Κόμπος στον λαιμό

«Δεν τα καταφέρνω να ζήσω» λέει ο Νικολά, ο 15χρονος γιος στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Φλοριάν Ζελέρ. «Η ζωή μού είναι βάρος». Ολα θα συμβούν μέσα σε δεκαεπτά σύντομες σκηνές ανάμεσα στους ήρωες αυτής της οικογένειας: Ο πατέρας, ο γιος και η μητέρα του-πρώην σύζυγος, η νέα σύζυγος, ο γιατρός.

Χτισμένες απλά, με λεξιλόγιο καθημερινό, δικό μας, οι σκηνές αυτές συνθέτουν μια ιστορία οικεία που όμως καταλήγει σε τραγωδία. Ο Νικολά ζει με τη μητέρα του. Ο πατέρας του έχει ξαναπαντρευτεί κι έχει ένα μωρό (αγόρι). Το διαζύγιο μοιάζει να του έχει κοστίσει, καθώς διανύει την εύθραυστη και επικίνδυνη περίοδο της εφηβείας του. Κάπου εκεί τον συναντάμε.

Ο Γάλλος Φλοριάν Ζελέρ (Florian Zeller, 1979) ξεκίνησε ως πεζογράφος για να περάσει τελικά στο θέατρο, καθορίζοντας την εποχή μας. Πολυβραβευμένος, έχει συνεργαστεί με σημαντικούς ηθοποιούς και τα έργα του  παίζονται διεθνώς. Στην Ελλάδα έχουν ανέβει τα «Μου λες την αλήθεια» («La verite») με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, «Το ψέμα» από τους Αθερίδη – Καρύδη και «Ο μπαμπάς» από τον Σταμάτη Φασουλή. «Ο γιος» («Le fils», 2018), μέρος της τριλογίας «Μαμά» (2010), «Μπαμπάς» (2012), έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σεβάστηκε τη ροή του έργου, με την εξέλιξη να γίνεται σταδιακά, σαν κρίκοι αλυσίδας ή κόμποι στον λαιμό. Ο σκηνοθέτης δούλεψε σε βάθος κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά και το ίδιο έκανε μέσα σε κάθε σχέση. Γι’ αυτό και η παράσταση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου μοιάζει με κομμάτι βγαλμένο από τη ζωή (μας). Ολοι έχουμε υπάρξει έφηβοι, τους έχουμε ζήσει και συναναστραφεί – ως γονείς, συγγενείς, δάσκαλοι.

Ο Νικολά γλιστράει στην κατάθλιψη μπροστά στα μάτια των γονιών του και τα δικά μας. Ο Ζελέρ με μια υποδειγματική φυσικότητα οδηγεί τα πράγματα στα άκρα. «Υπουλα» παρασύρει τον θεατή σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας, ευθύνης και ενοχών. Χρησιμοποιεί μια γλώσσα απλή, πολύ απλή – όπως το συνηθίζει στα έργα του, γιατί, «αυτή η απλότητα διατηρεί το αίνιγμα (…) και έτσι πλέκονται υπόγειες σχέσεις εξουσίας» όπως λέει. Παίζει με τα πρότυπα, θίγει τα κλισέ αλλά αποφεύγει το μελό. Το ίδιο και ο σκηνοθέτης: Οι σκηνές, ενταγμένες όλες σε μια αυστηρή και έξυπνη χωροταξία – λειτουργικό το σκηνικό της Ευαγγελίας Θεριανού, αναδεικνύουν τα πρόσωπα και την επίδραση που έχει πάνω τους το περιβάλλον.

Πάνω στη σχέση πατέρα – γιου είναι κυρίως δομημένη η ιστορία, με τις δύο γυναίκες – μητέρα (λίγο υπερβολική η Δέσποινα Κούρτη) και νυν σύζυγο (άμεση η Αννα Καλαϊτζίδου) να συμπληρώνουν το παζλ μαζί με τον γιατρό και τον νοσοκόμο.

Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος (πατέρας) είναι καίριος και ουσιαστικός. Ακολουθεί τις μεταπτώσεις του ήρωά του, από τον θυμό στην κατανόηση, από τις ενοχές στην πλήρη παράδοση, από τη χαρά στο δράμα. Και κάνει μια ολοκληρωμένη ερμηνεία.

Ο γιος, απόμακρος, φοβισμένος, δεν ξέρει από πού να πιαστεί, τρώει τα νύχια του, θέλει (;) αλλά δεν μπορεί: Ο Δημήτρης Κίτσος μπαίνει βαθιά στον Νικολά, με μια γνησιότητα που υπόσχεται πολλά για το μέλλον του ηθοποιού.

Η παράσταση δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Προβληματίζει και σοκάρει. Σαν θάλασσα που ξεγελά τον κολυμβητή – τον γοητεύει, αλλά θα τον καταπιεί.

{ARXTR}Μετάφραση: {ARXTR}Κοραλία Σωτηριάδου{CR}{ARXTR}Σκηνοθεσία: {ARXTR}Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος{CR}{ARXTR}Σκηνικό: {ARXTR}Ευαγγελία Θεριανού{CR}{ARXTR}Κοστούμια: {ARXTR}Βασιλική Σύρμα{CR}{ARXTR}Μουσική: {ARXTR}Σταύρος Γασπαράτος{CR}{ARXTR}Κίνηση:{ARXTR} Σεσίλ Μικρούτσικου{CR}{ARXTR}Φωτισμοί: {ARXTR}Σάκης Μπιρμπίλης{CR}{ARXTR}Παίζουν: {ARXTR}Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Δέσποινα Κούρτη, Αννα Καλαϊτζίδου, Δημήτρης Κίτσος, Δημήτρης Μακρής, Θοδωρής Κουτσουκανίδης{CR}{ARXTR}Παραστάσεις: {ARXTR}Τετάρτη & Σάββατο (21.15), Πέμπτη (18.15 & 21.15), Παρασκευή (18.00) & Κυριακή (18.30)