Στο μυαλό της Αν Σέξτον

Στις 4 Οκτωβρίου 1974 η Αν Σέξτον φόρεσε το παλιό γούνινο παλτό της μητέρας της. Πήρε ένα ποτήρι βότκα και πήγε στο γκαράζ. Μπήκε στο αυτοκίνητο κι άναψε τη μηχανή. Περιμένοντας καρτερικά να τη σκοτώσει το γκάζι, αναθυμάται τα σημαντικά γεγονότα της ζωής της, επαναφέρει πρόσωπα, λέξεις, εικόνες, στιγμές, τραύματα και θραύσματα ευτυχίας. Κι όλα αυτά πάνω στη σκηνή του θεάτρου Faust χάρη στην παράσταση «Το είδος της – Ο τελευταίος μονόλογος της Αν Σέξτον» που ετοίμασε η Μάρω Παπαδοπούλου και διατρέχει τη ζωή της αμερικανίδας ποιήτριας στο κατώφλι του θανάτου.

«Η Σέξτον με γοήτεψε αρχικά να τη μελετώ. Διάβασα την ποίησή της και στη συνέχεια την αλληλογραφία της, την άκουσα να διαβάζει, είδα τον τρόπο που εκφράζεται, διάβασα τι έχει ειπωθεί για εκείνη, στοιχεία της βιογραφίας της. Θέλησα να περιλάβω στην παράσταση κομβικά γεγονότα και πρόσωπα της ζωής της. Και κυρίως την ίδια της την ποίηση. Είναι πρόκληση να φέρνεις στη σκηνή ένα πρόσωπο που υπήρξε. Παρ’ όλα αυτά δεν ήταν το κύριο μέλημα να τη μιμηθώ. Αυτό δεν είναι πολύ δύσκολο, και φυσικά δανείστηκα στοιχεία της εμφάνισής της και της συμπεριφοράς της. Ομως συναντώ κυρίως τη δική μου ύπαρξη στη σκηνή και αυτό προσπαθώ να το κάνω με τους όρους που το έκανε εκείνη ώστε να συναντηθούμε» αναφέρει η δημιουργός στα «Πρόσωπα», έχοντας επιμεληθεί το κείμενο, τη σκηνοθεσία αλλά και την ερμηνεία της παράστασης.

Σύμμαχοι σε όλη την εξέλιξη του μονολόγου είναι το θάρρος, η ελευθερία, ο αυτοσαρκασμός, το χιούμορ και η απόφαση για λύτρωση, στοιχεία που εξέπεμπε η πορεία της Σέξτον. Αυτά τώρα ξεπηδούν μέσα από τα λόγια της Παπαδοπούλου. «Το στοίχημα που έχω βάλει αυτή τη φορά, αλλά που συνειδητοποιώ ότι είναι πάντα το ζητούμενο, είναι να είμαι στη σκηνή ελεύθερη, πολύ μέσα στη στιγμή, έτοιμη να εκπλήξω τον εαυτό μου. Επειδή έχω κάνει μεγάλη μελέτη πάνω στο υπαρκτό αυτό πρόσωπο που προσπαθώ να ενσαρκώσω, αρκεί η παραπάνω συνθήκη για το συναντήσω. Δεν είναι εύκολο. Είναι σαν ένα κύμα που καβαλάς και αφήνεις να σε πάει. Οταν συμβεί είναι υπέροχο και τότε να νιώθεις και το κοινό να ταξιδεύει μαζί σου» τονίζει η ίδια.

Κάθε φορά τα γεγονότα που ανασύρονται από τη μνήμη της υφαίνονται με τους στίχους, αναζητώντας τη σκηνική εκφορά τους και την ατμόσφαιρα μιας υπαρξιακής εξομολόγησης. Και συχνά συνδέονται με τη γυναικεία ταυτότητα μέσα από τους επώδυνους πολλές φορές ρόλους «κόρη – ερωμένη – σύζυγος – μητέρα – θεραπευόμενη». «Είναι μια παράσταση αφιερωμένη στις γυναίκες. Στους ρόλους που καλούνται να παίξουν στη ζωή. Γεννιούνται κόρες, γίνονται ερωμένες, μπαίνουν σε γάμους, είναι σύζυγοι, γίνονται καμιά φορά μητέρες. Ισως κάποιοι ρόλοι να είναι επώδυνοι, ίσως οι τακτοποιημένες «παραδοσιακές» ζωές να τις πνίγουν. Και τότε; Η Σέξτον κατέφυγε στη δημιουργία και παθιάστηκε με αυτό. Τόλμησε να μιλήσει για όλα αυτά μέσα από την ποίηση. Εκτέθηκε, δεν φοβήθηκε να γελοιοποιηθεί, όπως έλεγε. Βρήκε νόημα στις λέξεις και κέρδισε 17 επιπλέον χρόνια ζωής» καταλήγει η Παπαδοπούλου.

Info

«Το είδος της – Ο τελευταίος μονόλογος της Αν Σέξτον»

Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 18.00 έως τις 21 Απριλίου στο Faust Theater (Καλαμιώτου 11 και Αθηναϊδος 12, Μοναστηράκι, τηλ. 210-3234.095, είσοδος 10-12 ευρώ)