Εφυγε νωρίς… και ήρθαν τα Μνημόνια

Πόσο διαφορετική θα ήταν η Ελλάδα σήμερα, αν δεν «έφευγε» στα 55 του χρόνια ο Γιώργος Γεννηματάς;

Το ερώτημα αυτό δεν θα απαντηθεί ποτέ. Και το μόνο που αφήνει πίσω του είναι ένα αίσθημα πίκρας, μελαγχολίας κι ένα μετέωρο «γιατί».

Γιατί ο Θεός τον πήρε τόσο γρήγορα από κοντά μας και δεν τον άφησε να πραγματοποιήσει το όραμά του, αυτό για το οποίο μας μιλούσε σε ώρες στοχασμού και αναζητήσεων.

«Μόνο αυτός που έχει όνειρο και όραμα μπορεί να προσβλέπει κάπου και επομένως να γίνεται ρεαλιστής για να κάνει πράξη το όραμά του».

Δεν πρόλαβε να κάνει πράξη το όραμά του ο Γεννηματάς. Κι όταν ένιωσε ότι σε λίγες μέρες θα ξεκινούσε το μεγάλο του ταξίδι για να συναντήσει στον κόσμο των αγγέλων, τον δικό του άγγελο, τη γυναίκα της ζωής του που «έφυγε» κι αυτή από καρκίνο τον Σεπτέμβριο του 1993, έγραψε: «Αυτά που δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω, είμαι βέβαιος ότι θα αποτελέσουν στόχο πολλών που με μεγαλύτερες δυνάμεις από εμένα, θα τα κάνουν πράξη».

Στα 20 περίπου χρόνια που είχα το ελεύθερο πολιτικό ρεπορτάζ στα «ΝΕΑ» – αυτό το δεύτερό μου σπίτι από το 1978 – οι αξέχαστοι διευθυντές τους, Γιάννης Καψής και Λέων Καραπαναγιώτης, μου είχαν «χρεώσει» δημοσιογραφικά τον Γιώργο Γεννηματά.

Πολλές, πάρα πολλές, οι συνεντεύξεις που μου είχε δώσει για «ΤΑ ΝΕΑ». Πολλές, πάρα πολλές, οι συζητήσεις μας σε πολιτικές παρέες και τα ταξίδια που κάναμε μαζί, εκείνος ως υπουργός κι εγώ ως δημοσιογράφος. Μα ακόμη περισσότερες, οι ανθρώπινες στιγμές που ζήσαμε στο σπίτι του στη Βούλα και μετά στο Μαρούσι, για να γράψουμε τον επίλογο σ’ ένα κρύο νοσοκομειακό δωμάτιο στο αντικαρκινικό νοσοκομείο Μεμόριαλ της Νέας Υόρκης.

Από το ημερολόγιο των αναμνήσεών μου αντιγράφω σκέψεις του και λέξεις δικές του….

«Σέβομαι την ιδεολογία του άλλου και ποτέ στην πολιτική δεν θεώρησα ότι έχω απέναντί μου εχθρούς. Είχα μόνο αντιπάλους», μου έλεγε. «Είμαστε υποχρεωμένοι, όχι μόνο ως πολιτικοί αλλά πάνω από όλα ως άνθρωποι, να αμυνθούμε στη βαρβαρότητα και να ξαναφέρουμε τον άνθρωπο στο επίκεντρο της ζωής μας», συνέχιζε με μία σκέψη που ήταν ίσως ο πυρήνας της πολιτικής του δράσης.

Απ’ όλο αυτόν τον θησαυρό που μου εμπιστεύθηκε, με τις συνεντεύξεις και τις σκέψεις του, ένα μικρό μέρους του παρουσιάζουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ», σε ένα αφιέρωμα στον μοναδικό άνθρωπο και Ελληνα Γιώργο Γεννηματά.

Είναι η πολιτική του παρακαταθήκη. Είναι μάθημα πολιτικού ήθους και πολιτικού πολιτισμού. Είναι η δική του φωνή και το δικό του φως στη σκοτεινή εποχή που ζούμε.