Η νέα δημοσκόπηση της Metron Analysis για το MEGA (την οποία θα διαβάσετε αναλυτικότερα στις μέσα σελίδες) επιβεβαιώνει τη γνωστή εικόνα ότι η πλειοψηφία των πολιτών λέει ότι η χώρα χρειάζεται περισσότερο πολιτική αλλαγή (61%).
Οι οπαδοί της σταθερότητας (37,6%) ψηφίζουν πλειοψηφικά ΝΔ. Ανάμεσα σε όσους ζητούν αλλαγή, όμως, κανένα κόμμα δεν ξεπερνά το 18%. Ενώ το 11,8% δεν ξέρει τι θα ψηφίσει.
Το πρόβλημα αντιπροσώπευσης φαίνεται, επίσης, στο πάντοτε διαφωτιστικό ερώτημα για όσους νιώθουν «έξω από το κάστρο». Στην ερώτηση αν νιώθουν προστατευμένοι ή απροστάτευτοι, το 50,2% απαντά «έξω». Δεν πρόκειται για αφηρημένα δυσαρεστημένους.
Είναι το 73,6% της εργατικής τάξης και το 62,3% των μικρομεσαίων, όσων, δηλαδή, τα βγάζουν πέρα με δυσκολία. Η ΝΔ έχει μεταξύ τους μόλις 9,8%, έναντι 39,3% στους «εντός κάστρου», τους πιο προνομιούχους ή λιγότερο ανήσυχους κι ευάλωτους.
Τους «εκτός» όμως, ούτε η αντιπολίτευση κερδίζει. Το πρώτο κόμμα ανάμεσά τους και πάλι δεν ξεπερνά το 16,5%, ενώ το 22% είναι αναποφάσιστο, δεν θα ψηφίσει ή ψηφίζει λευκό και άκυρο (έναντι 14,1% των «μέσα»).
Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα του προοδευτικού χώρου. Απασχολεί πολύ με μεταγραφές, με βουλευτές που αλλάζουν πτέρυγες κι έδρες που αλλάζουν χέρια, διευρύνσεις και μεταξύ τους αντεγκλήσεις.
Ο κόσμος που ζητά αλλαγή βλέπει ένα πολιτικό προσωπικό απασχολημένο με τα μεταξύ τους. Ποιος πάει πού, ποιος φεύγει από πού, ποιος θα είναι δεύτερος και ποιος τρίτος.
Η πολιτική τα έχει αυτά, βέβαια, δεν βλέπουμε τίποτα ανήκουστο. Ο κόσμος εκεί «έξω», όμως, δεν έχει κανένα λόγο να πιστέψει από μόνος του ότι αυτό το παιχνίδι τον αφορά. Η επανίδρυση, το rebranding και οι διευρύνσεις δεν του λένε κάτι από μόνες τους.
Μοιάζουν με σύνθημα, με άδεια συσκευασία. Αν θέλουν να πείσουν ότι όλο αυτό έχει κάτι να πει στην κοινωνία, πρέπει να καταβάλουν προσπάθεια να δείξουν ότι ασχολούνται περισσότερο με αυτούς τους εκεί «έξω» παρά με τους ανταγωνισμούς του δικού τους κόσμου.
Σε μια καθημερινότητα που κάνει τον μισό πληθυσμό να νιώθει απροστάτευτο, είναι τουλάχιστον παράλογο να θεωρούμε λογικό ότι τον απασχολούν οι παραταξιακές κόντρες των ανθρώπων που ζητούν να εκπροσωπήσουν το αίτημα μιας αλλαγής. Κι αν δεν χωνεύονται μεταξύ τους, δεν πειράζει. Ας πιουν καμιά σοδίτσα.














