Πρόσωπα & Ιστορίες

Πόσο διαφορετική θα ήταν η Ελλάδα σήμερα, αν δεν «έφευγε» στα 55 του χρόνια ο Γιώργος Γεννηματάς; Το ερώτημα αυτό δεν θα απαντηθεί ποτέ. Και το μόνο που αφήνει πίσω του είναι ένα αίσθημα πίκρας, μελαγχολίας κι ένα μετέωρο «γιατί». Γιατί ο Θεός τον πήρε τόσο γρήγορα από κοντά μας και δεν τον άφησε να […]

Είναι αρχές Μαΐου του 1992. Ο Γεννηματάς έχει χειρουργηθεί στο διάσημο αντικαρκινικό νοσοκομείο Μεμόριαλ της Ν. Υόρκης για αφαίρεση καρκινικού όγκου από τους πνεύμονες. Είχε προηγουμένως αναζητήσει νοσοκομείο στην Ελλάδα και μετά στην Αγγλία, αλλά όλοι θεωρούσαν μάταιη και αναποτελεσματική μια τέτοια εγχείρηση και δεν τον είχαν δεχτεί. Μόνο το Μεμόριαλ είχε δεχτεί να αναλάβει […]

Και σ’ αυτό πρωτοτύπησε ο Γιώργος Γεννηματάς. Ανήγγειλε ο ίδιος στους δημοσιογράφους ότι έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας, ενώ οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες το κρύβουν από φόβο μη μάθει ο λαός την αλήθεια και τους βάλει στο περιθώριο. Αρχές του ’92 μας κάλεσε ξαφνικά στο γραφείο του και μας σόκαρε όταν ακούσαμε με απόλυτη ηρεμία να […]

Σε στιγμές βαθιάς εκμυστήρευσης, λίγο μετά τις εκλογές του 1989, που το ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε αλλά ο Γεννηματάς βγήκε πρώτος σε ψήφους πανελλαδικά, μου αποκάλυψε ένα μεγάλο παράπονό του. Και με αυτό το παράπονο έφυγε από τη ζωή. «Ξέρεις ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία μου τα τελευταία χρόνια; Μη βγω πρώτος στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων του […]

Αρχές Μαΐου του 1992 ο Γιώργος Γεννηματάς νοσηλεύεται στο δωμάτιο 1536 του ογκολογικού νοσοκομείου Μεμόριαλ της Ν. Υόρκης, επειτα από ένα βαρύ χειρουργείο αφαίρεσης καρκινικών όγκων από τους πνεύμονές του. Την επέμβαση έχει κάνει ο παγκοσμίου φήμης αμερικανός χειρουργός Γκίνσμπεργκ, ο οποίος ζητεί ένα και μόνο πράγμα από τον Γεννηματά: «Σε παρακαλώ να μην ξαναβάλεις […]

Βυθισμένη στην πολυθρόνα του σαλονιού της, στον τέταρτο όροφο του μοναδικού κτιρίου με την υπογραφή του Ερνέστου Τσίλλερ που κατοικείται στην Αθήνα, διαγωνίως απέναντι από το Μουσείο Μπενάκη, έχει στα πόδια της έναν φάκελο με φωτογραφίες από τα καλοκαίρια της στις αγαπημένες της Σπέτσες. Τις ξεδιαλέγει μία προς μία με το ένα χέρι. Το άλλο […]

ΠΡΟΣΩΠΑ

Το 1980 στο Βερολίνο παρουσιάζεται μία πρωτοποριακή έκθεση τέχνης με τίτλο «Για το αυτί και το μάτι» και το θέμα της αναφέρεται στον Πυθαγόρα και τη θεωρία του περί της μουσικής του σύμπαντος. Σε αυτό το νέο πλαίσιο συνάντησης των τεχνών και των μαθηματικών οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες δημιούργησαν έργα «γλυπτικής μουσικής». Η ελληνική συμμετοχή περιελάμβανε […]

Το Σάββατο ξεκινά γύρω στις 11 με πολλή μουσική έως το βράδυ και διαλείμματα για φαγητό και καφέ. Αν δεν υπάρχει κάποιο live, η μέρα γεμίζει με φίλους και επιτραπέζια παιχνίδια ή κάποια ταινία. Οι Κυριακές είναι ημέρες οικογενειακής συνάντησης και ελεύθερες από το πρόγραμμα διατροφής!

Στο πρώτο μέρος αναφερθήκαμε στην αρχική διαμόρφωση των ρευμάτων και τον ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων, όπως και στην εμφάνιση του νέου χάρτη και τους Πεδινούς και Ορεινούς. Σήμερα θα ξεκινήσουμε την πολιτική αναδρομή μας από το Νέο Σύνταγμα και τα Νέα Κόμματα. Με το Σύνταγμα του 1864, το οποίο βασιζόταν στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, […]

Τα «πέτρινα χρόνια», η πτώση, η ταπείνωση και οι εφιάλτες αποτελούν πλέον μία κακή παρένθεση στην καριέρα του κορυφαίου γκόλφερ

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ από την αρχή της κρίσης βρίσκεται σχεδόν σε μόνιμη κόντρα με τις ελληνικές κυβερνήσεις και όλα δείχνουν ότι ακόμα και αν αποπληρωθούν τα δάνεια προς το Ταμείο θα συνεχίσει να παρεμβαίνει στην ελληνική οικονομία

Η μία και μοναδική φορά στη ζωή μου που συνάντησα τον αμερικανό ηθοποιό Σίμορ Κασέλ που πέθανε την περασμένη Τρίτη σε ηλικία 84 ετών στο Λος Αντζελες, ήταν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1997 όπου είχε κάνει πρεμιέρα η ταινία του Ανδρέα Πάντζη «Η σφαγή του κόκορα». Ο Κασέλ κρατούσε χαρακτηριστικό ρόλο σ’ εκείνη την ταινία, […]

Η αναγόρευση του Γιάννη Ρίτσου σε διδάκτορα της Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τον Ιούνιο του 1975, ήταν μία πράξη επανόρθωσης για τον ποιητή της Ρωμιοσύνης. Ο Ρίτσος κυνηγήθηκε, εξορίστηκε, φυλακίστηκε, ενώ το ποιητικό του έργο έλαβε αναγνώριση πρώτα στη Γαλλία όπου μεταφράστηκε και θεωρήθηκε ότι μέσα από αυτό αναβρύζει η ζωή, η ελευθερία, η […]

Τα Σαββατο-κύριακα ξεκινούν με την πρωινή βόλτα του σκυλάκου (Τσούι), η οποία μετατρέπεται σε περιήγηση στα κτίρια και την αρχιτεκτονική της Νέας Φιλαδέλφειας. Αργότερα ο χρόνος μοιράζεται στα καθιερωμένα ψώνια και τις παιδικές δραστηριότητες ενώ το απόγευμα γεμίζει με κινηματογράφο. Το βράδια περιλαμβάνουν ταινίες και διάβασμα

Εκτιμώ πως οι διαχρονικές αδυναμίες των πολιτικών κομμάτων, τις οποίες θα καταδείξω, ήταν εκείνες που σε μεγάλο βαθμό συνετέλεσαν στον εξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού κοινοβουλευτισμού και στη διόγκωση των παθογενειών του. Εξάλλου, τα πολιτικά κόμματα αποτελούν τον πυρήνα του κοινοβουλευτικού συστήματος, και είναι σαφές πως οι όποιες αδυναμίες τους αυτόματα αντανακλώνται στο σύνολο του πολιτικού […]

Αντί βιογραφικού. Κάπου διάβασα τη φράση «Πώς να πεις για τα ποτάμια…». Τη δανείζομαι και λέω: «Πώς να πεις για τα όνειρα»… Οταν είναι χείμαρροι που έρχονται από Βορρά και Νότο και όταν αλλάζεις μαζί με το πλευρό και όχθη, για να τα ξεχάσεις ή να τα θυμηθείς. Οταν ήμουν μικρή λοιπόν, είχα έντονα όνειρα. […]

Το εργαστήριο και η ομάδα της βρίσκονται στο Πανεπιστήμιο του Tubingen στη Γερμανία, όπου ηγείται των ερευνών παλαιοανθρωπολογίας

Η ηθοποιός και σκηνοθέτρια μιλάει για την επί σκηνής συνάντησή της με την ποιήτρια που αυτοκτόνησε το 1974, σε μια παράσταση αφιερωμένη στις γυναίκες και στους ρόλους που καλούνται να παίξουν στη ζωή

Πριν από λίγες εβδομάδες συναντήθηκα, δυστυχώς για τελευταία φορά, με τον Αντώνη Βγόντζα στο «Ντόλτσε» (νυν «Φίλιον») για καφέ και συζήτηση. Ζητούσε ευγενικά κάθε λίγο και λιγάκι ένα ποτήρι κρύο νερό και μετά μιλούσε γλυκά, αλλά αποφασιστικά. Είπαμε πολλά και διάφορα. Μεταξύ άλλων, με διαβεβαίωνε ότι στην Κρήτη το ΠΑΣΟΚ θα μετρήσει άλλη μία έδρα […]

Ο νέος πρόεδρος της Eurobank χρειάστηκε να πάρει κρίσιμες αποφάσεις σε συνθήκες πίεσης n Δεν έλειψαν οι στιγμές που έπρεπε να τηρήσει ταυτόχρονα τις υποσχέσεις του ως πατέρας και τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από την τότε θέση του

Πόσες άραγε φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί όλοι μας κοιτάζοντας μια φωτογραφία ποιες άραγε να υπήρξαν οι ζωές των ανθρώπων που απεικονίζονται σ’ αυτήν και οι σχέσεις ανάμεσά τους, μένοντας όμως με τον καημό πως όσο κι αν προσπαθήσουμε δεν θα μάθουμε ποτέ τίποτε. Ακριβώς γι’ αυτό αισθανόμαστε ευγνώμονες στον ποιητή Γιώργο Λίλλη που μας κάνει κοινωνούς μιας βαθιά ανθρώπινης ιστορίας όπως διαδραματίστηκε πριν από εκατό και πλέον χρόνια, με έναν τρόπο μάλιστα που οι «ήρωές» της να μας μιλούν σαν να τους έχουμε γνωρίσει και να έχουμε δεθεί μαζί τους