Ενας για όλους

Ενας συνδυασμός μουσικοχορευτικού θεάματος με επιθεωρησιακά στοιχεία είναι το «Ελα μια βόλτα» στο θέατρο Αλσος με τη σφραγίδα του Τάκη Ζαχαράτου. Ενα one man show με μιμήσεις, παρλάτες, τραγούδια, σχόλια, πλαισιωμένο από ζωντανή ορχήστρα και μια ομάδα νέων παιδιών – χορευτών και τραγουδιστών. Μια χορταστικού τύπου παράσταση τρίωρης σχεδόν διάρκειας, με συχνή εναλλαγή κοστουμιών, σκηνογραφικών εφέ, και χρήση βίντεο, γεμάτη τραγούδια.

Ολα όσα συνθέτουν το «Ελα μια βόλτα» αποτελούν τον καμβά οποιασδήποτε παράστασης που έχουμε ήδη δει – περισσότερο ή λιγότερο πρωτότυπης. Αυτό όμως που τη διαφοροποιεί και τη χαρακτηρίζει είναι η σαρωτική παρουσία του Τάκη Ζαχαράτου που κυριολεκτικά «ιδρώνει» τη φανέλα.

Σαν μοιρασμένο, θεματικά, σε τρία μέρη, το θέαμα ξεκινά με ένα αφιέρωμα στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο με αποσπάσματα από κλασικές ελληνικές ταινίες, χορευτικά, τραγούδια και μικρά βίντεο στην οθόνη: Ο Τάκης Ζαχαράτος μεταμορφώνεται από Αλίκη Βουγιουκλάκη σε Ρένα Βλαχοπούλου, από Μαίρη Χρονοπούλου σε Ζωζώ Σαπουντζάκη, αλλάζει κοστούμια, τουαλέτες και φωνές, μιμείται κινήσεις και στάση σώματος, ζωντανεύει περσόνες που είναι σαφές ότι θαυμάζει και αγαπάει. Εχει μια θετική προδιάθεση ακόμα κι όταν σχολιάζει την ηλικία και τη διάρκεια της Ζωζώς Σαπουντζάκη.

Αννα Παναγιωτοπούλου και Γιώργος Μαρίνος αποδίδονται εξαιρετικά από τον Τάκη Ζαχαράτο ο οποίος στη συνέχεια, με μια ξεχωριστή αναφορά στον Χάρρυ Κλυνν, τιμά ουσιαστικά έναν καλλιτέχνη που προφανώς τον έχει εμπνεύσει. Κι έτσι περνά στο επόμενο, «πολιτικό» κομμάτι της παράστασης, βάζοντας στο επίκεντρο βουλευτές και υπουργούς – και δημοσιογράφους, καθώς και ξένους ηγέτες (Τραμπ και Μελάνια, Ερντογάν, Μπόρις Τζόνσον…).

Με το «αφιέρωμα» στον υφυπουργό Νίκο Χαρδαλιά και τις αναμνήσεις από τον καιρό της (σκληρής) καραντίνας, ο καλλιτέχνης και μίμος εστιάζει στην επικαιρότητα – επιβεβαιώνοντας την επιθεωρησιακή πλευρά της παράστασης. Είναι σαφές ότι είναι θετικός ο τρόπος που σχολιάζει τα τρέχοντα, θέλοντας περισσότερο να τονώσει το ηθικό των Ελλήνων. Μια ενδιαφέρουσα στιγμή, συγκινησιακής φόρτισης είναι το τραγούδι «Ο φίλος μας των 6» σε στίχους του Γιάννη Ξανθούλη και μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου που συνοδεύεται από το ασπρόμαυρο βίντεο με αναφορές και νύξεις στην πανδημία. Και (πάντα) το παλαιότερο αυτοβιογραφικό «Φωνές μου» (στίχοι Γ. Ξανθούλη – μουσική Νίκος Δανίκας).

ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ ΜΕΡΟΣ. Ωστόσο το τρίτο και τελευταίο μέρος του «Ελα μια βόλτα» με το αφιέρωμα στους έλληνες τραγουδιστές αποτελεί το πιο δυνατό κομμάτι της παράστασης, κυρίως γιατί ο ίδιος ο αρτίστας επιτρέπει μια πιο καυστική εκδοχή του εαυτού του. Με οδηγό το χιούμορ και τη διάθεσή του να κρίνει – με μια μεγαλύτερη ελευθερία – πρόσωπα και πράγματα, αφήνει παράλληλα να ξεδιπλωθεί η μεγάλη γκάμα του ταλέντου του: τραγουδά σόλο, ντουέτο, τρίο μέχρι και πολυφωνικό, αλλάζοντας εκφράσεις και φωνές.

Ο Τάκης Ζαχαράτος έχει στα χέρια του τη σκυτάλη από τους προκατόχους του είδους – Χάρρυ Κλυνν, Γιώργο Μαρίνο, Λάκη Λαζόπουλο, χωρίς περαιτέρω παραλληλισμούς. Εκαστος και μία περίπτωση. Σαν ένας συνδυασμός των προαναφερθέντων, με τον ίδιο να διαθέτει ως ισχυρότερο χαρακτηριστικό τη μίμηση και μια μικρότερη διάθεση προσέγγισης της πολιτικής. Αποτελεί την έκφραση αυτού του one man show, του καλλιτέχνη που σηκώνει πάνω του μια ολόκληρη παράσταση, που είναι ο μοναδικός πόλος έλξης σε ένα θέαμα – όσο κι αν τον πλαισιώνουν, στη συγκεκριμένη παράσταση, νέα παιδιά με ενδεχόμενες προοπτικές. Σαν να επιβεβαιώνει το «ένας για όλους και όλοι για έναν», με τον δικό του τρόπο.