Non paper

Για άλλα είχα υπόψη μου να γράψω σήμερα αλλά, καμιά φορά, τα, φαινομενικά, άσχετα συνδυάζονται με τέτοιο τρόπο που δημιουργούν αφήγημα με πολλές συνιστώσες. Αυτό ακριβώς συνέβη με τον θάνατο, την ίδια μέρα, της Μπόνι Τάιλερ και της Πάολας Ρεβενιώτη. Τι κοινό, όμως, μπορεί να έχει μια διεθνής σταρ του τραγουδιού και μια ακτιβίστρια της […]

Αρχές της δεκαετίας του 1980, καλοκαίρι και ξεγνοιασιά. Η εκλαμπρότητα της νιότης μας περιφερόταν στα σοκάκια της Σαντορίνης. Κι εκεί, λίγο μετά τις πέντε τα ξημερώματα, μόλις είχαμε επιστρέψει, τρεκλίζοντας, στα δωμάτιά μας, άρχισαν να χτυπάνε οι καμπάνες. Απ’ όλες τις εκκλησίες του νησιού, δυνατά και επίμονα σαν να αντιλαλούσε το πέλαγος. Τα περισσότερα παράθυρα […]

Ας το πάρουμε από την αρχή. Ο Κρίστοφερ Νόλαν, που το 2015 το περιοδικό Time τον είχε συμπεριλάβει στη λίστα με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο, αποφάσισε, μετά το «Οπενχάιμερ», να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την «Οδύσσεια» του Ομήρου. Δικαίωμά του; Απόλυτο. Αποφάσισε επίσης να δώσει τον ρόλο της «λευκώλενης» (έτσι την περιγράφει […]

Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ παρουσίασε τις θέσεις του κόμματός του για την Παιδεία. Υποσχέθηκε την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων διότι προκαλούν άγχος στα παιδιά, δεσμεύθηκε ότι θα αυξήσει τους μισθούς των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και θα δώσει οικονομικά κίνητρα σε όσους υπηρετούν σε παραμεθόριες ή με υψηλό κόστος στέγασης περιοχές, μίλησε για […]

Είναι κι αυτό το «έμπα» του Ιουλίου που δεν σε αφήνει ν’ αγιάσεις. Είναι και τα σόσιαλ μίντια που ξεπετάνε μπροστά στα μάτια σου στιγμιότυπα από χρόνους, περασμένους, και ταράζεσαι. Βέβαια, κάποια πράγματα τα θυμάσαι χωρίς να χρειάζεται να σου τα θυμίσει κάποιος· είναι σαν κιβωτοί συλλογικών αναμνήσεων. Δεν πρόκειται για αυτό καθαυτό το γεγονός, […]

Η λέξη «μπαχαλάκηδες» ήρθε για να μείνει στο λεξιλόγιο της παραβατικότητας στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (αν δεν με απατά η μνήμη μου και ευπρόσδεκτες οι διορθώσεις). Ηταν αυτές οι ομάδες που ακολουθούσαν ως ουρά τις πορείες και «επενέβαιναν» στο τέλος σπάζοντας, καίγοντας, προκαλώντας, γενικώς, μπάχαλο, εξού και το όνομά τους. Τους λέγανε επίσης […]

Ωραίο μέρος η Αιτωλοακαρνανία. Δεν έχω πάει, αλλά φίλοι μού λένε ότι πρόκειται για μαγεία. Πρώτα απ’ όλα, η πρωτεύουσά της είναι το ένδοξο Μεσολόγγι. Και δεν είναι μόνο ότι πριν από λίγες εβδομάδες γιορτάσαμε τα διακόσια χρόνια από την ηρωική έξοδο αλλά ότι η αντίσταση των Μεσολογγιτών καθόρισε και το αίσιο τέλος της Ελληνικής […]

Αντε, πάει κι αυτός ο μήνας. Ο πρώτος του καλοκαιριού, ενώ το καλοκαίρι έχει μπει ήδη στη φθίνουσα πορεία του. Αυτά μάς κάνει το άτιμο. Οταν εμείς ετοιμαζόμαστε για διακοπές, δοκιμάζουμε μαγιό, διαλέγουμε αντηλιακά και τεστάρουμε γκάτζετ, αυτό έχει αρχίσει ήδη να αποσύρει τις ώρες του. Κανέναν δεν θέλω να ταράξω, αλλά ήδη ο ήλιος […]

Τα «παιδιά» με τα μαύρα κοντοβράκια και τις μπλούζες με τη σημαία της Παλαιστίνης εμφανίστηκαν και πάλι το Σάββατο το βράδυ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί και διαδικτυακό κάλεσμα· χωρίς καν την πρόφαση συμπαράστασης στον λαό της Παλαιστίνης. Μια απροκάλυπτη, φασιστική πορεία μίσους εναντίον των Εβραίων που κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα. Με την ανοχή […]

Και πρώτα απ’ όλα να εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ. Τη λέξη «άσχημα» τη χρησιμοποιώ εδώ με την ετυμολογική της έννοια. Από το στερητικό «α» και το «σχήμα». Αυτά δηλαδή που δεν έχουν σχήμα, που είναι χύμα στο κύμα για να το κάνω και ρίμα. Κι επειδή μιλάμε για κόμματα, αναφέρομαι βέβαια σε ιδεολογικό σχήμα […]

Τα σχετικά πλάνα είναι ήδη μόνιμα στα δελτία ειδήσεων. Ανάμεσα σε ρεπορτάζ για εγκλήματα, στα νέα για τα Στενά του Ορμούζ και την τιμή του πετρελαίου, στις κινητοποιήσεις για τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στα ποσοστά που δίνουν στα κόμματα οι δημοσκοπήσεις, στις πολιτικές εξελίξεις, τη Λάουρα Κοβέσι και τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, να κι ένας […]

Παραστάσεις θεατρικές, μουσικές, χορού, όπερας, πολυθεάματα, «μονοθεάματα», όλη η χώρα ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ. Για καλό το γράφω. Εντάξει, όχι ακριβώς. Η ποσότητα δεν εξασφαλίζει την ποιότητα· το αντίθετο, θα έλεγα. Ειδικά από τότε που η τέχνη έγινε μόδα. Διότι αυτό νομίζω ότι συμβαίνει και όχι ότι ξαφνικά γίναμε τόσο φιλότεχνοι. Μόδα που ήρθε και εγκαταστάθηκε […]

Δεν νομίζω ότι υπήρξε στον 20ό αιώνα έλληνας πολιτικός που, τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό του, να είναι σημείο αναφοράς και σύγκρισης, κάτι σαν μέτρο της στάθμης, για τη σύγχρονη πολιτική σκηνή. Αμφιβάλλω δηλαδή αν ακόμη και για τον Ελευθέριο Βενιζέλο γίνονταν, το 1966, τόσες συζητήσεις για την κομματική του κληρονομιά όσες γίνονται σήμερα για […]

Το τραγούδι του σημερινού τίτλου, σε μουσική Νίκι Γιάκοβλεφ και στίχους Πυθαγόρα, που ηχογράφησε πριν από 65 χρόνια η Μαίρη Λω και το έμαθαν οι νεότεροι πρόπερσι από μια διαφήμιση, το ζω τις τελευταίες μέρες σε όλο το καθησυχαστικό του μεγαλείο. Διότι, όσο και να ‘ναι, εκτός από βαρετό, είναι και καθησυχαστικό να αισθάνεσαι «στο […]

Δόθηκαν προχθές το βράδυ τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Τα περισσότερα κέρδισε η ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ». Ωστόσο, περισσότερα είδα να γράφονται στο Διαδίκτυο για μία ταινία που δεν βραβεύτηκε, παρά για τη βραβευμένη. Μιλάω για τη «Σπασμένη φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη που έχει ξεπεράσει τις 160.000 εισιτήρια και […]

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ρητορικής Μίσους. Θέμα στο οποίο αναφέρθηκα μόλις πριν από λίγες μέρες, αφού αυτού του είδους ο λόγος έχει γίνει πλέον όχι μόνο απόλυτα επιδραστικός, αλλά και το βασικότερο, ίσως, «όχημα» επικοινωνίας ιδεών και απόψεων. Η υποστήριξη μιας θέσης κατοχυρώνεται κυρίως από το πόσο θα προσβάλεις, θα βρίσεις, θα […]

Ας δούμε την επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στη φυλακή ως αφορμή. Διότι, στην ουσία, σε έναν χρόνο που θα έχει συμπληρώσει 25 χρόνια κάθειρξης δικαιούται, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, να κάνει αίτηση αποφυλάκισης υπό όρους. Και για να μην πέσουν κάποιοι από τα σύννεφα, το ότι ως πολυϊσοβίτης δικαιούται να κάνει αίτηση δεν σημαίνει […]

Η σκηνή εκτυλίχθηκε το περασμένο Σάββατο σε μεγάλο κατάστημα καλλυντικών. Μαμά και κόρη έκαναν εξόρμηση για καλοκαιρινές προμήθειες. Πόσων ετών να ήταν η κόρη; Εντεκα; Δώδεκα; Από την κουβέντα τους κατάλαβα ότι είχε μπροστά της ακόμη ένα χρόνο στο Δημοτικό. Αλλά ήταν σαφές πως η σχετική με τα καλλυντικά καταναλωτική κουλτούρα της αντιστοιχούσε με αυτήν […]

Ο τίτλος είναι μια φράση που γράφει ο Μάνος Ελευθερίου στην πρώτη σελίδα του μυθιστορήματός του «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές» το οποίο αναφέρεται στην Ελένη Παπαδάκη. Με φόντο, βεβαίως, τα Δεκεμβριανά. Τότε που το μίσος έρεε, όπως και το αίμα στους δρόμους της Αθήνας· και που οδήγησε την Ελλάδα στην τραυματική περιπέτεια του […]

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας. Και είναι άξιο καταγραφής ότι αυτό που στην εποχή μας όλοι θεωρούμε απαράδεκτο, ειδεχθές, βάρβαρο και κόντρα στον πολιτισμό μας, πριν από πενήντα χρόνια ήταν αποδεκτό, πριν από εκατό ανάγκη επιβίωσης και πριν από εκατόν πενήντα απόλυτη κανονικότητα. Ισως μάλιστα η εξάλειψη της παιδικής εργασίας να […]

Εχω υπάρξει μεγάλη θαυμάστρια της Μαντόνα, φανατική «ακόλουθός» της όπως θα λέγαμε σήμερα. Για εμάς, τα κορίτσια που στη δεκαετία του 1980 η ηλικία μας είχε μπροστά τον αριθμό «2», ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια ποπ τραγουδίστρια. Ηταν σύμβολο, πρότυπο, ταγός αισθητικής και συμπεριφοράς. Βάζαμε κάτω τις φωτογραφίες της και προσπαθούσαμε να αντιγράψουμε ό,τι […]

Ηταν στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν σε προεκλογική περίοδο κάναμε ένα ας πούμε χιουμοριστικό θέμα στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» με τίτλο και περιεχόμενο «Πες μου πώς ντύνεσαι, να σου πω τι ψηφίζεις». Φωτογραφίσαμε λοιπόν τέσσερα ζευγάρια (από πρακτορείο βοηθητικών ηθοποιών που τότε τους λέγαμε ακόμη κομπάρσους), υποτιθέμενους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας, […]

Εδώ και μία εβδομάδα πρωταγωνιστεί στην ειδησεογραφία, υπερσκελίζοντας ακόμη και τις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις. Ενα έγκλημα στο οποίο ο «προβολέας» φωτίζει – και πολύ καλά κάνει – τις έμφυλες διαστάσεις του. Οι σαράντα πέντε μαχαιριές στο σώμα της Βασιλικής, όμως, δεν θα πρέπει να καταγραφούν απλά και μόνο ως μία ακόμη γυναικοκτονία, αλλά ως η […]

Τους φαντάζομαι να τσεκάρουν κάθε τόσο την οθόνη του κινητού τους. «Μήπως χτύπησε και δεν το άκουσα;». «Μήπως το είχα, κατά λάθος, στο αθόρυβο;». «Και αν δεν πιάνει καλά εδώ που είμαι;». «Κι αν με πάρει από άλλο νούμερο;». «Κι αν δεν με πάρει καθόλου;». «Μήπως να πάρω εγώ;». «Μήπως να κάνω κάτι για να […]

Το ξέρω ότι είναι λάθος, ότι είναι άδικο, ότι είναι αντιδεοντολογικό – ίσως και κάπως υποτιμητικό – τόσο για τον καλλιτέχνη στον οποίο αναφέρεται όσο και γι’ αυτόν που το λέει. Αλλά τι να κάνουμε; Ετσι συμβαίνει. Και αυτό ακριβώς συνέβη και σε εμένα όταν έμαθα χθες για τον θάνατο, σε ηλικία 94 ετών, του […]

Εντάξει, το ξέρουμε. Το ρούχο δεν είναι «πουκάμισο αδειανό». Η μόδα είναι και Τέχνη και Ιστορία και δήλωση αισθητικής και καταγραφέας κοινωνικών μεταβολισμών και ιδεολογική κατάθεση. Τι ήταν δηλαδή το ζιβάγκο του Ανδρέα Παπανδρέου στη Μεταπολίτευση; Το «αγραβάτωτο» του Αλέξη Τσίπρα ή η ανταλλαγή γραβατών με τον Ζόραν Ζάεβ κατά την υπογραφή της Συμφωνίας των […]

Το άκουγα εδώ και μέρες όπως ακούς κάποια σποτ στην τηλεόραση χωρίς να έχεις συνειδητοποιήσει περί τίνος ακριβώς πρόκειται, κάποιες διαφημίσεις που τις ξέρεις απέξω αλλά δύσκολα θυμάσαι το προϊόν το οποίο διαφημίζουν. Πρόκειται για ένα υποστηρικτικό σποτ για τους μαθητές που δίνουν Πανελλήνιες. Στιγμιότυπα ενδοοικογενειακής έντασης, πόρτες που βροντάνε, εριστικές φωνές εφήβων. Και στο […]

Τελευταία γίνεται μεγάλη κουβέντα περί αυτοκριτικής και συγγνώμης. Κυρίως λόγω του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου και του Αλέξη Τσίπρα, αν και νομίζω ότι είναι έννοιες με τις οποίες «τρακάρουμε» καθημερινά στις προσωπικές, φιλικές, επαγγελματικές και κοινωνικές μας σχέσεις. Μήπως όμως είναι και υπερεκτιμημένες ή και φορτωμένες με κάμποσα θρησκευτικά προικιά, στα οποία η συγγνώμη συνδέεται άρρηκτα με […]

Την Τρίτη το βραδάκι, δεν ξέρω για ποιο λόγο (καλά, λέμε και καμιά βλακεία για να περνά η ώρα μας), ξύπνησε το νιάτο μέσα μου. Και με πήγε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. (Που ας μην πω πόσων ετών ήμουνα στις αρχές εκείνης της δεκαετίας διότι θα σκιαχτώ). Σαν μια μελωδία λοιπόν να ήρθε, […]

Παλιά κόμματα με καινούργια ονόματα, νέοι πολιτικοί με παλιές ιδέες, άλλοι που δεν θέλουν να πάρουν απόφαση ότι πάλιωσαν, και ένα «καινούργιο» που όσα χέρια μπογιά κι αν το έχουν περάσει, το αρχικό χρώμα, το ορίτζιναλ, βγαίνει στην επιφάνεια. Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε την πολιτική σκηνή να είναι τόσο διάφανη, εκτός κι αν με τα […]

Οταν μία αγαλλίαση μοιράζεται την ίδια μέρα με ένα ψυχοπλάκωμα, δεν υποχωρεί η χαρά ούτε θεριεύει η λύπη. Απλώς στέκονται εκεί, πλάι πλάι, για να μας θυμίζουν ότι αυτό ακριβώς είναι η ζωή. Χώμα μαζί με αστερόσκονη. Λάμψη και λάσπη. Αυτό συνέβη και την Κυριακή το βράδυ, ξημέρωμα Δευτέρας. Με τη χαρά για την κατάκτηση […]

Σαν σήμερα, πριν από δεκαπέντε χρόνια, έγινε μπροστά από τη Βουλή η πρώτη συγκέντρωση των Αγανακτισμένων, που ήταν και η πρώτη στη χώρα μας μαζική συγκέντρωση η οποία διοργανώθηκε μέσω σόσιαλ μίντια. Η σημερινή αναφορά ωστόσο δεν είναι επετειακή καθώς θεωρώ ότι από τότε θεμελιώθηκε αυτό που εγώ θα έλεγα η «δημοκρατία» της οργής – […]

Χθες διακινήθηκε στο Διαδίκτυο μία ας την πω δυσφορία για τον ουρανοξύστη στο Ελληνικό. Αιτία υπήρξε μία φωτογραφία που δείχνει το πανύψηλο κτίριο έτσι, ώστε να φαίνεται η υψομετρική διαφορά του από τον βράχο της Ακρόπολης. Η μουντή ατμόσφαιρα της φωτογραφίας (δεν εννοώ ότι είναι τρικ του φωτογράφου) την κάνει, ούτως ή άλλως, να φαίνεται […]

Χθες ήταν μία από τις μέρες που ουδεμία διάθεση είχα να γράψω. Συμβαίνει αυτό στη δουλειά μας, σε εμένα δε σε δύο περιπτώσεις. Οταν έχω πολύ κακή διάθεση και όταν έχω πολύ καλή διάθεση. Σε εμένα χθες συνέβαινε το δεύτερο. Και άντε, πες να μαζέψω τη διάθεσή μου που ήθελε να φλερτάρει με την άνοιξη […]

Τη χειμερινή θεατρική σεζόν που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες εβδομάδες, ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία το «Μεγάλο μας τσίρκο», η θρυλική παράσταση του 1973, σε κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο. Εκεί προς το τέλος, στη γιγαντοοθόνη της σκηνής εμφανίστηκε το πρόσωπο της Καρέζη, οι […]

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος αλλοδαπός προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει και να περιγράψει την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Μιας χώρας που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει βρεθεί, για πολλούς λόγους, στην κορυφή της πολιτικής ειδησεογραφίας – τουλάχιστον στην Ευρώπη – και έχει ζήσει μεγάλες εσωτερικές αναταραχές. Και σε μια εποχή διεθνούς γεωπολιτικής κρίσης, οικονομικής ύφεσης και […]