Γιωργάκη μου,
Τώρα ξέρω. Ξέρω πόσο πολύ φοβάσαι, παρόλο που κάνεις τον δυνατό, τον αστείο και γελάς δυνατά. Ξέρω ότι πολλές φορές κοιτάς τους άλλους και αναρωτιέσαι αν είσαι αρκετός. Αν είσαι αρκετά καλός, αρκετά έξυπνος, αρκετά όμορφος, αρκετά σημαντικός για να σε αγαπήσουν και να μείνουν. Ξέρω πόσο νωρίς έμαθες να προσπαθείς. Να αποδεικνύεις. Να θες να είσαι ο καλύτερος, όχι από αλαζονεία, από φόβο. Από εκείνον τον τεράστιο μυστικό φόβο που σου ψιθυρίζει πως, αν δεν τα κάνεις όλα σωστά, ίσως κάποιος πάψει να σε αγαπά.
Θέλω να σε πάρω μια μεγάλη αγκαλιά και να σου πω κάτι που θα αργήσεις πολύ να πιστέψεις: δεν χρειάζεται να γίνεις τέλειος για να αξίζεις αγάπη. Ούτε να είσαι πάντα δυνατός, αστείος, πετυχημένος. Ούτε να σώζεις τους πάντες. Θα περάσεις περιόδους που θα νιώθεις μόνος. Θα απογοητευτείς από ανθρώπους. Θα απογοητεύσεις ανθρώπους. Θα αγαπήσεις. Θα αγαπηθείς. Θα υπάρξουν μέρες που θα αμφισβητήσεις τα πάντα: το ταλέντο σου, την αξία σου, τον δρόμο σου. Και ναι, θα υπάρξουν και κάτι βράδια, ξέρεις, από εκείνα τα θεατρικά, τα λίγο δραματικά που τόσο σου ταιριάζουν, που θα κοιτάζεις το ταβάνι και θα σκέφτεσαι: «Και τώρα; Τι κάνω;». Κι όμως, άκου με καλά. Δεν θα σε σπάσουν όλα αυτά. Θα σε λυγίσουν αλλά την ίδια ώρα θα σε χτίζουν. Θα αγαπήσεις το θέατρο τόσο πολύ που κάποιες φορές θα μοιάζει περισσότερο με μεγάλη αγάπη παρά με δουλειά. Θα ανέβεις σε σκηνές που τώρα ούτε φαντάζεσαι. Θα παίξεις μεγάλους ρόλους. Θα παλεύεις μόνος σου και θα τα καταφέρεις, μ’ ακούς; Θα γελάσεις, θα εκτεθείς, θα αποτύχεις, θα ξανασηκωθείς. Και κάποια μέρα, χωρίς να το καταλάβεις, θα βρεθείς να βοηθάς άλλους ανθρώπους να βρουν τη φωνή τους. Θα διδάξεις και θα γίνεις για κάποιους αυτό που χρειαζόσουν κι εσύ μικρός: ένας άνθρωπος που λέει «σε πιστεύω». Και ναι, επειδή σε ξέρω, θα συνεχίσεις να θες να ελέγχεις τα πάντα. Να σου αποκαλύψω κάτι: δεν θα τα καταφέρεις. Ευτυχώς. Γιατί οι πιο μεγάλες χαρές της ζωής σου θα έρθουν όταν σταματήσεις να σφίγγεις τόσο δυνατά τα πράγματα από φόβο μην τα χάσεις.
Αλλά ξέρεις τι θέλω πιο πολύ να θυμάσαι;
Αυτό το παιδί που νιώθει λίγο πιο έντονα, που ονειρεύεται λίγο πιο πολύ, που πληγώνεται εύκολα αλλά συνεχίζει, μην προσπαθήσεις ποτέ να το μικρύνεις για να χωρέσει στον κόσμο. Είναι το πιο πολύτιμο κομμάτι σου. Α! και κάτι τελευταίο, πριν φύγω για πρόβα. Δεν θα γίνεις ακριβώς αυτό που φαντάζεσαι. Θα γίνεις κάτι πιο αληθινό.
Και, πίστεψέ με, θα είσαι περήφανος για εσένα.
Με αγάπη,
Ο μεγάλος (πια) ΕΣΥ
Ο Γιώργος Παπαπαύλου είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Φέτος πρωταγωνίστη σε στο έργο της Φώγης Τρέζου «Αρχιτέκτονας» σε σκηνοθεσία Ζωής Ξανθοπούλου και σκηνοθέτησε το έργο «Δεσποινίς Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε.
