Δεν έχασε χρόνο η Μαρία Καρυστιανού. Μόλις την Παρασκευή ήταν που παρουσιάστηκε επισήμως το κόμμα της, το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε τα έβαλε με την Ευρώπη. Με παρέμβασή της, η πρόεδρος του κινήματος κατηγορεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι καλύπτει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και ανέχεται τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου. Να επισημανθεί, κατ’ αρχάς, το ελαφρυντικό ότι τουλάχιστον δεν κατηγορεί την Επιτροπή ότι κρύβει τον Καραχάλιο…
Ομως αυτό που κάνει η κ. Καρυστιανού δεν είναι μόνο ένα αστείο. Σταδιακά και με το μαλακό, πάει να συνδέσει το δυστύχημα των Τεμπών με την Ευρώπη. Την τραγωδία, δηλαδή, πάνω στην οποία η ίδια προσπαθεί να στήσει την καριέρα της στην πολιτική, τη χρεώνει και στην Ευρώπη. Δεν χρειάζεται να μας πει πόσο καλύτερα θα ήμασταν, αν ακολουθούσαμε το παράδειγμα της Ρωσίας, όπου οι αντίπαλοι του καθεστώτος κάτι παθαίνουν ξαφνικά και νομίζουν ότι μπορούν να πετάξουν, με αποτέλεσμα να σκοτώνονται. (Παρεμπιπτόντως, το σύνδρομο αυτό περιγράφεται από τη ρωσική ψυχιατρική ως σύνδρομο του «Ικάρου». Ο λόγος είναι ότι αυτόπτες μάρτυρες των αυτοκτονιών, κατά σύμπτωση αστυνομικοί ή άλλοι κρατικοί λειτουργοί, καταθέτουν ότι άκουσαν τους αυτόχειρες, καθώς ορμούσαν προς το παράθυρο, να κραυγάζουν: «Εχω φτερά! Εχω φτερά!») Ο ρόλος τον οποίο ακουσίως υπηρετεί, όπως κάθε φιλορωσικό κόμμα της Ευρώπης, είναι να υποσκάπτει την Ενωση και να προωθεί την ατζέντα του ευρωσκεπτικισμού.
Καραμήτρος στη θέση του Καραμήτρου
Πολύς λόγος γίνεται για το περίφημο κέντρο του πολιτικού φάσματος, το οποίο ο καθένας το αντιλαμβάνεται με τον τρόπο του. Το ΠΑΣΟΚ μας έδειξε τον δικό του, με τη στάση του απέναντι στον Γιάννη Στουρνάρα: σου πλέκω το εγκώμιο, αλλά δεν σε ψηφίζω· και, επειδή πάει πολύ να σε καταψηφίσω, δηλώνω «παρών». Για το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, το πολιτικό κέντρο βρίσκεται στα λόγια· στην πράξη, αυτό που υπάρχει είναι η αγωνιώδης προσπάθεια του Νίκου Ανδρουλάκη να ανταγωνιστεί τον Αλέξη Καραμήτρο.
Δίνει τον καλύτερό του εαυτό, προκειμένου να γίνει Καραμήτρος στη θέση του Καραμήτρου. Αλλη επιλογή δεν έχει, εφόσον ακολουθεί την αντιπολίτευση της στείρας σύγκρουσης – αυτήν που ο Παπανδρέου ονόμασε «δομική», για να παραμυθιάζει τους ιθαγενείς. Εχει παγιδευτεί λοιπόν μόνος του στον ανταγωνισμό με τον Καραμήτρο και είναι μάλλον απίθανο να τον κερδίσει, για λόγους τόσο προφανείς, ώστε αν τους επαναλάβω άλλη μια φορά θα νιώθω σαν να κλέβω εκκλησία. Και, δυστυχώς για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, η αγωνία του δεν κρύβεται. Είναι έκδηλη στη μορφή του και στο ύφος του λόγου του. Αλλά και αυτός ο εκπρόσωπος Τύπου, βρε παιδάκι μου, ο Κώστας Τσουκαλάς, δεν συμβάλλει καθόλου στην εξισορρόπηση της εικόνας, με αυτό το μονίμως ζορισμένο ύφος του της χρόνιας δυσκοιλιότητας. Γενικώς, το ΠΑΣΟΚ αποπνέει τη μιζέρια του ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2019-2023.
Αργής ωρίμασης
Οι προσπάθειες διάφορων χαροκαμένων και ναυαγίων της πολιτικής να ενταχθούν στο κόμμα Καραμήτρου είναι πράγματι αξιοθρήνητες. Βλέπεις ασημαντότητες, που τις μάζεψε το απορριμματοφόρο της πολιτικής, να επιστρέφουν από τη χωματερή για να συστρατευθούν μαζί του. Βλέπεις όμως και τελείως άσχετους με την πολιτική, που εκδηλώνουν την επιθυμία να πολιτευτούν με τον Καραμήτρο, όπως ο Οθων Ηλιόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ.
«Μισό λεπτό», θα πείτε· «αυτός δεν είναι ο ίδιος με εκείνον που είχε εκλεγεί βουλευτής Επικρατείας με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019;» Ναι, ο ίδιος είναι. Ισως θυμάστε, όμως, ότι στη Βουλή εκείνη έγινε διάσημος διά της απουσίας του. Ηταν άφαντος. Δεν παρουσιαζόταν καν, που λέει ο λόγος, για να πάρει τον μισθό του, διότι στις μέρες μας αυτά γίνονται ηλεκτρονικά. Ωσπου, αν θυμάμαι καλά, παραιτήθηκε. Χρειάζεται, λοιπόν, μια δεύτερη φορά για να κάνει προσεκτικά τα πρώτα του βήματα και μετά, στην τρίτη θητεία, θα ανθίσει και θα μείνουμε όλοι κατάπληκτοι με τη ρητορική δεινότητά του και την «πολυσφαιρικότητά» του, κατά την έννοια που εισήγαγε η Κατερίνα Μουτσάτσου. Ο κ. Ηλιόπουλος, βλέπετε, είναι πολιτικό προϊόν αργής ωρίμασης, όπως λένε στην τεχνολογία των τροφίμων. Τουλάχιστον όμως, θα πρέπει να εκτιμήσουμε την ειλικρίνεια με την οποία ο κ. Ηλιόπουλος παρουσιάζει στην κοινή γνώμη τη φιλοδοξία του. Δεν λέει ότι θέλει να προσφέρει – πώς να τολμήσει; Λέει μόνο ότι θέλει να ξαναεμπλακεί (sic)…
