Χρειάζεται ο Κουν μουσείο;

Οδός Διόσκουρων 7: Στην Πλάκα ετοιμάζεται να στεγαστεί το Μουσείο Καρόλου Κουν για να φιλοξενήσει την πλούσια συλλογή εικαστικού και κυρίως ενδυματολογικού υλικού από τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. Μαζί θα εκτεθούν και προσωπικά αντικείμενα του σκηνοθέτη που άλλαξε τον τρόπο που κάνουμε και βλέπουμε θέατρο στην Ελλάδα.  Μια επιχορήγηση της τάξης των 95.000 ευρώ από το ΥΠΠΟΑ μαζί με τη συνδρομή εξειδικευμένου προσωπικού θα επιτρέψει στο ιστορικό αυτό θέατρο να δημιουργήσει τις υποδομές που απαιτούνται. Στόχος είναι η καταγραφή, η τεκμηρίωση, η αξιολόγηση, η συντήρηση και η σωστική διατήρηση όλου αυτού του υλικού που προς το παρόν φυλάσσεται σε ακατάλληλους αποθηκευτικούς χώρους και κινδυνεύει από τον χρόνο και τη φθορά. Αναρωτιέμαι μήπως το ίδιο το θέατρο, λόγω της φευγαλέας του φύσης, δύσκολα μπαίνει σε μουσείο, σαν να μην το χρειάζεται… Οντως, μια που η στιγμή μιας παράστασης ανήκει σε ένα τώρα που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να το διατηρήσει – πέραν της μνήμης και της καταγραφής στον νου και στην ψυχή.

Ωστόσο, κι αυτό είναι που έχει σημασία, τα υλικά με τα οποία φτιάχνεται και στήνεται μια παράσταση αξίζει να συντηρηθούν. Είναι οι μάρτυρες μιας εποχής όχι μόνον για τη θεατρική παράδοση – ένα τεκμήριο για το νεοελληνικό θέατρο αλλά και για την ίδια την ιστορία της ελληνικής τέχνης. Πολλώ δε μάλλον που στην περίπτωση του Θεάτρου Τέχνης ο Κάρολος Κουν είχε καταφέρει να εμπνεύσει, άρα και να συνεργαστεί, και μάλιστα συστηματικά, με τους κορυφαίους του καιρού του. Τα σκηνικά και τα κοστούμια που φτιάχτηκαν από τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Γιάννη Μόραλη, τον Βασίλη και τον Διονύση Φωτόπουλο, τον Δημήτρη Μυταρά και πόσους ακόμα, αποτελούν κομμάτι της «περιουσίας» του.

Στα ογδόντα χρόνια ζωής του Θεάτρου Τέχνης – εκ των οποίων τα τελευταία τριάντα πέντε λειτουργεί χωρίς τον δημιουργό και ιδρυτή του, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Μαζί και το ίδιο το θέατρο του Κουν – αναμφισβήτητα. Μια τόσο πρωτοπόρα και φωτεινή προσωπικότητα δεν αντικαθίσταται, κι ούτε χρειάζεται. Αυτό που χρειάζεται είναι να μη χαθεί το αποτύπωμά του μέσα στον χρόνο. Οπότε, ναι, χρειάζεται ο Κουν μουσείο, όχι ως μουσειακό είδος, αλλά ως παρακαταθήκη και κληρονομιά.