Τα ήρεμα νερά σίγουρα δεν αποδίδουν το πολιτικό τοπίο αυτές τις εβδομάδες. Για την Κεντροαριστερά αναφερθήκαμε στην προηγούμενη επιφυλλίδα. Στον κυβερνητικό χώρο αυτό το οποίο παρατηρούμε είναι οι συχνές-πυκνές αποστάσεις στελεχών, πρώην και νυν, και το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα από πρώην πρωθυπουργό. Ωστόσο, υπάρχουν δύο ουσιώδεις διαφορές σε σχέση με την Κεντροαριστερά. Η πρώτη είναι ότι το κυβερνών κόμμα διατηρεί τον συμπαγή χαρακτήρα στον χώρο του, ακόμη και αν είναι μειωμένες οι δημοσκοπικές επιδόσεις. Οι πιο επικίνδυνοι επικριτές μάλλον θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν δελφίνοι. Το δεύτερο είναι ότι η κριτική που ασκείται δεν παρέχει κάποια εναλλακτική προοπτική για τον τόπο. Δεν μπορείς να αντιπροτείνεις ταραγμένα νερά. Και όσοι στο απώτερο παρελθόν το επιχείρησαν ούτε πολιτικό όφελος είχαν, ούτε στον τόπο καλό έκαναν. Η εξωτερική πολιτική της χώρας οφείλει να συνδυάζει ειρήνη, σταθερότητα, και ισχυρή άμυνα. Το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει ότι η Ελλάδα, ακολουθώντας το διεθνές δίκαιο, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης και την ανάπτυξη φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών.
Σε εκλογικό επίπεδο, μία φερόμενη εθνικοπατριωτική κριτική δεν βλέπουμε πώς θα συσπειρώσει ευρύτερα ακροατήρια, πέραν της άπω Δεξιάς. Σε τι και γιατί να συνταυτιστεί με αυτήν η Κεντροαριστερά; Κοινή ιδεολογική βάση κριτικής δεν υπάρχει.
Αντίθετα, η εικόνα ενός Πρωθυπουργού αμυνόμενου έναντι εθνικιστικών κραυγών, θα ενισχύσει την εικόνα του στο Κέντρο. Και όπως έχουμε ήδη επισημάνει, αν η Κεντροαριστερά θεωρήσει ότι πολιτικός της αντίπαλος είναι αποκλειστικά κάποιο πρόσωπο, θα μείνει χωρίς κεντρικό σύνθημα σε περίπτωση αλλαγής του.
Είναι διδακτικό ότι αντίστοιχες αποστάσεις (πλην πάντως των πρώην πρωθυπουργών), δεν έχουμε δει σε ζητήματα όπως οι υποκλοπές, που απασχόλησαν τη Βουλή την προηγούμενη εβδομάδα.
Εδώ, το νέο γεγονός δεν είναι οι κοινοβουλευτικές (μη) εξελίξεις, αλλά μία απόφαση της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για τις παρακολουθήσεις. Το Δικαστήριο διέταξε να προσκομιστεί ο φάκελος.
Η απόφαση έχει δύο σημαντικά σημεία. Πρώτον, διέταξε, αν ο φάκελος έχει καταστραφεί, να ανασυσταθεί! Κάτι σπάνιο. Δεύτερον, η απόφαση έχει δημοσιοποιηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα του Δικαστηρίου. Αυτό είναι σημαντικό, διότι φωτίζει ότι σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα δεν είναι τα πάντα απόρρητα. Για παράδειγμα, το Δικαστήριο περιγράφει, στη δημοσιοποιημένη απόφαση, και χαρακτηρίζει «αντιφατικές» τις υπηρεσιακές δηλώσεις ως προς τη διατήρηση των στοιχείων.
Θα αναρωτηθεί κανείς, έχουν αυτά πολιτική σημασία; Η υπόθεση των υποκλοπών δεν έχει κλονίσει εκλογικά την κυβέρνηση. Εχει όμως αποτελέσει τροχοπέδη στην πολιτική συνεννόηση. Καθημερινά αναφύονται νέες πτυχές της, επιβαρύνοντας την ικανότητα πολιτικού χειρισμού, εγκλωβίζοντας καταστάσεις, και δοκιμάζοντας την ικανότητα εσωτερικής κριτικής και αυτοβελτίωσης, που αποτελεί βασική προϋπόθεση ώστε να δοθούν προσδοκίες στο εκλογικό σώμα.
Ο Νίκος Παπασπύρου είναι αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ
