Ενας γαλάζιος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος θέλει για αντίπαλο τον Τσίπρα. Γιατί «με όλη του τη φθορά διατηρεί ένα μέρος – θαμπωμένο, μειωμένο – του χαρίσματός του», ενώ ο Ανδρουλάκης «δεν δημιουργεί ηλεκτρισμό» – οπότε, δεν συσπειρώνει τους ψηφοφόρους της ΝΔ. Ενας υπουργός όμως, διατύπωσε την ανάποδη εκτίμηση. Προτιμάει τον Ανδρουλάκη επειδή «ο Τσίπρας είναι ένα πρόσωπο που έχει πολλά ταλέντα, έχει υπάρξει πρωθυπουργός και έχει μία λάμψη.
Ο κ. Ανδρουλάκης είναι μονίμως θυμωμένος και πάντα σκοτεινός». Ενας πολιτικός σαν τον πρώτο ενδέχεται να γίνει επικίνδυνος στην ανάλυσή του – αφού υπάρχει μια πιθανότητα να τον δουν σαν τη μοναδική τους λύση όσοι δεν σκοπεύουν να στηρίξουν το κυβερνών κόμμα, αλλά σκέφτονται να ψηφίσουν για κυβέρνηση. Ενας με το ύφος του δεύτερου ωστόσο, δύσκολα θα γοητεύσει όποιον δεν τον έχει επιλέξει μέχρι τώρα πίσω απ’ το παραβάν. Οι απόψεις σχετικά με το ποιον πρέπει να διαλέξει για ανταγωνιστή της η κεντροδεξιά παράταξη, προκειμένου να πετύχει την πολυπόθητη τρίτη αυτοδυναμία, διίστανται λοιπόν και κάθε μια βασίζεται σε επιχειρήματα. Αν οι νεοδημοκράτες ξυπνάνε μνήμες από την τσιπρική περίοδο διακυβέρνησης, ακόμη κι οι δυσαρεστημένοι μαζί τους θα κάνουν τη σύγκριση που τους ευνοεί – που στηρίζει το κυβερνητικό αφήγημα της σταθερότητας δηλαδή – λέει η μια πλευρά.
Φόβος
Εφόσον αντιπαραβάλλουν τα ποσοστά που γράφει ο αρχηγός τους στον δημοσκοπικό δείκτη της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία με εκείνα του πράσινου προέδρου, θα πείσουν τους κεντρώους που έχουν μετακινηθεί στην γκρίζα ζώνη να επιστρέψουν επειδή δεν έχουν εναλλακτική, υποστηρίζει η έτερη σχολή προεκλογικής σκέψης. Ο Τσίπρας τραβάει το ΠΑΣΟΚ προς τ’ αριστερά, το ωθεί να υιοθετεί ρητορική που μόνο μετριοπαθής δεν χαρακτηρίζεται, αφήνοντας χώρο στο Κέντρο για τη ΝΔ, διατείνονται κάποιοι.
Ενα Κίνημα, αποδυναμωμένο, όχι δεύτερο, ίσως δεχτεί ευκολότερα να συνεργαστεί μαζί της σε περίπτωση αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης – και υπό τον φόβο της παρατεταμένης αστάθειας που θα προκαλούσαν αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις – συμπληρώνουν οι πονηρά σκεπτόμενοι. Ρεαλιστικά μιλώντας, βέβαια, σε όποιον και να δείξει την προτίμησή της, εμμέσως θα τον πριμοδοτήσει, αναγορεύοντας τον υπολογίσιμο εχθρό. Το μισό μιας νίκης είναι η επιλογή του πεδίου μάχης. Αυτό το έχει βρει η ΝΔ: είναι τα αλώνια των απογοητευμένων από την ίδια εκλογέων της το 2023. Ψάχνει εκείνον που θα στριμώξει εκεί, προκειμένου να ενεργοποιήσει τα ανακλαστικά που εξασφάλισαν τις πρωτιές της στο παρελθόν. Αλλά, ποιος απ’ τους δύο υποψήφιους αντιπάλους της τρομάζει στ’ αλήθεια το εν λόγω κοινό;
