Εύα Νάθενα

Αντί βιογραφικού. Κάπου διάβασα τη φράση «Πώς να πεις για τα ποτάμια…». Τη δανείζομαι και λέω: «Πώς να πεις για τα όνειρα»… Οταν είναι χείμαρροι που έρχονται από Βορρά και Νότο και όταν αλλάζεις μαζί με το πλευρό και όχθη, για να τα ξεχάσεις ή να τα θυμηθείς.

Οταν ήμουν μικρή λοιπόν, είχα έντονα όνειρα. Εφιάλτες. Παραμιλούσα στον ύπνο μου. Τους ξύπναγα όλους. Προσέθετα έτσι, άλλο ένα πράγμα στη λίστα αυτών που με έκαναν να διαφέρω. Δηλαδή, ήμουν το παιδί που ήταν αφηρημένο, το παιδί που ζωγράφιζε πολύ, που ονειροπολούσε και που έβλεπε εφιάλτες στον ύπνο του.

Εγώ λοιπόν που ανατράφηκα σε τοπία που φυτρώνει το δίκταμο και κολύμπησα σε ευλογημένα νερά που ξεπλένουν την κάθε έννοια, αποχαιρέτησα την Κρήτη στα 18 μου και ήρθα στην Αθήνα. Σπούδασα στη Σχολή Καλών Τεχνών και αυτό καθόρισε την υπόλοιπη ζωή μου. Εκεί, σε εκείνη τη διαδρομή κατάλαβα πως τα όνειρά μου ήταν από πάντα «εικαστικά», πριν ακόμα καταλάβω τη ζωγραφική και την ποίηση. Και ένιωσα λοιπόν να εγείρομαι κι αγάπησα με πάθος την τέχνη που διάλεξα. Με την αυτάρκεια του λάθους μου. Με τη σιγουριά του φάλτσου μου. Με όλη μου την ψυχή.

Διήνυσα και διανύω μια συναρπαστική ζωή, όπου τα όνειρα της νύχτας τα διαδέχονται τα όνειρα της μέρας και σίγουρα δεν έπληξα ποτέ στον ύπνο μου. Και είδα όλων των ειδών τα όνειρα: Πολλά, έντονα, εφιαλτικά, αγωνιώδη, εικαστικά, με συνέχειες, ερωτικά, ονειρεμένα όνειρα.

Είδα λοιπόν και προφητικά όνειρα. Τα πιο έντονα. Αυτά που δεν έχω ξεχάσει. Η στιγμή που ήρθαν αυτά τα όνειρα, ήταν σαν αυτές που εμφανίζεται ο μάγος του παραμυθιού, που θυμάσαι από μικρό παιδί. Υπερβατική. Μεταφυσική. Σχεδόν ζωντανή. Αυτά τα είδα πριν και έπειτα από τις μεγάλες απώλειες των δικών μου ανθρώπων. Απώλειες που με οδήγησαν σε βαθύ, παρατεταμένο πένθος. Και τα όνειρα αυτά, τα διαδέχθηκαν άλλα όνειρα, βαριά, σκοτεινά, αβάσταχτα.

Εγώ λοιπόν που έμαθα όταν με στοίχειωναν οι εφιάλτες της νύχτας, να τους ξεπερνώ κάνοντας όνειρα τη μέρα… Λέω πως τα όνειρα είναι ακριβά. Αυτά τα όνειρα που άνοιξαν έναν ορίζοντα στη ζωή μου, με κάνουν πια να θέλω να συστηθώ αλλιώς και να πω:

Με λένε Εύα. Γεννήθηκα από μια μητέρα που με λάτρεψε, για να λατρέψω και εκεί είναι που όλα ξεκινούν. Ημουν μοναχικό παιδί. Περπάτησα μια ζωή, μια μεγάλη εσωτερική μοναξιά, μίαν έρημο. Βρήκα τον μύθο στη ζωγραφική, στην τριβή μου με τους ανθρώπους στο θέατρο. Μεγάλωσα μισή σαν ψάρι, μισή σαν πουλί και έγινα άνθρωπος.

Το βράδυ που γέννησα τα παιδιά μου, μπήκαν άγγελοι στο δωμάτιο. Τους «είδα». Εκανα τον πιο ήρεμο, τον πιο καθαρής συνείδησης ύπνο που είχα ποτέ. Ακολούθησαν πολλά τέτοια βράδια, με ανέφελο ύπνο. Λιγοστό πια, αλλά βαθύ, ήρεμο, που ξεπλένει σαν καθαρό νεράκι το μυαλό, λυτρωτικά. Είναι η άσκηση που τον κάνει να είναι τέτοιος. Γιατί τα παιδιά είναι σπουδαία και μεγάλη πνευματική άσκηση! Η μέγιστη!

INFO: Η Εύα Νάθενα είναι απόφοιτος της ΑΣΚΤ, εικαστικός και εργάζεται ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος. Τελευταία εργασία της ήταν η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Αιμ. Χειλάκη και Μ. Δούνια για το Φεστιβάλ Αθηνών και η επόμενη θα είναι το «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Δ. Λιγνάδη για το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Μεταξύ αυτών των δύο εργασιών, έφερε στον κόσμο δύο παιδιά δίδυμα. Ασκείται καθημερινά μαζί τους στο να μεγεθύνει την αγάπη της και την αφοσίωσή της.