναι βουτηγμένοι στη λάσπη ως το κόκαλο. Υπόκοσμος, ναρκωτικά, μαφιόζικες μπίζνες, δολοφονίες…

Συνδυάζοντας ωμή βία και «ακατάλληλη» γλώσσα, ύβρεις και ατάκες που παραπέμπουν σε μαφιόζικες τεχνικές, ο Γιώργος Καφετζόπουλος οργανώνει το υλικό του και κάπου στο βάθος αφήνει να διαφανούν οι ευαισθησίες και το χιούμορ του. Η σχέση πατέρα και γιου, μια σχέση που υποστηρίζεται και από την πραγματική συγγένεια με τον συμπαίκτη – πατέρα του Αντώνη Καφετζόπουλο, βρίσκεται στο επίκεντρο. Παραμερίζοντας το γκανγκστερικό περιβάλλον και τη μαφιόζικη θεματική, παρατηρεί κανείς πόσο κοινά είναι τα θέματα που χωρίζουν και ενώνουν έναν πατέρα με έναν γιο. Η αναζήτηση επιβεβαίωσης και δικαίωσης, ο ανταγωνισμός, το χάσμα γενεών και απόψεων κι άλλα πολλά μοιάζουν σαν να αφορούν τον καθένα μας.

Το «Τάο» είναι ένα πρώτο δείγμα ολοκληρωμένης γραφής από τον Γιώργο Καφετζόπουλο. Κι ως εκ τούτου ο συγγραφέας θέλει να τα βάλει όλα μέσα ξεκινώντας από ιδεολογίες, μυθολογίες και φαντασιώσεις. Η μεταφορά της οικογενειακής διαμάχης μέσα σε αυτό το underground περιβάλλον όσο ξενίζει άλλο τόσο καταφέρνει να γίνει οικείο στον θεατή, κι ας του είναι προσωπικά εντελώς άγνωστο – το γνωρίζει από τον κινηματογράφο και την ειδησεογραφία. Εκ πρώτης μοιάζει να εξαντλείται στα λόγια, τη βία και τις απειλές ανάμεσα στους τρεις ήρωες. Στη συνέχεια όμως ξεδιπλώνει πτυχές που μπορεί ακόμα και να σοκάρουν με το πόσο ταυτίζονται με μια συνηθισμένη καθημερινότητα. Και το κάνει με τρόπο υπόγειο και αλληγορικό.

Στην παράσταση του θεάτρου Επί Κολωνώ τη διανομή Αντώνη και Γιώργου Καφετζόπουλου συμπληρώνει με τρόπο ταιριαστό ο Θοδωρής Σκυφτούλης – η σκηνοθεσία είναι Δανάης Σπηλιώτη.