Η «δημοκρατία» της οργής

Σαν σήμερα, πριν από δεκαπέντε χρόνια, έγινε μπροστά από τη Βουλή η πρώτη συγκέντρωση των Αγανακτισμένων, που ήταν και η πρώτη στη χώρα μας μαζική συγκέντρωση η οποία διοργανώθηκε μέσω σόσιαλ μίντια. Η σημερινή αναφορά ωστόσο δεν είναι επετειακή καθώς θεωρώ ότι από τότε θεμελιώθηκε αυτό που εγώ θα έλεγα η «δημοκρατία» της οργής – τα εισαγωγικά διότι κανένα υγιές πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να χτιστεί με βασικό «υλικό» την οργή, μια εκτροπή του θυμικού δηλαδή που τρέφει τον λαϊκισμό και δεν σκαμπάζει από επιχειρήματα.

Οι Αγανακτισμένοι, που μπορεί και να ξεκίνησαν με αγαθές προθέσεις, εξελίχθηκαν, πολύ γρήγορα, σε φυτώριο ακραίων ιδεολογιών, φανατισμού και μίσους. Που υπονόμευαν την ίδια τη δημοκρατία. Το σύνθημα που ήθελε να καεί «το μπουρ… η Βουλή», οι κρεμάλες που οι συγκεντρωμένοι φαντασιώνονταν ότι ετοίμαζαν για τους πολιτικούς είναι το χαλάκι της εισόδου καθεστώτων που πατάνε σε μια δήθεν λαϊκή οργή. Και μην ακούσω για διαφορές πάνω και κάτω πλατείας. Οταν το «διαχωριστικό» δύο κοσμοθεωριών είναι μισή ντουζίνα σκαλάκια, πρόκειται για το ίδιο έργο με διαφορετική σκηνογραφία.

Τέλος πάντων, οι ινστρούχτορες των Αγανακτισμένων μπορεί, λίγα χρόνια αργότερα, να υπέγραφαν Μνημόνια και με τα δύο χέρια και με τα δύο πόδια, η «λαϊκή οργή» όμως και η λεγόμενη «καλή βία» παρέμειναν ως μέσον εκβιασμού που από τότε καταργεί συστηματικά θεσμούς και νόμους. Ενας φόβος τύπου «μη θυμώσουν τα παιδιά» ακυρώνει εκδηλώσεις, ανέχεται τραμπουκισμούς, καταστρατηγεί νόμιμα δικαιώματα. Και όταν δεν συμβαίνει κάτι από αυτά, κάνει απλά την πάπια και ρεμβάζει στο ηλιοβασίλεμα. Και αν σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα «παιδιά» είναι εκείνα που τα έσερναν οι γονείς τους στους Αγανακτισμένους και τα εκπαίδευαν να μουντζώνουν τη Βουλή, καταλαβαίνει ότι θυμώνουν πολύ εύκολα.

Τις τελευταίες μέρες τα «παιδιά» πάλι θύμωσαν. Αφορμή το τριήμερο πρόγραμμα δημόσιων δράσεων και εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου «Είναι αμαρτωλή; Τρία μερόνυχτα στην Ομόνοια». (Το δελτίο Τύπου του Εθνικού γράφει «3 μερόνυχτα», εγώ θα επιμείνω στη σωστή γραφή που επιβάλλει να γράφονται ολογράφως οι αριθμοί όταν είναι στην αρχή της πρότασης). Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο, ύστερα από πολύμηνη έρευνα, ο σκηνοθέτης Πρόδρομος Τσινικόρης χαρτογραφεί την Ομόνοια ως τόπο μεταβάσεων και αντιφάσεων. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της εκδήλωσης και ένα ξενοδοχείο του οποίου ο ιδιοκτήτης είναι Εβραίος. Και τα «παιδιά» άρπαξαν, θύμωσαν και απείλησαν ότι θα τα κάνουν λίμπα, θα τους λιώσουν, θα τους κάψουν και άλλα τέτοια απολύτως δημοκρατικά και όμορφα. Και το Εθνικό Θέατρο τι έκανε; Αντί για το προφανές, να ειδοποιήσει δηλαδή την Αστυνομία ώστε να περιφρουρήσει την εκδήλωση και να τσουβαλιάσει όποιον τολμήσει να διαταράξει τη διεξαγωγή της, την ανέβαλε.

Φοβικά σύνδρομα

Σοβαρά τώρα; Τέτοια φοβικά σύνδρομα το Εθνικό Θέατρο που υπάγεται στο υπουργείο Πολιτισμού και χρηματοδοτείται από το κράτος, δηλαδή τα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων; Η διεύθυνσή του απολογείται στις συλλογικότητες και συμμορφώνεται με τις υποδείξεις τους; Υπάρχει κάποια μυστική επιτροπή δεοντολογίας στην οποία οφείλει να υποβάλει το πρόγραμμα, τους συμμετέχοντες και τους υποστηρικτές; Τι έχουμε; Λογοκρισία από τους Free Palestine; Ενα ιδιότυπο δηλαδή παρακράτος; Και επειδή το παρακράτος έχει, εξ ορισμού, σχέση με το κράτος, στην προκειμένη περίπτωση αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει το επίσημο κράτος να ανέχεται τους εκβιασμούς

Στη χώρα μας, από τον Οκτώβριο του 2023 ο πούρος αντισημιτισμός (και όχι αντισιωνισμός) καίει, καταστρέφει, εκφοβίζει. Μικρές αλλόφρονες ομάδες απαγορεύουν την αποβίβαση τουριστών από το Ισραήλ, τσαμπουκαλήδες ταβερνιάρηδες εκδιώκουν εβραίους πελάτες, στοχοποιούνται επιχειρήσεις εβραϊκών συμφερόντων, ομάδες κρούσης παρελαύνουν απειλώντας σε γειτονιές στην Αθήνα. Με δυο λόγια, εντρυφούν στον πυρήνα του φασισμού. «Τιμωρούν» έναν λαό για τις επιλογές της κυβέρνησής του (αν και έχω την εντύπωση ότι ανέκαθεν ήθελαν να τον «τιμωρήσουν»). Και καλά οι φανατισμένοι. Η διεύθυνση του Εθνικού γιατί συμπεριφέρεται ως «κυρ Παντελής» και παραδίδεται στους φόβους της; Τι έγινε η λεβεντιά της τέχνης;