Μια θεατρική «διαμαρτυρία»

Είναι ίσως η πρώτη φορά που ο Θεόδωρος Τερζόπουλος ανεβάζει στη σκηνή του θεάτρου Αττις μια παράσταση τόσο άμεσα συνδεδεμένη θεματικά με το σήμερα, το τώρα. Μια παράσταση που αντλεί τη θεματολογία της από την τρέχουσα επικαιρότητα, μια επικαιρότητα που όσο διαχρονική κι αν είναι, εδώ και δύο, σχεδόν, χρόνια τείνει να γίνει καθημερινότητα. Οι γυναικοκτονίες βρίσκονται στο επίκεντρο του «Ρέκβιεμ», της νέας δουλειάς του σκηνοθέτη και ιδρυτή του θεάτρου της οδού Λεωνίδου, στο Μεταξουργείο.

«Θραύσματα λέξεων, ήχων, εικόνων» χαρακτηρίζει ο δημιουργός την παράσταση, που έρχεται να συμπληρώσει, ατύπως, το τρίπτυχο «Alarme», «Amor» και «Ανκόρ»: κοινός τόπος η εξουσία, οι μηχανισμοί σύγκρουσης, η βία, μόνο που στο «Ρέκβιεμ» ο μίτος οδηγεί στον κάτω κόσμο, στον θάνατο.

Με τρεις προσφιλείς, οικείες απώλειες στην αφετηρία του τίτλου και του έργου, Σοφία Μιχοπούλου, Αννέζα Παπαδοπούλου, Χαράλαμπος Τερζόπουλος, και πόσες ακόμα απώλειες – δολοφονίες γυναικών να προστίθενται, το «Ρέκβιεμ» είναι ένας αποχαιρετισμός αλλά και μια υπενθύμιση, μια επίκληση στη μνήμη αλλά και μια κίνηση αλληλεγγύης, ένας σπαραγμός μαζί με ένα «φτάνει πια, ως εδώ».

Μέσα στον υποβλητικό θεατρικό χώρο του Αττις, η ξύλινη σκηνή θα γίνει, για άλλη μία φορά, ο τόπος ενός παράδοξου μυστηριακού δρωμένου: δύο γυναίκες, δύο λευκά τριαντάφυλλα, δύο μαχαίρια καρφωμένα στο κέντρο, δύο συνθέσεις γλυπτών, δύο παράλληλες πορείες, δύο γραμμές που τελικά θα συναντηθούν. Σε ένα περιβάλλον όπου σχεδόν «αιωρούνται», οι δύο ηρωίδες ακολουθούν το τελετουργικό της παράστασης, μυημένες στον θεατρικό κόσμο του σκηνοθέτη, έμπειρες, επιβλητικές. Με κινήσεις αργές, με ήχους και αναπνοές βαθιές, μοιράζονται τη σκηνή, σ’ αυτή την κατάβαση στον Αδη.

Τα πρόσωπα
Δύο θύματα, η μία προγενέστερη της άλλης, η Σοφία Χιλλ και η Αγλαΐα Παππά, ντυμένες με τα αραχνοΰφαντα κοστούμια της Λουκίας, σχεδόν εξαϋλωμένες, θα συναντηθούν. Η παλαιότερη θα υποδεχθεί την πιο πρόσφατη: η μία δεν θέλει να θυμάται, η άλλη δεν θέλει να ξεχάσει και θέλει να αποτρέψει την άλλη από τη λήθη. Δύο γυναίκες, σύμβολα μιας πραγματικότητας και μιας νοοτροπίας, επιχειρούν να σπάσουν την αλυσίδα, να σπάσουν τη σιωπή και να μιλήσουν.

Η ερμηνεία της Σοφίας Χιλλ (είναι εκείνη που «υποδέχεται» στον Αδη το νέο θύμα των γυναικοκτονιών) αποδεικνύεται για άλλη μία φορά «ιδανική», με κινήσεις, ήχους, βλέμματα, έκφραση και εσωτερικότητα απόλυτα εναρμονισμένα με το θεατρικό σύμπαν του Θεόδωρου Τερζόπουλου. Η ηθοποιός ενσωματώνει με τρόπο βαθύ τον γνώριμο πόνο αλλά και τη συνειδητή επιλογή της μνήμης να μείνει ζωντανή. Και εκφράζει με απόλυτη αυστηρότητα όλη τη βεντάλια και τις αποχρώσεις της βιωμένης εμπειρίας. Η Αγλαΐα Παππά ακολουθώντας, κι εκείνη, τον δρόμο της καθόδου, με πιο πρόσφατα, νωπά σχεδόν τα τραύματα, κινείται στην ίδια γραμμή έκφρασης και θεατρικότητας, με μια επιπλέον νότα συγκίνησης και λυρισμού, που ξενίζουν.

Δύο τραγούδια, ανάμεσά τους το αθάνατο «Ne me quitte pas» του Ζακ Μπρελ, συμμετέχουν σ’ αυτό το ανοίκειο και οικείο, συγχρόνως, περιβάλλον, όπου το σκοτάδι συνομιλεί με το φως – τους φωτισμούς: ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου έχει στήσει ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, ένα επικίνδυνο παιχνίδι μνήμης και λήθης, παρουσίας και απουσίας, παρόντος και παρελθόντος, μη ρεαλιστικού και ποίησης, αλλά κυρίως ένα παιχνίδι θεάτρου – υψηλών προσδοκιών και αντίστοιχων απαιτήσεων. Μια ξεχωριστή διαμαρτυρία.