Δύο λέξεις…

Δύο λέξεις όλες κι όλες: Σκηνικά – κοστούμια. Ή και μία μόνον – σκηνικά ή κοστούμια. Επάγγελμα σκηνογράφος ή και ενδυματολόγος. Μια δουλειά αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την τέχνη της σκηνής και της οθόνης, μια δημιουργική εκδοχή του καλλιτέχνη που αφήνει το μοναχικό ταξίδι για συναντήσεις, για ομαδικό πνεύμα, για συνεργασίες. Γιατί η αισθητική μιας παράστασης, μιας ταινίας, μιας τηλεοπτικής σειράς λέει πολλά και αξίζει ακόμα περισσότερα.

Ο θάνατος της Ιουλίας Σταυρίδου φέρνει σκέψεις στον νου. Πρώτα πρώτα για την ίδια, γι’ αυτό που ήταν και αυτό που έφερε: Δημιουργός με έντονη σφραγίδα στον θεατρικό και κινηματογραφικό χώρο, γυναίκα αφοσιωμένη σ’ αυτό που επέλεξε, διακριτική προσωπικότητα, με ταλέντο και υψηλό γούστο.

Ο σκηνογράφος φτιάχνει κόσμους ολόκληρους, φτιάχνει χώρους όπου ζωντανεύει ο λόγος για να εξελιχθεί η ιστορία, ο μύθος. Και ντύνει ανθρώπους, ρόλους, ηθοποιούς που κινούνται και ζουν μέσα σ’ αυτούς τους σκηνικούς χώρους. Αλλοτε με τρόπο ρεαλιστικό κι άλλοτε με σημειολογικές αναφορές, με οδηγό τη φαντασία και συνοδηγούς όλους τους παράγοντες που οδηγούν στο αποτέλεσμα μιας δουλειάς.

Πόσες και πόσες εικόνες δεν κρατάμε μέσα μας μαζί με ερμηνείες, σκηνοθεσίες, μουσικές, φώτα. Ολα αυτά είναι το θέατρο – το σινεμά. Κι είναι κρίμα που καμιά φορά ξεχνάμε να αποδώσουμε τις τιμές και την αξία σ’ αυτούς που αποκαλούμε συνολικά «συντελεστές». Δεν είναι όλοι μαζί, είναι ένας-ένας. Γιατί κάθε μονάδα που συμβάλει γι’ αυτό που θα δούμε είναι ξεχωριστή κι έχει βάλει το πετραδάκι, την πέτρα ή την κοτρόνα της. Μόνο έτσι θα νοιώσουμε την ποίηση, την ικανοποίηση που παρέχει η τέχνη του θεάτρου. Μόνο έτσι θα γεννηθούν τα βαθιά συναισθήματα, ο παλμός, αυτός ο «έρωτας» που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ εκείνους που είναι πάνω στη σκηνή και σ’ εμάς που είμαστε από κάτω.

Οι απώλειες, πέρα από τη θλίψη και την έλλειψη, είναι και λίγο μια υπενθύμιση, ένα καμπανάκι, ένα κουδούνι που χτυπά για να θυμόμαστε εκείνους που φεύγουν αλλά κι αυτό που δημιούργησαν με την τέχνη τους. Σκυτάλη για τους επόμενους…