Υποκριτικός τυφώνας

Λουλούδια, φυτά και γλάστρες στον κήπο, λουλούδια αποτυπωμένα πάνω στα έπιπλα. Πιο πίσω ένα τραπέζι, μια ντουλάπα, κάπου κρυμμένη η κουζίνα και το υπόλοιπο (;) σπίτι: λουλούδια και φτώχεια. Αυτό είναι το σκηνικό στην αίθουσα Ε της Πειραιώς 260 όπου ξετυλίχθηκε η ιστορία της Διονυσίας ή του Διονύση, της κεντρικής ηρωίδας – ήρωα της παράστασης «Το ρόδο είναι ρόδο». Βασισμένο στην πραγματική ιστορία της Δήμητρας της Λέσβου από τη Σκάλα Συκαμιάς, το έργο είναι γραμμένο από την Κατερίνα Λούβαρη Φασόη, υπό την επίδραση του βιβλίου του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ «Η δύναμη της αγάπης». Με υλικό που άντλησε από τα σχετικά ντοκιμαντέρ που έχουν γυριστεί, δανείστηκε τη φράση του τίτλου από το ντοκιμαντέρ της Τζέλης Χατζηδημητρίου «Mr Dimitris and Mrs Dimitroula» (2019). Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Παντελής Δεντάκης.

Ντυμένη με φουστάνια και κοσμήματα, παρέα με τις μουσικές και τις γάτες της, η Διονυσία/Διονύσης χορεύει, τραγουδάει, ονειρεύεται και αντέχει. Αντέχει τη μοναξιά της, τη σιωπή, τους ανθρώπους που την αγνοούν και τη χλευάζουν, αντέχει να θυμάται, να υπομένει, να επιμένει. Με μια βαθιά πίκρα μέσα της αλλά χωρίς τα αναμενόμενα απωθημένα από την οικογένεια και τον περίγυρό της έχει πάει κόντρα στις προβλέψεις. Ανοίγει την πόρτα της σε ξένους και «εχθρούς», όπως έχει ανάγκη να ανοίξει και την καρδιά της.

Η διαφορετικότητα, η ανύπαρκτη ανοχή της κοινωνίας απέναντι σε κάθε διαφορετικό, καθώς και η σκληρότητά της, ο ρατσισμός, το μίσος, η βαρβαρότητα που κρύβει ο καθένας μέσα του, ο φόβος, η ανάγκη να υπερασπιστεί όσα έχει και όσα ξέρει κόντρα στο άλλο, το ξένο, το περίεργο, το παράξενο. Το έργο, πλάι σε όλα αυτά που θέτει με τη δραματουργική του υπόσταση, προσθέτει τη διάσταση του καλού, με θρησκευτικές σχεδόν διαστάσεις, χωρίς ωστόσο να γίνεται γραφικό.

Ο Παντελής Δεντάκης διαχειρίστηκε το υλικό του με καθαρά θεατρικούς όρους, αφήνοντας το κοινωνικό σχόλιο στους ήρωές του: τη Διονυσία/Διονύση και των τεσσάρων αγοριών, ξεκινώντας από τον πρώτο και βασικό επισκέπτη, τον Τζώρτζη. Ο σκηνοθέτης δεν θέλησε να «δηλώσει» τα πράγματα. Επέλεξε και κατάφερε να τα ζωντανέψει με τον τρόπο που τα διαχειρίστηκε και με τη δύναμη της αλήθειας που μετέφεραν στη σκηνή οι ηθοποιοί. Στην παράστασή του συναντήθηκαν πολλά αντίθετα ζευγάρια, με πρώτο και ισχυρότερο το δίδυμο αρετή – κακία, για να ακολουθήσουν το αίσθημα και η βία (σκληρή, απόλυτη), η αλήθεια και το ψέμα, η βαρβαρότητα και η ανοχή.

Ο πρωταγωνιστής
Ο Χρήστος Στέργιογλου όμως που ανέλαβε τον ρόλο της Διονυσίας/Διονύση είναι εκείνος που καθόρισε το σκηνικό αποτέλεσμα με μια ερμηνεία τόσο βαθιά, τόσο καθαρή και συνάμα τόσο ουσιαστική και αληθινή, που άφησε το αποτύπωμά της. Χωρίς ψευτιές, χωρίς φτιασίδια, η ηρωίδα του συνδύασε όλες τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις, αφήνοντας χώρο στο καλό. Ο Γιάννης Παπαδόπουλος, Τζώρτζης, αποτέλεσε ένα ικανό αντίβαρο στον υποκριτικό τυφώνα του Στέργιογλου.

Η παράσταση εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Grape» (Greek Agora of Performance), τη νέα πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, που στόχο έχει την προβολή των ελλήνων καλλιτεχνών και της δουλειάς τους στη διεθνή σκηνή θεάτρου και χορού. Για τον λόγο αυτόν την παρουσιάζουν σε καλλιτεχνικούς διευθυντές πολιτιστικών φορέων του εξωτερικού παράλληλα με το ελληνικό κοινό.