Ολα στον αέρα

Με τις παραστάσεις να έχουν σταματήσει σε όλες τις σκηνές του λόγω της συνεχιζόμενης κατάληψης από σπουδαστές (η κατάληψη ξεκίνησε άλλωστε από τη Δραματική Σχολή) και ηθοποιούς, το Εθνικό Θέατρο βρίσκεται σε μια δύσκολη στιγμή του. Υστερα από την τελευταία διετία που τόσο η πανδημία όσο και ο εσωτερικές του αναταράξεις κλόνισαν τη λειτουργία του, ήρθε να προστεθεί η τρέχουσα συγκυρία. Ξεκινώντας από το αίτημα της απόσυρσης ή και τροποποίησης του Προεδρικού Διατάγματος, και παρά τις πρόσφατες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης -καθυστερημένα, έστω, τα πράγματα μοιάζει να έχουν πάρει τον δρόμο τους και κανείς να μην επιχειρεί να σταματήσει την πορεία τους.

Από την πλευρά του τόσο το Δ.Σ. του Εθνικού όσο και ο καλλιτεχνικός του διευθυντής Γιάννης Μόσχος, σε μια ύστατη κοινή προσπάθεια, κάλεσαν τους καλλιτέχνες ν’ ανοίξουν το θέατρο, προτείνοντάς τους να αναζητήσουν άλλους τρόπους διεκδίκησης των αιτημάτων τους. Και δεσμεύτηκαν να τους στηρίξουν, εκφράζοντας την άποψη ότι οι ανοιχτές σκηνές μπορούν να φέρουν καλύτερα αποτελέσματα απ’ τις κλειστές. Αλλά δεν φαίνεται να εισακούονται.

Ο προγραμματισμός του Εθνικού βρίσκεται αυτή τη στιγμή στον αέρα. Οι παραστάσεις που σταμάτησαν απότομα δύσκολο να επανέλθουν, καθώς η προετοιμασία των επόμενων παραγωγών είναι ήδη στα σκαριά -«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, «Ενα σπίτι φωτεινό σαν μέρα» του Τόνι Κούσνερ από τον Γιάννη Μόσχο, «Μια νύχτα στην Επίδαυρο» του Νίκου Καραθάνου, στο κτίριο Τσίλερ οι δύο πρώτες, στο Ρεξ η τελευταία. Με νοικιασμένους χώρους για πρόβες, σκηνοθέτες και ηθοποιοί τρέχουν από εδώ κι από εκεί, προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους μέσα σ’ αυτό το ιδιότυπο σκηνικό που έχει δημιουργηθεί.

Κι όπως αποδεικνύεται, η τροπή που πήρε το όλο θέμα, αν και ξεκίνησε «με λογισμό και μ’ όνειρο» καταλήγει σε ένα αδιέξοδο που λειτουργεί, τελικά, εις βάρος του Εθνικού Θεάτρου και μόνον. Κι αυτό θα έπρεπε να έχει προβληματίσει, αν όχι τους σπουδαστές, τουλάχιστον τους δασκάλους τους, πολλοί από τους οποίους συνεχίζουν να δουλεύουν… αλλά εκτός Εθνικού.