Πάνω απ΄ όλα ο στόχος

Με σκηνικό, κοινό, και για τα τρία μονόπρακτα αυτής της σπονδυλωτής παράστασης, οι «Υπερβολές» επιχειρούν να μιλήσουν για το φαινόμενο της βίας της σύγχρονης εποχής, περισσότερο ή λιγότερο κρυμμένης, της βίας της εποχής μας. Ενας άχρονος τόπος, πνιγμένος κυριολεκτικά σε αμάραντα φυτά, με έναν καναπέ και κάποιες αναποδογυρισμένες καρέκλες, αποτελεί τον χώρο όπου θα ζωντανέψουν οι τρεις ιστορίες. Ανθρωποι μόνοι, μοναχικοί, άνθρωποι που αναζητούν και αποζητούν μια θέση μέσα στη ζωή, ήρωες ή μάλλον αντιήρωες, απελπισμένοι, συνηθισμένοι ή ασυνήθιστοι, οικείοι ή ξένοι, γνώριμοι, ενοχλητικοί ίσως, έτοιμοι να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους ή μήπως όχι…

Γραμμένες ειδικά και σκηνοθετημένες από τη Μαριάννα Κάλμπαρη, τον Βασίλη Μαυρογεωργίου και τον Γιάννη Καλαβριανό, είναι ενταγμένες στο πρόγραμμα «Βία παντού» που παρουσίασε το Θέατρο Τέχνης την τελευταία τριετία (με επιχορήγηση του ΥΠΠΟΑ). Είχαν προηγηθεί το «Cry» σε κείμενο – σκηνοθεσία της Λένας Κιτσοπούλου (στο Bios) και το «Μοτέλ» σε κείμενο – σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου (στο Θέατρο Τέχνης). Με τις «Υπερβολές» ολοκληρώνεται ο κύκλος.

Με ήρωες τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, οι σκηνοθέτες που υπογράφουν και τα κείμενα εξερευνούν, ο καθένας με τον δικό του, προσωπικό τρόπο, τις λιγότερο φανερές εκφάνσεις της βίας. Της βίας εκείνης που στο πρώτο άκουσμα η αντίδραση είναι «υπερβολές…». Χωρίς να συνδέονται μεταξύ τους, το ένα μονόπρακτο διαδέχεται το άλλο, και μέσα σε διάστημα λιγότερο από δύο ώρες δύο γυναίκες και ένας άντρας έχουν μοιραστεί την ιστορία τους με το κοινό. Σχεδόν μονολογώντας, ο καθένας καταθέτει ή καλύτερα εκμυστηρεύεται μια πολύ βαθιά αλήθεια του, σαν ένα κοίταγμα στον καθρέφτη.

Τα τρία μονόπρακτα

Η παράσταση ανοίγει με το «Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ θυμωμένος άνθρωπος», σε κείμενο – σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη: Η Κατερίνα Λυπηρίδου υποδύεται μια ηθοποιό που ψάχνει για δουλειά. Στη συνάντηση-οντισιόν με τη σκηνοθέτρια (ακούμε μόνο τη φωνή της Μαριάννας Κάλμπαρη από τον Εξώστη, αυστηρή, απρόσωπη, σκληρή) τα πράγματα δεν πάνε καλά. Η υποψήφια ξεφεύγει από την αναμενόμενη «κανονικότητα». Η Λυπηρίδου με έναν τόνο υπερβολής στις κινήσεις και στη χροιά της φωνής της ερμηνεύει την ηρωίδα της μέσα στην τραγικότητά της.

Ακολουθεί «Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας», σε κείμενο του Βασίλη Μαυρογεωργίου και του Αγγελου Μπούρα – ο πρώτος σκηνοθετεί, ο δεύτερος παίζει. Είναι ο υπάλληλος στην εταιρεία της κινητής τηλεφωνίας, που αν και ο ίδιος γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, οι πελάτες του είναι σαν να μην τον γνωρίζουν καθόλου, σαν να μην τον έχουν προσέξει ποτέ. Ο Μπούρας δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του ήρωά του, ισορροπώντας ανάμεσα στο αναμενόμενο και το μη αναμενόμενο, το υπερβολικό και το βαθιά υπαρξιακό.

Τέλος, το τρίπτυχο ολοκληρώνται με το μονόπρακτο «Πρώτη φορά συναντούσα άνθρωπο που μιλούσε σαν τρένο» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού, με τη Δέσποινα Γιαννοπούλου. Μια γυναίκα, η μάνα ενός από τα θύματα των Τεμπών, με αφορμή έναν υπέρογκο λογιαριασμό νερού, αναζητά απαντήσεις ξεκινώντας από το Δημόσιο και τους υπαλλήλους του.

Οι «Υπερβολές» εγγράφονται σε αυτό το τρέχον θεατρικό κύμα όπου ο στόχος μοιάζει να είναι το κυρίαρχο στοιχείο, έστω κι αν τα υλικά του αντλούνται από την τέχνη την οποία και υπηρετεί.