Θα πάει το θέατρο Πανεπιστήμιο;

Ανάμεσα στην απεργία, τις καταλήψεις, τις πορείες, τα πανό και τις στάσεις εργασίας, με το προεδρικό διάταγμα να έχει αποτελέσει την αφορμή, το θέατρο και μαζί ο χορός και η μουσική άρχισαν να «ενοχλούν» και να απασχολούν τους υπευθύνους. Εξού και πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση του υπουργείου Πολιτισμού με τις ομάδες εργασίας για την ίδρυση ανώτατης σχολής παραστατικών τεχνών. Την περασμένη εβδομάδα, υπό την προεδρία της γενικής γραμματέως Σύγχρονου Πολιτισμού, συζητήθηκε το πλαίσιο για τη λειτουργία τους – προεργασία είχε ξεκινήσει το 2021.

Με τη συμμετοχή εκπροσώπων του υπουργείου Παιδείας αλλά και των διευθυντών των (ανώτερων) κρατικών σχολών καλλιτεχνικής εκπαίδευσης (Αθηνών και Θεσσαλονίκης), τέθηκε επί τάπητος το ζήτημα της ανωτατοποίησης των σπουδών. Η τελική πρόταση θα πρέπει να έχει κατατεθεί ως το τέλος Μαρτίου.

Από εδώ αρχίζει και το ουσιαστικό ζήτημα: Πώς και με ποιον τρόπο θα υλοποιηθεί αυτό το εξαιρετικά σημαντικό σχέδιο, το οποίο, έτσι κι αλλιώς, έχει καθυστερήσει. Το «κάλλιο αργά παρά ποτέ» φυσικά και ισχύει, και μακάρι να φτάσει ως το τέλος. Αλλά με ευχολόγια και μισές δουλειές τα πράγματα δεν θα προχωρήσουν.

Γιατί το θέμα δεν είναι στενά κομματικό – κι ας έχει την ταμπέλα – ούτε στενά πολιτικό. Είναι εθνικό. Και 20 χρόνια «κοιμόταν», χωρίς κανένας, καμία κυβέρνηση, να αποφασίζει να το πιάσει, ίσως γιατί η τέχνη έχει τη φήμη ότι… δεν πουλάει. Και τώρα, τώρα που βγήκαν οι ηθοποιοί στους δρόμους και γίνεται φασαρία, τώρα, επιτέλους, που άρχισαν να ενοχλούν, κάτι αρχίζει να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα.

Απαιτείται όμως πολλή δουλειά, ουσιαστική και οργανωμένη, δουλειά που θα επηρεάσει τα κακώς ευ κείμενα, για τα οποία δεν ξέρω πόσοι είναι προετοιμασμένοι. Πολλά θα ανατραπούν. Αξίζει όμως. Γιατί όλο αυτό αφορά το μέλλον και τις γενιές που θα ‘ρθουν. Γιατί αν μπορούσαμε να σκεφτόμαστε το μέλλον, το 2003 που «έσκασε» ουσιαστικά το ζήτημα – σήμερα -, πιθανώς, θα είχε λυθεί. Απλώς, ως συνήθως, το αφήναμε για αργότερα. Πώς αλλιώς θα πάει το θέατρο… Πανεπιστήμιο;