Στις 29 του Μάη ξεκινάει η κούρσα για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Το άγχος δεν αφορά απλώς και μόνον το τελευταίο έτος των παιδιών στο σχολείο αλλά η όλη συνθήκη ξεκινάει από πολύ νωρίς. Πολλές φορές από το γυμνάσιο. Με παράλληλη ενισχυτική διδασκαλία, με φροντιστήρια. Ολα αυτά για να διαμορφωθούν οι όροι ώστε οι νέοι να μπουν σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο. Ακόμα και σήμερα η ελληνική οικογένεια θεωρεί την εισαγωγή σε μια σχολή ως προϋπόθεση για μια καλή εξέλιξη. Παρότι είναι αναπόφευκτο ότι το νέο παιδί θα συνεχίσει αλυσιδωτά τις σπουδές του. Μεταπτυχιακά. Πολλές φορές δεύτερες και τρίτες γλώσσες αλλά και διδακτορικά.
Η Ελλάδα έχει χάσει το στοίχημα προ πολλού σε σχέση με το πώς βλέπει το σχολείο. Απλώς και μόνο δηλαδή ως προθάλαμο σε ένα πανεπιστήμιο. Εχει χάσει και συνολικά το στοίχημα για το πώς βλέπει το σημερινό πανεπιστήμιο όταν δεν το ενισχύει – η πολιτεία αυτό – με έρευνα κι όταν δεν υπενθυμίζει ότι η τριτοβάθμια σχολή πάνω απ’ όλα είναι ακαδημαϊκή κοινότητα, είναι ανταλλαγή, είναι διάλογος, είναι πεδίο διάδρασης, είναι διεύρυνση των όρων θεώρησης και ανάγνωσης του κόσμου. Μαζί βέβαια με τις δεξιότητες τις ειδικές και τις γενικές που οφείλει ένα πανεπιστήμιο να εξοπλίσει τον νέο.
Θυμάμαι τον εαυτό μου και εγώ πριν από πάρα πολλά χρόνια – εποχή με δέσμες. Τότε η αλήθεια είναι πως μπορούσες να κρατήσεις μάθημα και να συνεχίσεις στον επόμενο χρόνο. Με θυμάμαι με χιλιάδες γαλλικούς καφέδες, ξενύχτια, αποστήθιση απλώς και μόνον σε ένα επίσης τότε ναι μεν διάφανο σύστημα αλλά ταυτόχρονα και λανθασμένο. Προσπαθώντας να θυμηθώ τον τότε εαυτό μου, τα δικά μου όνειρα, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι όντως το δημόσιο πανεπιστήμιο πριν από περίπου τριάντα χρόνια ήταν ένας χώρος στον οποίο με όλα του τα προβλήματα και σημαντικούς δασκάλους συναντούσες τα στοιχεία μιας διαδραστικής κοινότητας. Διαταξικής δε και αποτύπωμα ακόμα τότε μιας μεγάλης κατάκτησης: Της κοινωνικής κινητικότητας και της δυνατότητας που είχε ένα λαϊκό παιδί να μπαίνει σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο και με αυτό ως ελάχιστη προϋπόθεση να μπορεί να βρει και μια αξιοπρεπή δουλειά. Αυτά τότε. Πριν από καμιά τριανταριά χρόνια εννοώ.
Σήμερα οι δυνατότητες είναι πολλές για την εκπαίδευση. Υπάρχει διά βίου μάθηση. Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει ότι μια σειρά κολεγίων μπορούν να παίξουν τον ισότιμο ρόλο με τα μεγάλα κρατικά ΑΕΙ, πολλά παιδιά επιλέγουν το εξωτερικό – και τότε τάση στη γενιά ήταν βασικά η Μεγάλη Βρετανία – οι δεξιότητες των νεότερων είναι σίγουρα πολλαπλές. Βοηθάει το ΑΙ αλλά και πολλοί μαθητές μαθαίνουν τα αγγλικά ήδη πάρα πολύ νωρίς σε σχέση με τις δικές μου γενιές.
Αν κάτι μένει ίδιο είναι η αγωνία πριν το λευκό χαρτί. Αγωνία που δεν πρέπει ποτέ να γίνεται τοξική ή αυτοακυρωτική. Καλή επιτυχία.
