Το τίποτα και το όλον

Η σκηνή του Κοτοπούλη – Ρεξ μοιράζεται ανάμεσα στις κερκίδες του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου και μιας λαϊκής αγοράς / ταβέρνας, ενώ τα τραπέζια από τον «Λεωνίδα» δημιουργούν ένα αυτόνομο σκηνικό σύμπαν – έμπνευση και υπογραφή της Εύας Μανιδάκη. Μια σειρά από στοιχεία, με τη λεκάνη της τουαλέτας στο επίκεντρο, έρχονται να προστεθούν στον κόσμο που έχει συλλάβει και έχει στήσει ο Νίκος Καραθάνος για να μιλήσει με τον δικό του τρόπο για τους θεατρίνους και το θέατρο. Με το κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου και του Γιάννη Αστερή να δίνει το στίγμα, τα πρόσωπα, άνθρωποι και ρόλοι μαζί, ξεδιπλώνουν τον βαθύτερο εαυτό τους μέσα από λέξεις, σκέψεις και εσωτερικές διεργασίες.

Κάπου ανάμεσα στο τίποτα και το όλον, το «Μια νύχτα στην Επίδαυρο» εστιάζει στον κόσμο του θεάτρου που προσπαθεί να ισορροπήσει και να βρει τη θέση του στη ζωή. Ανάμεσα στην απύθμενη εγωπάθεια και τον ανελέητο αυτοσαρκασμό, ο καλλιτέχνης αναζητά τη δικαίωση. Πρόσωπα αναγνωρίσιμα μέσα στην υπερβολή τους, λέξεις και ατάκες που επαναλαμβάνονται και λειτουργούν συσσωρευτικά, ασφυκτικά, σχεδόν, κλισέ, κοινοτοπίες και βαθιές αλήθειες, όλοι και όλα ξεδιπλώνονται μπροστά μας – ξεμπροστιάζονται κι εκείνοι κι εμείς.

Η παράσταση του Νίκου Καραθάνου εκφράζει αυτό το δισυπόστατο που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο – «από τα ύψη στα τάρταρα», όπως το ονομάζει ο ίδιος. Μεταξύ της ποίησης του θεάτρου και της σκληρότητας του επαγγέλματος, ο σκηνοθέτης παίζει με τις καταστάσεις, εναλλάσσοντας τη μέρα με τη νύχτα, το φως με το σκοτάδι, τη ζωή με τον θάνατο. Απλά, κυνικά, χλευαστικά, αγαπησιάρικα. Πρωταγωνιστές και διευθυντές, σκηνογράφοι και κομπάρσοι, και μαζί ο κόσμος της ταβέρνας – όλοι λιγότερο ή περισσότερο αναγνωρίσιμοι.

Με αφετηρία την Επίδαυρο και τη μορφή – φωνή της Κατίνας Παξινού που δίνει το εναρκτήριο λάκτισμα, ηθοποιοί, συντελεστές και κοινό συναντιούνται μετά την παράσταση για να δώσουν τη δική τους, δεύτερη παράσταση. Ανάμεσα σε προσωπικές εκμυστηρεύσεις, υπερβολές, ψέματα, σχόλια και κριτικές, αντιπαλότητες και ακρότητες, το γλέντι και το φαγοπότι μετατρέπονται σε εφιάλτη. Από τα φώτα της σκηνής, στα σκοτάδια του Αδη, ο σκηνοθέτης κάνει ένα σουρεαλιστικό πέρασμα με ποιητικά συστατικά και τις μουσικές του Αγγελου Τριανταφύλλου να συμμετέχουν ενεργά στο θέαμα – επί υπερυψωμένης σκηνής η 6μελής ζωντανή ορχήστρα.

Οι ερμηνείες

Ο πολυμελής θίασος, μια παρέα καλλιτεχνών, μέσα στα ευφάνταστα κοστούμια του Αγγελου Μέντη – φίλοι και εχθροί μαζί -, υπηρετεί τον στόχο, συνδυάζοντας το παλιό με το καινούργιο. Η Εμιλυ Κολιανδρή σαρώνει τη σκηνή – σαν να ενηλικιώνεται, παίρνοντας τη σκυτάλη από την ευριπίδεια Ελένη. Πλάι της, η «πρωτόβγαλτη» στην «Επίδαυρο» Ζέτα Μακρυπούλια. Ο Χρήστος Λούλης ξεχωρίζει (και) για τις λεπτομέρειές του, ο Θανάσης Αλευράς με τη σκηνική του γοητεία, ο Κώστας Μπερικόπουλος με την ιδιοσυγκρασία του, ο Πάνος Παπαδόπουλος με το ταμπεραμέντο του, η Ελλη Πασπαλά με τη γοητευτική φωνή της. Τέλος, η Χάρις Αλεξίου, που σφραγίζει με την αισθαντική της ερμηνεία αυτή τη «Νύχτα στην Επίδαυρο», μετατρέποντας τον μονόλογο για το «Τίποτα» σε Ολον.