Το πιο βαθιά κρυμμένο μυστικό του 20ού αιώνα δεν υπάρχει πια: το μέγα ερώτημα για την ύπαρξη ή μη εξωγήινης ζωής μόλις απαντήθηκε. Εχει δε έρθει πολλάκις σε επαφή με την ανθρωπότητα.
Οι δύο υπερδυνάμεις του ψυχροπολεμικού κόσμου, οι ΗΠΑ και η πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ, μέσα από την ανάπτυξη των πολεμικών τους δυνατοτήτων ήταν οι μόνες ικανές να γνωρίζουν. Και το κράτησαν επτασφράγιστο. Μέχρι προχθές. Πίσω από αυτή την χωρίς προηγούμενο μυστικοπάθεια η κύρια δικαιολογία εκτόξευσε έναν ανεξέλεγκτο μύθο: ότι η ανθρωπότητα «δεν θα ήταν έτοιμη» για μία τέτοια αλήθεια, ικανή να την ταρακουνήσει συθέμελα, με όσα τον συνόδευαν.
Ομως τα πραγματικά κίνητρά τους ίσως ήταν άλλα: η βαθιά καχυποψία του Ψυχρού Πολέμου και η συχνή απορία μήπως τελικά ένα άγνωστης ταυτότητας αντικείμενο δεν ήταν παρά ένα άκρως απόρρητο υπερόπλο του εχθρού. Παράλληλα, η εικόνα ισχύος των υπερδυνάμεων θα μπορούσε να τρωθεί βαριά από πληροφορίες για πολεμικές τεχνολογίες απροσπέλαστες στις ίδιες. Τέλος, πολύ σημαντικό, ποιος αμερικανός πρόεδρος – καθώς τους Σοβιετικούς δεν τους απασχολούσαν τέτοια… μικροπράγματα –, είχε λόγο να αναδείξει δημοσίως ένα θέμα που η διαχείρισή του μπορούσε να καταστεί χαώδης;
Το τελευταίο είναι ίσως το πιο σημαντικό, καθώς δείχνει τη ρίζα του τρόμου για την αλήθεια: άνθρωποι, κοινωνίες, κράτη, ανεξαρτήτως κάθε παραμέτρου, έχουν εκπαιδευτεί επί αιώνες με τη μη ορθολογική πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι ο μόνος κάτοικος/κάτοχος του σύμπαντος. Πώς; Με την παντοδύναμη, ακαταμάχητη ισχύ διάπλασης συνειδήσεων της θρησκείας: ο άνθρωπος, δούλος του Θεού, είναι ο αποκλειστικός νομέας του σύμπαντος μα υπό την απόλυτη εξουσία του. Αυτό το δίπολο είναι η βάση όλων. Και ο Θεός ουδέποτε έστειλε «μήνυμα» για εξωγήινα «παιδιά» του. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να υπάρχουν ερήμην του στον κόσμο που έπλασε;
Αλλωστε ποιο είναι το σύμπαν; Σήμερα, η επιστήμη το διευρύνει συνεχώς. Τόσο ώστε το ανθρώπινο μυαλό σχεδόν δεν μπορεί καν να το συλλάβει. Ομως οι κοινωνίες που γέννησε πνευματικά η Παλαιά Διαθήκη δεν προβλέπουν όλα αυτά. Ούτε τα φαντάστηκαν. Και στέκουν ακόμα αμήχανες μπροστά τους. Ετσι, η πλήρης αμφισβήτηση του αξιώματος ότι ο άνθρωπος συνιστά το επίκεντρο της δημιουργίας έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την καρδιά του θρησκευτικού φαινομένου, του πιο καθοριστικού στην εξέλιξη αυτών των κυρίαρχων στον κόσμο κοινωνιών. Ακριβώς εκεί έγκειται η δυστοκία, η οποία βεβαίως προστίθεται στον εύλογο αρχέγονο φόβο μπροστά στο απόλυτο άγνωστο: αυτά τα στοιχεία συνθέτουν μία μείζονα πραγματικότητα που όμως ελάχιστα συνειδητοποιείται: ότι σήμερα, ενώ πιστεύουμε το αντίθετο, κατ’ ουσίαν ζούμε ακόμα σε έναν πολύ βαθύ ιδιότυπο μεσαίωνα.
Γι’ αυτό είναι πολύτιμο το υλικό που απελευθέρωσε ο αμερικανός πρόεδρος: επειδή αποτελεί ένα πρώτο βήμα προκειμένου να αρχίσει η ανθρωπότητα να αντιλαμβάνεται τον κόσμο στην αληθινή του υπόσταση, ώστε να μπορέσει κάποτε να εξέλθει από τον σκοταδιστικό μεσαίωνα που παραμένει βαθιά ριζωμένος και στον σύγχρονο άνθρωπο. Τόσο, που δεν μπορεί να τον αντιληφθεί. Επειδή αυτή η γνώση δεν είναι γνήσια επιθυμητή. Που, άλλωστε, κατά βάθος, γι’ αυτό και η ανθρωπότητα τελικά την υποδέχθηκε κατ’ ουσίαν αδιάφορα. Χωρίς τρόμο, χωρίς τίποτα… Στερήθηκε δημοσιότητας αυτό το υλικό, το οποίο λήγει οριστικά την απορία αν υπάρχει ή όχι εξωγήινη ζωή και, μάλιστα, εξαιρετικά προηγμένη; Κάθε άλλο. Ομως, αυτή που έλαβε υπήρξε μακράν ανεπαρκής για τη σημασία της.
Αλλά το κυριότερο βρίσκεται αλλού: ότι, σε άλλες περιόδους, όχι απλώς θα είχε κυριαρχήσει στο παγκόσμιο ενδιαφέρον, αλλά και θα είχε αυτονόητα ξεκινήσει την πολυσχιδή απαιτητική συζήτηση για τη σημασία της. Αντίθετα, τώρα, σε έναν χαμένο κόσμο, η πόρτα που άνοιξε για την έξοδο από τον πραγματικό Μεσαίωνα της ανθρωπότητας, κατ’ ουσίαν έμεινε πάνω-κάτω στο επίπεδο του εντυπωσιασμού – περίπου κάτι σαν συναρπαστικό βιντεοκλίπ…
