To βράδυ του περασμένου Σαββάτου δεν έβρεξε στο Ολυμπιακό Στάδιο, κόντρα στις μετεωρολογικές προειδοποιήσεις. Οι προβλέψεις όμως που έκαναν λόγο για αποθεωτική heavy metal βραδιά επιβεβαιώθηκαν. Στο τελευταίο, τον καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι Iron Maiden και οι περίπου 50.000 θεατές που έδωσαν το «παρών» σαν να ήταν έτοιμοι από καιρό. Από την τελευταία εμφάνιση του βρετανικού συγκροτήματος στον ίδιο χώρο, στις 16 Ιουλίου 2022.
Τέσσερα χρόνια μετά οι Μπρους Ντίκινσον (τραγούδι), Στιβ Χάρις (μπάσο, φωνητικά), Ντέιβ Μάρεϊ (κιθάρα), Αντριαν Σμιθ (κιθάρα, φωνητικά), Γιάνικ Γκερς (κιθάρα), Σάιμον Ντόσον (ντραμς, στη θέση του Νίκο ΜακΜπρέιν, ο οποίος αποσύρθηκε από τις περιοδείες στα τέλη του 2024) ήταν έτοιμοι να δώσουν στους φίλους τους αυτό του ήθελαν. Περισσότερο συναυλία, λιγότερο show μέσω του καταιγιστικού ήχου τους, τη βοήθεια των βίντεο και της μασκότ Eddie και των εμβληματικών τραγουδιών από τα πρώτα εννέα άλμπουμ της καριέρας τους. Το δε κοινό είχε τέτοια ένταση και πάθος ώστε σε κάποια τραγούδια η παρουσία του Μπρους Ντίκινσον στο μικρόφωνο έμοιαζε περιττή. Οχι λόγω των ικανοτήτων του – ήταν σε μεγάλη φόρμα – αλλά επειδή οι θεατές τα ήξεραν όλα απ’ έξω και ανακατωτά – περίμενε κανείς κάτι λιγότερο; – και δεν σταμάτησαν στιγμή να τον συνοδεύουν.
Η παρέα του «ιδρυτή» Στιβ Χάρις, στην πρώτη συναυλία της Run for your lives tour 2026, αποθέωσε και αποθεώθηκε από το ελληνικό κοινό, θυμίζοντας τι εστί heavy metal συναυλία και κυρίως απέδειξαν τι σημαίνει heavy metal κοινότητα. Πόσο δεμένη και συμπαγής είναι. Παλαιότερα heavy metal… παιδιά που ακολουθούν το γκρουπ από τη δεκαετία του ’80 έως σήμερα αλλά και νεότερα heavy metal παιδιά έφτιαξαν τη μεγάλη παρέα, που μόνο αυτοί γνωρίζουν πώς να τη φτιάχνουν.
Από το πρώτο τραγούδι «Murders in the Rue Morgue» έως το τελευταίο, «Wasted Years», οι Iron Maiden έδωσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν. Κάθε ικμάδα της δύναμής τους και της εμπειρίας τους κατατέθηκε επί του πεδίου, το headbanging δεν σταμάτησε λεπτό, ενώ όσοι ήταν στην αρένα, στο τέλος της συναυλίας, δεν πρέπει να είχαν το κουράγιο να περπατήσουν.
Ο Μπρους Ντίκινσον στα 67 του χρόνια παραμένει από τις εμβληματικές φωνές του heavy metal και επί δύο ώρες έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας. Το εορταστικό set list της μπάντας για τα 50+1 χρόνια ζωής ήταν εξόχως χορταστικό με έκπληξη – όχι, δεν ήταν το «Alexander the Great» – τη live παρουσίαση του «Infinite Dreams», έπειτα από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Κομμάτια όπως τα «Wrathchild», «Κillers», «Phantom of the Opera» θύμισαν στους παλιούς και έμαθαν στους νέους τι σημαίνει heavy metal και κυρίως Iron Maiden, στο «Seventh Son of a Seventh Son» το ΟΑΚΑ μετά βίας έμεινε όρθιο. Ασύλληπτη η εκτέλεση του έπους «Rime of the Ancient Mariner» και όλα συνεχίστηκαν με θεατρικότητα την καθοριστική συμβολή των βίντεο σε κάθε κομμάτι, ενώ στα «Trooper» – o Μπρους εκτός από τη βρετανική σημαία κυμάτισε και την ελληνική – «Run to the Hills / Run for your lives», «Aces High», «Fear of the dark» ό,τι είχε μείνει όρθιο ισοπεδώθηκε. Τι μένει από τη σαββατιάτικη βραδιά; Μα ό,τι μένει πάντα από κάθε heavy metal συναυλία. Ιδρώτας, κλειστή φωνή και μάτια που λάμπουν. Come on you Irons!
