Ανέκαθεν η Ομόνοια αποτελούσε επίκεντρο των γοητευτικών αντιφάσεων της πόλης. Αυτή ήταν η εκκίνηση του σκηνοθέτη Πρόδρομου Τσινικόρη για «ένα τριήμερο πρόγραμμα δημόσιων δράσεων και εκδηλώσεων», σε διοργάνωση του Εθνικού Θεάτρου, από τις 22 έως τις 24 Μαΐου, με συζητήσεις, προβολές, ξεναγήσεις και παρεμβάσεις. Οπως αναφερόταν στην ιστοσελίδα της πρώτης κρατικής σκηνής, επρόκειτο για καρπό πολύμηνης έρευνας του Π. Τσινικόρη στη γειτονιά πέριξ του κτιρίου Τσίλλερ και υπό την καλλιτεχνική του επιμέλεια. Αποδεικνύεται, όμως, ότι αυτές οι αντιφάσεις που θα φωτίζονταν μέσα από το project «Είναι αμαρτωλή; 3 μερόνυχτα στην Ομόνοια» αποδείχθηκαν ισχυρότερες από τις ευγενείς προθέσεις. Το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου μια νέα ανακοίνωση από το Εθνικό Θέατρο ενημέρωνε για την ακύρωση των δράσεων του Σαββάτου και της Κυριακής (η εκδήλωση της Παρασκευής πραγματοποιήθηκε). Αναφερόταν επίσης ότι «η πρωτοβουλία του Εθνικού Θεάτρου επανασχεδιάζεται για το φθινόπωρο 2026 με την ελπίδα οι συνθήκες υλοποίησής της να είναι πιο πρόσφορες για απρόσκοπτο διάλογο».
Αιτία της ακύρωσης, σύμφωνα και με αναρτήσεις των συμμετεχόντων, φέρεται να είναι η διαδικτυακή «οργή» που ξέσπασε εξαιτίας του ονόματος Λεόν Αβιγκάντ, ιδρυτή της ισραηλινής αλυσίδας ξενοδοχείων Brown Hotels, η οποία ήταν σπόνσορας την εκδηλώσεων και ο ίδιος ένας από τους βασικούς ομιλητές. Ακόμη και η οικειοθελής αποχώρησή του από το πάνελ δεν στάθηκε τελικά αρκετή για να κατευναστούν τα πνεύματα.
H Αννα Κουρουπού, τρανς γυναίκα, πρώην σεξεργάτρια και συνιδρύτρια – διευθύντρια του @red_umbrella_athens, η οποία συμμετείχε στην εκδήλωση της Παρασκευής μαζί με τους Μάριο Ατζέμη, Τάσο Σμετόπουλο, Ασήμω (Μίνα) Φούντζουλα, έγραψε δημοσίως στο Facebook: «Κάποια στιγμή έσκασαν καμιά δεκαριά διαδηλώτριες με πλακάτ φωτογραφίες νεκρών παιδιών από την Παλαιστίνη, με ντουντούκα, οργή και πάθος. Φυσικά ακούστηκε το μανιφέστο – και έτσι ορίζει η δημοκρατία – και εγώ σηκώθηκα από την καρέκλα μου, κράτησα ένα πλακάτ μαζί με μια από αυτές και κάθισα δίπλα τους…
Παρόλη την υβριστική φρασεολογία εναντίον μας – γι’ αυτό ήρθαν άλλωστε – και τη συνθήκη όχλου που δημιουργήθηκε, προσπάθησα να συνομιλήσω με μια από αυτές, αλλά οι αόρατες ωτοασπίδες σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αμετακίνητες και ισχυρές. Ομως, γυρίζοντας σπίτι, έμεινα με μια άλλη σκέψη. “Νίκησαν”. Αλλά ποιον ακριβώς νίκησαν; Τη συζήτηση για τη Red Umbrella; Τη σεξεργασία; Την Ομόνοια; Τους ανθρώπους που έζησαν και ζουν στο περιθώριο; Τις τρανς γυναίκες που βρίσκουν καταφύγιο εκεί όταν δεν χωρούν πουθενά, χρήστριες, άστεγους, εργαζόμενες του δρόμου;».
Παναγιώτης Τουρνικιώτης: «Η διαφωνία πρέπει να κατατίθεται ανοιχτά»
Ανάμεσα στους καλεσμένους θα ήταν και ο Παναγιώτης Τουρνικιώτης, αρχιτέκτων μηχανικός, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, ο οποίος μίλησε στο «Νσυν»:
«Ο δημόσιος χώρος ανήκει εξ ορισμού σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Για τον λόγο αυτό, είμαι αντίθετος στον αποκλεισμό οποιασδήποτε ομάδας από κάποια άλλη, πόσω μάλλον όταν αυτός επιβάλλεται διά της βίας. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν το αντιισραηλινό αίσθημα χρησιμοποιείται ως πρόσχημα ή αν αποτελεί την πραγματική αφετηρία, το κίνητρο και την αιτία των αντιδράσεων. Το βέβαιο είναι πως ακόμη κι αν αποφασίσεις να μη συμπεριλάβεις τον ισραηλινό προσκεκλημένο, θα σου προσάψουν ότι παραμένεις μέρος της δραστηριότητάς του, ότι μπορεί μεν να μην τον ανεβάζεις στη σκηνή την τελευταία στιγμή, αλλά ουσιαστικά τον υποστηρίζεις. Επειδή εγώ δεν είμαι ο διοργανωτής, θέλω ωστόσο να ξεκαθαρίσω ότι δεν πέρασε καν από το μυαλό μου να αποκλείσω ή να επιλέξω συνομιλητές. Στον δημόσιο βίο μου έχω μάθει να μην επιλέγω τις συνθήκες ενός ανοιχτού διαλόγου λέγοντας ότι θα μιλήσω μόνο με όσους συμφωνώ. Μπορώ να συζητήσω και με ανθρώπους που έχουν μια τελείως διαφορετική άποψη. Η δημόσια αντιπαράθεση διαφορετικών ιδεών μπορεί να αποβεί εξαιρετικά διδακτική για όσους την παρακολουθούν.
Η δική μου θέση, λοιπόν, είναι ότι θα ήμουν απολύτως διατεθειμένος να ακούσω τις διαφορετικές απόψεις του κοινού, αν κάποιοι ήθελαν να πάρουν τον λόγο, και να τις συζητήσουμε. Αλλωστε, η συζήτηση για την Ομόνοια δεν αφορούσε κάποιον τίτλο ιδιοκτησίας του κτηματολογίου. Η πλατεία είναι ο κατεξοχήν χώρος όπου μπορούν να συναντηθούν οι πάντες και να συζητήσουν για τα πάντα. Τι καλύτερο θα μπορούσε να ζητήσει ή, για να το θέσω πιο σωστά, τι καλύτερο θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας αντιεξουσιαστής; Αυτό είναι, όμως, που με ανησυχεί. Με τρομάζει το γεγονός ότι – αν υποθέσουμε ότι αυτές οι ομάδες προέρχονται από τον ευρύτερο αυτό χώρο, καθώς δεν τους είδα, δεν τους γνωρίζω και δεν μπορώ να τους αναγνωρίσω από τα μέσα δικτύωσης – ο χώρος αυτός θα έπρεπε πρωτίστως να επιδιώκει να τροφοδοτήσει με διαλεκτική σκέψη τους ανθρώπους που (κατά τη γνώμη τους) δεν τη διαθέτουν ή που ενδεχομένως δεν σκέφτονται “σωστά”, σε εισαγωγικά… Δεν υπήρχε πεδίο διαλόγου. Ολα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την έννοια του ανοιχτού διαλόγου που υπερασπιζόμαστε και προσπαθούμε να διδάξουμε στο Πολυτεχνείο. Διαφωνούμε; Ωραία. Αλλά η διαφωνία μας πρέπει να κατατίθεται ανοιχτά, πάνω στο τραπέζι, ακόμα και αν οξύνονται η συζήτηση και η αντιπαράθεση».
