Συνταγές και ιστορίες

«Μακάρι να ήμουν κάποιος τελείως διαφορετικός από αυτόν που είμαι»: αυτή η φράση είναι ο κοινός παρονομαστής των ηρώων στο ιδιαίτερο αυτό θεατρικό έργο με τον τίτλο «Χρυσός Δράκος» του Ρόναλντ Σιμελπφένιχ (Roland Schimmelpfennig, 1967). Πέντε ηθοποιοί, πέντε ασιάτες μάγειρες, μοιράζονται τους 17 ρόλους μέσα από 48 σύντομες, σχεδόν κινηματογραφικές, σκηνές, που ξετυλίγονται μέσα στην κουζίνα του ταϊλανδο-κινεζο-βιετναμέζικου εστιατορίου.

Ο γερμανός θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Σιμελπφένιχ γεννήθηκε στο Γκέτινγκεν. Ξεκίνησε ως ελεύθερος δημοσιογράφος αλλά γρήγορα στράφηκε στο θέατρο, κάνοντας σπουδές σκηνοθεσίας στο Μόναχο, προτού τον κερδίσει το γράψιμο. Τα έργα του δεν άργησαν να γνωρίσουν επιτυχία – μεταφράστηκαν και παίζονται σε όλον τον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται σε μόνιμη βάση ως δραματουργός με το Schauspielhaus του Αμβούργου. Τον «Χρυσό Δράκο» σύστησε στο ελληνικό κοινό το 2010 η ανερχόμενη τότε Κατερίνα Ευαγγελάτου με την παράστασή της στο Εθνικό Θέατρο – στη Σκηνή Νίκος Κούρκουλος.

Στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου, ο Γιώργος Ματζιάρης διοργάνωσε την παράστασή του με απλά υλικά, έναν συνδυασμό ρεαλιστικών και φανταστικών στοιχείων, όπως είναι και η συνταγή του ίδιου του θεατρικού. Ανάμεσα στις παραγγελίες και τις κινέζικες συνταγές, οι πέντε μάγειρες που στριμώχνονται μέσα στην κουζίνα του «Χρυσού Δράκου» είναι ο εαυτός τους και οι άλλοι. Και διηγούνται τις ιστορίες τις δικές τους και των ενοίκων που μένουν πάνω και γύρω από το εστιατόριο. Αυτό το πολύχρωμο και πολυεθνικό παζλ που έχει στηθεί και δίνει προτεραιότητα στην κίνηση, το σώμα, τις εκφράσεις και τις χειρονομίες, τους ήχους και τις φωνές, λειτουργεί σαν ensemble, σαν ένα σύνολο που αντικατοπτρίζει πτυχές της ζωής και της εποχής μας.

Παράλληλα σκέψεις και σχέσεις ξεδιπλώνονται, κοινωνικά θέματα θίγονται, ζητήματα της σύγχρονης εποχής έρχονται στην επιφάνεια. Με μια υπόγεια κωμική διάθεση, με χιούμορ αλλά και βαθιά συναίσθηση της μοναξιάς που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο της εποχής μας, ο συγγραφέας αποτυπώνει τη μοναξιά και την αποξένωση, απ’ όπου πιάνει το νήμα της παράστασης ο σκηνοθέτης. Ο παράνομος νεαρός Κινέζος που υποφέρει από πονόδοντο και η χαμένη μικρή αδελφή του που ζει, εν αγνοία του, μερικά πατώματα μακριά του, φυλακισμένη, έρχονται να το επιβεβαιώσουν. Κάπου ανάμεσα στις έννοιες του πεπρωμένου, του χρόνου, του έρωτα, της μοναξιάς αλλά και της μετανάστευσης, ξεδιπλώνεται αυτή η πολυεπίπεδη ιστορία.

Με ρυθμό και μέτρο

Ο Ματζιάρης στήνει μια παράσταση με ρυθμό και μέτρο, μια παράσταση που έχει τη ροή ενός παραμυθιού. Με λιτό σκηνικό τρόπο αποτυπώνει το αδιέξοδο των ηρώων του και μαζί την απελπισία τους. Σαν μια καλά ενορχηστρωμένη παρτιτούρα.

Ο θίασος, πέντε ηθοποιοί, συνομιλούν επί σκηνής, ακολουθώντας τη ροή της παράστασης, στην οποία προσθέτουν τις πινελιές τους. Η Γιούλικα Σκαφιδά, ο Δημήτρης Αλεξανδρής, ο Χρήστος Σαπουντζής και η Φωτεινή Παπαχριστοπούλου καταθέτουν με τις ερμηνείες τους τον δικό τους προσωπικό τόνο, τις δικές τους αποχρώσεις. Τέλος, ο Στρατής Χατζησταματίου, ο νεότερος της ομάδας, επιβεβαιώνει ότι ως ηθοποιός συνεχίζει να εξελίσσεται και να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των επιλογών του.