Επιστροφή με θόρυβο

Οπως και να το εννοούσε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης όταν δήλωνε ότι η πρόταση υποψηφιότητας για το Νομπέλ Ειρήνης «στον οποιονδήποτε έλληνα πρωθυπουργό (σ.σ.: λεπτομέρεια, εν προκειμένω αφορά τον Τσίπρα) αναμφίβολα είναι τιμητική για τη χώρα», δεν μπορεί παρά να γνώριζε καλά λόγω εμπειρίας ότι θα προκαλούσε θόρυβο και ότι θα ενοχλούσε πολλούς στο εσωτερικό του κόμματός του. Δεν αποκλείεται μάλιστα να το έκανε ακριβώς για αυτό: να προκαλέσει ντόρο στο γαλάζιο στρατόπεδο, κάτι σαν καψώνι προς τους ακραίους του κόμματος. Κάποιοι λένε ότι η δήλωση αυτή του πρώην προέδρου του κόμματος είχε διάφορες στοχεύσεις: καταρχήν ήταν ένα ιδιότυπο come back του Βαγγέλη, του στυλ «μάγκες, επέστρεψα και θα σας χορέψω…», επίσης ήταν μια υπολανθάνουσα απόπειρα να χαράξει μια διαχωριστική γραμμή έναντι των ακραίων φωνών στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και μια έμμεση απεύθυνση σε ένα ευρύτερο μετριοπαθές ακροατήριο της ΝΔ, το οποίο δεν μισεί τον Αλέξη Τσίπρα.

Οποιες και να ήταν πάντως οι πραγματικές προθέσεις του Μεϊμαράκη, ως «παλιά καραβάνα» που είναι, γνώριζε ότι και μόνο το γεγονός ότι η σχετική πρόταση βράβευσης Τσίπρα και Ζάεφ για την επίτευξη της Συμφωνίας των Πρεσπών γίνεται σε μια προεκλογική περίοδο σημαίνει ότι είναι εκ του πονηρού, όπως δήλωσε άλλωστε και ο ίδιος, υπενθυμίζοντας ότι έχει καταψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών καθώς δεν συμβαδίζει με το πνεύμα του Βουκουρεστίου, όπου το 2008 ο Κώστας Καραμανλής και η Ντόρα Μπακογιάννη έθεσαν βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ – σύνοδος στην οποία ήταν και ο ίδιος παρών ως υπουργός Εθνικής Αμυνας.

Για τον Μεϊμαράκη η επίμαχη φράση παρερμηνεύθηκε, καθώς, όπως έσπευσε μετά τις αντιδράσεις να διευκρινίσει, αναφερόταν γενικά σε «οποιονδήποτε πρωθυπουργό» και όχι στον Τσίπρα… Μοιάζει με το γνωστό παιχνίδι με τις λέξεις που όμως στην πολιτική αποκτούν ενίοτε απρόβλεπτη δυναμική και σε κάθε περίπτωση παράγουν πολιτικές ερμηνείες, εντυπώσεις και ορισμένες φορές πολιτικά αποτελέσματα. Και όλα αυτά τα γνωρίζει ο έμπειρος πολιτικός, ο οποίος υπηρετεί αδιαλείπτως από το 1974 το κόμμα του από διάφορα μετερίζια φτάνοντας έως το κορυφαίο πόστο του προέδρου, μετά την παραίτηση Σαμαρά το καλοκαίρι του 2015, χωρίς ωστόσο να κερδίσει, αν και φαβορί, στην κούρσα της διαδοχής για την ηγεσία της ΝΔ την ίδια χρονιά.

Αν και πρώτος σε σταυρούς στον α’ γύρο των εσωκομματικών εκλογών, στον β’ γύρο έχασε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη που είχε τη στήριξη των σαμαρικών και του ετέρου διεκδικητή της ηγεσίας Αδωνη Γεωργιάδη. Οι παροικούντες γνωρίζουν ότι ο Μεϊμαράκης εκπροσωπεί μια άλλη σχολή σκέψης στη ΝΔ, τη σχολή του «μεσαίου χώρου», στην προμετωπίδα της οποίας είναι το τρίπτυχο που φιγουράρει στην προσωπική του ιστοσελίδα: «Συνεννόηση, σύνθεση, εθνική ενότητα». Δηλώνει υπέρμαχος των εθνικών συναινέσεων και της υπέρβασης των παραδοσιακών διαχωριστικών γραμμών. Στην κατεύθυνση αυτή άλλωστε στήριξε και το τρίτο Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ ως μεταβατικός πρόεδρος (Αύγουστος 2015).

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις μάλιστα της Ντόρας Μπακογιάννης, ότι τότε ο Μεϊμαράκης ήταν έτοιμος για τον μεγάλο συνασπισμό με τον Τσίπρα προκειμένου να βγει η χώρα από την κρίση, αλλά εκείνος τον κορόιδεψε πηγαίνοντας σε εκλογές και επιλέγοντας ως συνεταίρο του τον Καμμένο, αποτυπώνουν τα… παράλληλα σύμπαντα στο εσωτερικό της ΝΔ. Οταν ρωτήθηκε πρόσφατα σε τηλεοπτική του συνέντευξη ενόψει εκλογών αν υπάρχει ενδεχόμενο για έναν μεγάλο συνασπισμό, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής ήταν ευθύς: «Αυτά δεν προκαθορίζονται, δεν συζητιούνται πριν από τις εκλογές. Πριν από τις εκλογές τα κόμματα επιδιώκουν την αυτοδυναμία, το δικό τους ποσοστό, τον δικό τους ρόλο. Αυτά θα τα αποφασίσει ο λαός», υπενθυμίζοντας ότι στις εκλογές του 2012 η ΝΔ επιδίωκε να είναι πρώτο κόμμα και να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά κατ’ εντολή του λαού δημιουργήθηκε η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Για τον ίδιο πάντως είναι ξεκάθαρο ότι «μαχόμεθα για το μεγαλύτερο ποσοστό, τη μεγαλύτερη διαφορά και την αυτοδυναμία». Από κει και πέρα «ό,τι πει ο λαός…». Οσον αφορά τις γκρίνιες στο εσωτερικό της ΝΔ, δεν κρύβει τη δυσφορία του. Θεωρεί μάλιστα ότι κάποιοι επιδιώκουν να τον «κοντύνουν» εκλογικά: «Στενοχωριέμαι όταν οι νεοδημοκράτες “τσιμπάνε” και εκεί που σου λένε ότι είσαι η ψυχή, σε μια μέρα σού λένε άλλα». Και όντως στον κόσμο της ΝΔ πολλοί θεωρούν τον Μεϊμαράκη «ψυχή της παράταξης» – ή έστω κομμάτι της. Ως τέτοια άλλωστε τέθηκε από τον Μητσοτάκη επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου, παρότι οι εκλογές γίνονται με σταυρό.

Ηταν μια συμβολική κίνηση συσπείρωσης με στόχο να δοθεί δυναμικά η καθοριστική μάχη των ευρωεκλογών, το αποτέλεσμα των οποίων θα δρομολογήσει πολιτικές εξελίξεις, όπως πιστεύει ο Μεϊμαράκης, θεωρώντας ότι αν η διαφορά ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη, όπως αποτυπώνεται στην πλειονότητα των μετρήσεων της κοινής γνώμης, τότε η κυβέρνηση δύσκολα θα μπορεί να σταθεί από τις 27 Μαΐου. Για τον ίδιο η μάχη αυτή είναι μια άκρως πολιτική αναμέτρηση με σαφείς εσωτερικές προεκτάσεις. Είναι γνωστό άλλωστε ότι δεν τον συγκινεί ιδιαίτερα να πάει στις Βρυξέλλες. Στρατεύθηκε όμως διότι… «δεν μπορεί να λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή», όπως είπε στην επίσημη παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου, και επειδή αυτή η μάχη «είναι για τη φανέλα».