Λοβέρδου Μυρτώ

«Ποντικοπαγίδα» («The Mousetrap») ανέβηκε τον Νοέμβριο του 1952 στο Λονδίνο, στο West End, και έκτοτε παιζόταν ακατάπαυστα ως τον περασμένο Μάρτιο που διέκοψε τις παραστάσεις της λόγω κορωνοϊού. Αποτελεί το μακροβιότερο θέαμα με εκατομμύρια θεατές και ένα από τα πλέον επιτυχημένα αστυνομικά μυθιστορήματα της κορυφαίας του είδους, της Αγκαθα Κρίστι (Agatha Christie, 1890-1976). Ξεκίνησε το […]

βδομήντα έξι χρόνια πριν, Δεκέμβριος του 1944 ήταν, όταν ο «Γυάλινος Κόσμος» και Τενεσί Ουίλιαμς (1911-1983) έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του, στο Σικάγο, στο Civic Theater. Ο συγγραφέας ήταν 33 ετών και η επιτυχία από αυτή την πρώτη παράσταση ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη και φαντασία. Ακολούθησαν, μέσα στα επόμενα χρόνια, ανεβάσματα εντός και εκτός Αμερικής, από […]

Τη δική της περιπέτεια πέρασε, λόγω κορωνοϊού, «Η κυρία του Μαξίμ»: Η παράσταση επρόκειτο να κάνει πρεμιέρα τον περασμένο Μάρτιο, αλλά την πρόλαβε το πρώτο lockdown. Ανέβηκε για δύο εβδομάδες τον περασμένο Οκτώβριο, μέχρι που ήρθε το δεύτερο lockdown. Το περασμένο Σάββατο παίχτηκε live streaming: Ο πολυμελής θίασος ξετύλιξε το κουβάρι της πλοκής από την […]

πορεί στην Ελλάδα να είναι κάτι καινούργιο και να ήρθε ως αποτέλεσμα της πανδημίας, αλλά το «ζωντανό» θέαμα μέσω οθόνης αποτελεί μια σύγχρονη πρόταση στον χώρο του πολιτισμού. Στο εξωτερικό είχε ξεκινήσει πολύ πριν από τον κορωνοϊό, με τη διαφορά ότι οι θεατρικές παραστάσεις και οι όπερες που προβάλλονταν μέσω live streaming δεν έρχονταν κατευθείαν […]

ια κοινή αγωνία μοιράζονται οι άνθρωποι του θεάτρου όλους αυτούς τους μήνες: την αγωνία τους για δουλειά. Με το ερώτημα που αφορά το πότε και το πώς θα επανέλθουν στον φυσικό τους χώρο, που δεν είναι άλλος από τη σκηνή, ηθοποιοί, σκηνοθέτες και συντελεστές, μαζί με τους παραγωγούς, παρακολουθούν τις εξελίξεις αλλά κουράγιο δεν παίρνουν. […]

πό την περασμένη τηλεοπτική σεζόν, με αφορμή τις «Αγριες Μέλισσες», αρχίσαμε όλοι να μιλάμε για τους θεατρικούς ηθοποιούς που είπαν «ναι» στην τηλεόραση. Η Μαρία Κίτσου στάθηκε μια ηχηρή αφετηρία κι ευτυχώς δεν ήταν η μοναδική. Κι άλλοι ηθοποιοί κι άλλες σειρές ήρθαν να προστεθούν κι έτσι φέτος το τοπίο της μικρής οθόνης άνοιξε. Οσοι […]

να μεγάλο, κεντρικό θέατρο της Αθήνας, το Αλίκη στην οδό Αμερικής, αποφάσισε φέτος να επενδύσει σε μια παράσταση που αν οι συνθήκες δεν ήταν αυτές που είναι, βέβαιο είναι πως δεν θα το είχε τολμήσει. Ενας σκηνοθέτης της νεότερης γενιάς και τέσσερις νεότατοι ηθοποιοί σίγουρα δεν αποτελούν το αυτονόηο σχήμα για τον συγκεκριμένο χώρο. Να […]

ο συγγραφικό δίδυμο των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, έπειτα από ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου επί καλλιτεχνικής διευθύνσεως του Στάθη Λιβαθινού, ανέλαβε να γράψει και να παρουσιάσει ένα σύγχρονο θεατρικό, στο οποίο πρόσθεσε μουσική και τραγούδια. Οχι, δεν πρόκειται για μιούζικαλ, παρά τη ζωντανή πενταμελή ορχήστρα. «Μιούζικαλ δωματίου» το βαφτίζει εις εκ των δημιουργών του. […]

Ενας χείμαρρος είναι το «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή (1962), ένας χείμαρρος λέξεων που στο διάβα του συντρίβει τους ανθρώπους και τις ζωές τους. Μια αφήγηση, ένας ιδιότυπος μονόλογος, που εμπλουτίζεται από αισθήματα και μικρές καθημερινές ιστορίες, απαλλαγμένος από συμβάσεις, πρωτότυπος για την εποχή του και διαχρονικός. Δύσκολο το στοίχημα της θεατρικής μεταφοράς και σκηνοθεσίας […]

έρμα τα ψέματα. Το θέατρο επιστρέφει, οι παραστάσεις αρχίζουν, οι πρεμιέρες περιμένουν. Η ανακοίνωση, την περασμένη Παρασκευή, του Χάρτη Υγειονομικής Ασφάλειας και Προστασίας από τη λοίμωξη Covid-19 έβαλε τέλος (;) στην αγωνία του θεατρικού χώρου, που την προηγούμενη εβδομάδα είχε φτάσει στα ύψη. Τα χρώματα -πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί και κόκκινο – πήραν μία ακόμα θέση στη […]

Ενταγμένες στο ευρύτερο σκηνικό, που υπαγορεύει η τρέχουσα πραγματικότητα της πανδημίας, είναι οι αποφάσεις που αφορούν στα πολιτιστικά δρώμενα. Με τα θέατρα να παραμένουν κλειστά μέχρι νεωτέρας – προς το παρόν ισχύουν τα μέτρα που ανακοινώθηκαν την περασμένη Παρασκευή και αφορούν στο διάστημα ως την προσεχή Κυριακή 12 Οκτωβρίου – οι προγραμματισμένες πρεμιέρες μεταφέρονται χρονικά. […]

Ολα όσα πραγματεύονται οι «Πέρσες», το παλαιότερο, πλήρες δράμα που έχει διασωθεί, έχουν ήδη συμβεί. Και τώρα είναι η στιγμή να ειπωθούν, μέσα σε μια ατμόσφαιρα αναμονής και αγωνίας. Η τραγωδία που επιχειρεί να αποτυπώσει τη συντριβή και την πτώση μιας αυτοκρατορίας μέσα από τη ματιά των ηττημένων, παρουσιάστηκε από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία […]

να δένδρο, ένα εγκαταλειμμένο αυτοκίνητο, δύο σαμπρέλες και άλλα δύο βαρέλια: ένα τοπίο στο πουθενά ή στο παντού, άχρονο, λίγο κωμικό κι άλλο τόσο τραγικό. Δύο περιπλανώμενοι τύποι, δύο άντρες, δύο φίλοι (;), ο Βλαντιμίρ (Ντίντι) και ο Εστραγκόν (Γκόγκο), θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη ζωή και τους εαυτούς τους, περιμένοντας εκείνον που θα τους […]

κορυφαία αντιπαράθεση αρχών και αξιών που καθορίζει την «Αντιγόνη» καθιστά τη σοφόκλεια τραγωδία αναλλοίωτη στον χρόνο και ίσως περισσότερο επίκαιρη κάθε φορά. Στην κορυφή της πυραμίδας του αρχαίου δράματος ο ποιητής διαχειρίζεται τα μεγάλα θέματα μέσα από το δίπολο των γραπτών και των άγραφων νόμων, των νόμων της ζωής και εκείνων του Κάτω Κόσμου. Από […]

«Το Παγκάκι» του Αλεξάντρ Γκέλμαν

Δύο λέξεις όλες κι όλες: Σκηνικά – κοστούμια. Ή και μία μόνον – σκηνικά ή κοστούμια. Επάγγελμα σκηνογράφος ή και ενδυματολόγος. Μια δουλειά αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την τέχνη της σκηνής και της οθόνης, μια δημιουργική εκδοχή του καλλιτέχνη που αφήνει το μοναχικό ταξίδι για συναντήσεις, για ομαδικό πνεύμα, για συνεργασίες. Γιατί η αισθητική μιας παράστασης, μιας […]

Ενας συνδυασμός μουσικοχορευτικού θεάματος με επιθεωρησιακά στοιχεία είναι το «Ελα μια βόλτα» στο θέατρο Αλσος με τη σφραγίδα του Τάκη Ζαχαράτου. Ενα one man show με μιμήσεις, παρλάτες, τραγούδια, σχόλια, πλαισιωμένο από ζωντανή ορχήστρα και μια ομάδα νέων παιδιών – χορευτών και τραγουδιστών. Μια χορταστικού τύπου παράσταση τρίωρης σχεδόν διάρκειας, με συχνή εναλλαγή κοστουμιών, σκηνογραφικών εφέ, […]

Μεγαλώσαμε με ένα «Ραντεβού τον Σεπτέμβριο»: Από τα σινεμά και τα θέατρα ως το σχολείο, συμπεριλαμβανομένων εμπορικών καταστημάτων και μαγαζιών που έκλειναν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές αφήνοντας μια χειρόγραφη, συχνά, ταμπελίτσα στην πόρτα. Και ξαφνικά φέτος, όλα άλλαξαν. Οι μεγάλες εκπτώσεις αντικατέστησαν τις «διακοπές» και τα ραντεβού είναι πολύ πιθανόν είτε να ακυρωθούν είτε […]

Σαν μια παρτίδα πινγκ-πονγκ, με γρήγορες εναλλαγές και δυνατά χτυπήματα «παίζεται» το παιχνίδι στο «Δάνειο» του Τζόρντι Γκαλθεράν, που παρουσιάζεται στην αυλή του Χυτηρίου από τον Σωτήρη Χατζάκη και τον Δημήτρη Μυλωνά. Με αφετηρία την οικονομική κρίση ο καταλανός συγγραφέας δημιουργεί ένα ενδιαφέρον δίδυμο: Από τη μια ο τραπεζίτης και από την άλλη ο επίδοξος […]

τέχνη ή η τέχνη της (ανδρικής) φιλίας; Το «Art» (1994) της Γιασμίνα Ρεζά (Yasmina Reza, 1959), αυτό το διάσημο, σύγχρονο, πολυδιάστατο έργο, παρουσιάζεται σε περιοδεία σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Με πρωταγωνιστές τρεις φίλους κι έναν λευκό πίνακα, η παράσταση, μέσα στο κατάλευκο σκηνικό, επιβεβαιώνει με τον προβληματισμό της τη διαχρονική αξία του έργου. Γεννημένη […]

ετά τους «Αχαρνής» και την «Ειρήνη», ο Αριστοφάνης με τη «Λυσιστράτη» (411 π.Χ.) επιχειρεί, για μία ακόμα φορά, να προτείνει την παύση του πολέμου και την επικράτηση της ειρήνης. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, στην πρώτη του σκηνοθετική αναμέτρηση, προτείνει τη δική του «Λυσιστράτη», παραγωγής Εθνικού Θεάτρου, στη μετάφραση του Σωτήρη Κακίση. Η παράσταση, που έκανε πρεμιέρα […]

να τοπίο μνήμης, παιδικής μνήμης, συνθέτουν τα είκοσι επτά, περασμένα σε πασσάλους/κρεμάστρες, λευκά αγορίστικα ρουχαλάκια. Αυτός είναι ο σκηνικός χώρος μέσα στον οποίο εξελίσσεται ο «Οιδίπους» του Δημήτρη Καραντζά. Σαν μια συνομιλία του τραγικού ήρωα με τον αθώο εαυτό του, σαν μια διαρκή ανάγκη επιστροφής στην ασφάλεια της άγνοιας, την ώρα που μοναδικός στόχος και […]

Από τον τίτλο, στην αρχή της παράστασης, υπερισχύει η Μεταπολίτευση. Από τον ίδιο τίτλο, στο τέλος, μένει αυτό το συναίσθημα που γεννήθηκε με την τελευταία σκηνή: Ενας χορός, ανάμεσα στους ηθοποιούς και το κοινό, ένα στροβίλισμα, με αλλαγή παρτενέρ, μια μεγάλη γιορτή. Ισως κάπως έτσι να ήταν τότε, το ΄74 στη Μεταπολίτευση. Ισως πάλι, κάπως […]

Mια ιδιαίτερη, σχεδόν επικίνδυνη, προσέγγιση σε ένα θέμα «ταμπού» επιχειρεί το έργο της Νίνα Ρέιν «Φυλές», με αμεσότητα και νοηματικούς συμβολισμούς. Ο τρόπος που διαχειρίζεται τη διαφορετικότητα, τον διαχρονικό «ρατσισμό» ανάμεσα στους ανθρώπους, ακόμα κι αν είναι στενοί συγγενείς, μαζί με την πολυπρισματική ματιά της, καθιστούν το έργο συγκινητικό και σκληρό, με μια αλήθεια που […]

Αν και δεν υπακούν στους τυπικούς κανόνες των millennials, οι ηθοποιοί του Θεατρικού Βραβείου Δημήτρης Χορν μοιάζει να έχουν φτιάξει τη δική τους ομάδα. Ολοι τους «παιδιά» του 20ού αιώνα, ξεχώρισαν και διακρίθηκαν στο σανίδι από τις αρχές του 2000. Αλλωστε τον Ιανουάριο του 2001 ξεκίνησε ο θεσμός, που έκτοτε συνεχίζει, χωρίς να τον κλονίζει […]

Τρία χρόνια υπόδικος, πέντε φυλακισμένος και οκτώ σε μια σχεδόν εθελούσια φυλακή στο σπίτι του, στο δωμάτιό του, ο Γιον Γάμπριελ Μπόρκμαν είναι ο κεντρικός ήρωας του ομώνυμου θεατρικού του Ιψεν (1828-1906). Πτωχευμένος τραπεζίτης που αμαύρωσε τη φήμη του, ο Μπόρκμαν είναι ο άνδρας που αρνήθηκε τον έρωτά του για την Ελα και παντρεύτηκε τη […]

τίτλος του θεατρικού έργου του Γιάννη Καλαβριανού είναι ενδεικτικός: «Ξενοδοχείον η Αιωνιότης», άρα μια ιστορία για τον χρόνο, την ανάγκη του ανθρώπου να τον σταματήσει, να τον διαχειριστεί, να μην υποστεί τις συνέπειές του. Κι έτσι είναι. Στη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» έχει στηθεί η είσοδος του ξενοδοχείου, η γνωστή μας reception, ένας χώρος που λειτουργεί […]

«Στην παράστασή μας θα ενώσουμε την ποίηση με το θέατρο», γράφει στο σημείωμα του προγράμματος ο Στρατής Πασχάλης, που υπογράφει τη σύνθεση κειμένου στην παράσταση «Δόξα Κοινή». Μια φράση τόσο απλή, σχεδόν απλοϊκή, με μια φιλόδοξη πρόθεση και ένα υπόγειο «θράσος»: Γιατί μοιάζει με άθλο και η υλοποίηση της ιδέας αλλά και το αποτέλεσμα, αν […]

οικογένεια, αγία και αμαρτωλή, με τα μυστικά και τα ψέματα, με τους κρυφούς σκελετούς στην ντουλάπα είναι η βάση του έργου που υπογράφει ο Γιωργής Τσουρής με τον τίτλο «170 τετραγωνικά – Moonwalk». Μια παράσταση που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, έχοντας τώρα μετακομίσει στη σκηνή του Ιλίσια Βολανάκη, έναν χώρο που ξέρει πώς να αγκαλιάζει παραγωγές […]

Μια παράσταση που στοχεύει να συνδυάσει τη μυθοπλασία με την Ιστορία, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην ψυχαγωγία και την επιμόρφωση, είναι το «Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη» της Μιμής Ντενίση. Η συνέχεια, ένα θεατρικό sequel της «Σμύρνης μου αγαπημένης», είναι μια τρίωρη παραγωγή που πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε: Από το «Η Σμύρνη […]

ριμες, σαν να έχουν ήδη περάσει τα χρόνια, γερασμένες έτσι όπως γερνούν οι άνθρωποι όταν η ζωή τούς έχει φερθεί σκληρά, οι «Τρεις αδελφές» (1901) του Αντον Πάβλοβιτς Τσέχοφ (1860-1904), στην παράσταση του Δημήτρη Καραντζά, θέλουν να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία. Με την κρυφή ελπίδα ότι η κατάληξη δεν θα είναι η ίδια, απελπισμένες, σχεδόν […]

α φιλοξενούσατε μια οικογένεια Ρομά στο σπίτι σας; Πόσο εύκολα θα περνούσατε από τα λόγια και τη θεωρία στην πράξη; Με αυτό το ερώτημα στον πυρήνα του έργου, το συγγραφικό δίδυμο των σεναριογράφων Γκι Λοράν και Μαρκ ντε Σοβερόν (Guy Laurent & Marc de Chauveron) προσθέτει με το «Βρε καλώς τους» («A bras ouverts», 2017) […]

«Δεν τα καταφέρνω να ζήσω» λέει ο Νικολά, ο 15χρονος γιος στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Φλοριάν Ζελέρ. «Η ζωή μού είναι βάρος». Ολα θα συμβούν μέσα σε δεκαεπτά σύντομες σκηνές ανάμεσα στους ήρωες αυτής της οικογένειας: Ο πατέρας, ο γιος και η μητέρα του-πρώην σύζυγος, η νέα σύζυγος, ο γιατρός. Χτισμένες απλά, με λεξιλόγιο […]

Η «Ευτυχία» την επανέφερε στη μεγάλη οθόνη και η ερμηνεία της απλώς επιβεβαίωσε το υποκριτικό της μέγεθος. Η περίπτωση της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη είναι μοναδική. Οχι μόνον γιατί καθηλώνει με το παίξιμό της, κυρίως στο θέατρο, το οποίο υπηρετεί συστηματικά σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Ούτε μόνον γιατί έχει τη δυνατότητα να αλλάζει και να μεταμορφώνεται για κάθε […]

Μία αρχαία τραγωδία, εννέα ρόλοι, ένας ηθοποιός. Ενας ζωγράφος, οκτώ μονοτυπίες. Και το κοινό, πάνω στη σκηνή, να κοιτάει την πλατεία. Ο «Αίας» του Σοφοκλή είναι η τραγωδία που επέλεξε ο Μιχάλης Σαράντης για να κάνει τη δική του πρόταση πάνω στο είδος. Με συνοδοιπόρους τον ζωγράφο Απόστολο Χαντζαρά και τον σκηνοθέτη Γιώργο Νανούρη δημιουργεί […]

ο Αυτονόητο, το Πρωτόγονο, το Παιδικό, αυτά είχα στο μυαλό μου ως κατάλληλες έννοιες, σχεδιάζοντας τη θηλυκή κεντρική φιγούρα. […] Ηθελα να βάλω το ανθρώπινο συνειδητό […] να συντρίβεται πάνω στο ανθρώπινο ασυνείδητο» γράφει για τη «Λούλου» («Lulu») ο Βέντεκιντ. Γεννημένος στο Αννόβερο, ο γερμανός συγγραφέας Φρανκ Βέντεκιντ (Frank Vedekid, 1864-1918) άρχισε δειλάδειλά να γράφει […]