Oταν ήμουν μικρός θυμάμαι πολύ καλά τις στιγμές που κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, προσπαθούσα να «κλέψω» δωρεάν θερινό σινεμά από σημεία που μπορούσες να έχεις πρόσβαση στην οθόνη του υπαίθριου χώρου. Ενα από αυτά τα σινεμά ήταν το «Μυρτώ» στην Καλλιθέα που σήμερα υπάρχει μόνον ως εγκαταλελειμμένος χώρος καθώς το σινεμά παραμένει εδώ και δεκαετίες εκτός λειτουργίας. Ο πέτρινος τοίχος του «Μυρτώ» δεν ήταν τόσο ψηλός για να σε εμποδίσει να δεις την οθόνη αν έκανες τον κόπο να ανέβεις κάπου ψηλότερα από το πεζοδρόμιο. Το ψηλότερα ήταν συνήθως ένα διαμέρισμα, ή μια ταράτσα πολυκατοικίας. Μπορούσε να είναι όμως ακόμα και ένα δέντρο…
Είχα και έναν φίλο που έμενε σε πολυκατοικία με πρόσβαση στην οθόνη κάποιου σινεμά, του «Παλλάδιον», επίσης στην Καλλιθέα. Οι επισκέψεις μου στο σπίτι αυτού του φίλου κατά τη διάρκεια των καλοκαιριών ήταν πολύ πιο συχνές από αυτές μέσα στους χειμώνες…
Συζητώντας μάλιστα πριν από λίγο καιρό με μια φίλη της ίδιας περίπου ηλικίας με μένα, άκουσα ότι εκείνη ήταν τυχερή γιατί είχε αυτό ακριβώς το προνόμιο αφού για ένα φεγγάρι όταν ήταν μικρή κατοικούσε σε ένα διαμέρισμα φάτσα στο θερινό σινεμά «Λιλά» στον Αγιο Λουκά, στα Πατήσια. Γέλασα όταν η φίλη μου είπε ότι για να μη γίνει αντιληπτή η πράξη της στο σπίτι της, γιατί ως κοριτσάκι θα έπρεπε βραδιάτικα να κοιμάται, πήγαινε σιγά σιγά στην μπαλκονόπορτα και άνοιγε λίγο το πατζούρι απ’ όπου μπορούσε να διακρίνει την οθόνη του σινεμά και να χαθεί μέσα στη μαγεία των εικόνων της ταινίας.
Ολη αυτή η διαδικασία είχε μια ομορφιά και δεν έχει πάψει να επανέρχεται πού και πού στη μνήμη μου και να μου προκαλεί χαμόγελα νοσταλγίας. Και τη θυμάμαι πάντα τα τελευταία 25 χρόνια, όποτε βρίσκομαι στο Φεστιβάλ των Καννών. Ο λόγος; Το θερινό σινεμά που το φεστιβάλ αξιοποιεί με συγκεκριμένο πρόγραμμα κατά τη διάρκεια των ημερών διεξαγωγής του. Λέγεται Cinema De la Plage. Πρόκειται για έναν χώρο ακριβώς πάνω στην πλαζ που βρίσκεται στην είσοδο της παραλίας, πολύ κοντά στο Palais De Festival και την αίθουσα Λιμιέρ.
Με τη συμμετοχή του Δήμου των Καννών, το Cinema De La Plage ως θεσμός εγκαινιάστηκε το 2001. Οι επιλογές του προγράμματος είναι κυρίως παλιές ταινίες που προβάλλονται με ανακαινισμένες κόπιες για το ευρύ κοινό. Αλλά το υπέροχο εδώ, είναι ότι ενώ ως χώρος προσφέρει σεζ λονγκ για εκείνους που θέλουν να καθίσουν, δίνει επίσης τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις την ταινία που παίζεται ακόμα και ως περαστικός από τον πεζόδρομο της Κρουαζέτ. Στα όρθια. Και όχι στα… κλεφτά όπως συνέβαινε στα χρόνια που περιέγραψα παραπάνω.
Ετσι είχα δει πριν από πολλά χρόνια σε πρώτη προβολή την ταινία κινουμένων σχεδίων «Το τρίο της Μπελβίλ» που έκανε την πρεμιέρα της στο Cinema De La Plage, έτσι είχα δει και το αντιπολεμικό μιούζικαλ «Hair» (1979) του Μίλος Φόρμαν, το οποίο δεν είχε τύχει ποτέ να δω στο παρελθόν.
Το φετινό πρόγραμμα του Cinema De La Plage περιελάμβανε προβολές κλασικών ταινιών, από την επετειακή προβολή για τα 50 χρόνια ζωής του πολιτικού θρίλερ του Αλαν Πάκουλα «Ολοι οι άνθρωποι του Προέδρου» (1976), μέχρι ταινίες όπως οι «Ενας άνδρας και μία γυναίκα» του Κλοντ Λελούς (1966, βραβευμένη με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες), «Ο θείος μου» (1958) του Ζακ Τατί και «Γη και ελευθερία» (1995) του Κεν Λόουτς που επίσης έκανε την πρεμιέρα της στις Κάννες.
Το πραγματικά εντυπωσιακό όμως, που δείχνει και τη δίψα των κατοίκων των Καννών για καλό σινεμά, είναι ότι κάθε προβολή του Cinema De La Plage συγκέντρωνε ουρές ανθρώπων που ήθελαν να καθίσουν στις σεζ λονγκ και να δουν την ταινία σαν να βρίσκονται σε θερινό σινεμά. Οι φωτογραφίες από την ίδια προβολή στο ανά χείρας κείμενο, είναι η απόδειξη.
Θεωρώ δε ότι αυτή είναι μια πολύ ωραία ιδέα που θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν δήμοι περιοχών με παραλίες αλλά χωρίς θερινό σινεμά αφού ως γνωστόν, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού πολλοί ανοιχτοί χώροι στην Αθήνα – πλατείες, κήποι, προαύλια μουσείων – αξιοποιούνται για προβολές του Open Air Cinema που διοργανώνονται από το επιτελείο του φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.
